Φτιάχνοντας τον Εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο όλον.

Το αν θα λύσεις το πρόβλημα γίνεται μόνο αν θα κατανοήσεις την ύπαρξη του ιδίου του προβλήματος…αλλιώς δεν χρειάζεσαι προβληματισμούς. ”.».

Διαύγεια… Ονειρα… Αφύπνιση... (Ά ΜΕΡΟΣ).…

Το να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικότητα μέσα στο όνειρο είναι το ίδιο με το να ξεχωρίσεις την πραγματικότητα όταν βρίσκεσαι ξύπνιος… ….

Π Ρ Ο Π Α Γ Α Ν Δ Α ( 'Β ΜΕΡΟΣ )

Πολλοί πολιτικοί αναλυτές μετά από χρόνια διαπίστωσαν πως το πραγματικό κίνητρο του Β΄ παγΜΟμίου πολέμου ήταν το ότι κάποιες χώρες της Νέας Τάξης θα είχαν οικονομικά οφέλη, όπως η Αμερική που μετά από το κραχ του 1929.

Ο Ποσειδώνας στους Ιχθείς 2012-2025, μια ιδανική στιγμή για την παγκοσμιοποίηση;;;

Λέγετε πως τα παιδιά που θα γεννηθούν αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο θα ανοίξουν νέους ορίζοντες για μια ¨νέα εποχή¨ ( αν και όχι απαραίτητα πάντα καλή ).

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Ήχοι χαμηλής συχνότητας & θεάσεις φαντασμάτων



Η αίσθηση της ακοής είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του ανθρώπινου Εγκεφάλου. Εξάλλου οι ήχοι είναι μορφές ενέργειας και είναι γνωστό πως επηρεάζουν την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου με διάφορους τρόπους. Ο Ανθρώπινος εγκέφαλος λαμβάνει αυτά τα ενεργειακά ηχητικά κύματα και τα μετατρέπει σε πληροφορία. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ένα εύρος ακοής που κυμαίνεται από τα 20Hz έως περίπου τα 20.000 Hz. Τι συμβαίνει όμως όταν στα αυτιά μας έρχονται Ήχοι χαμηλής συχνότητας;





Τα πράγματα γίνονται περίεργα όταν κάποιος προσεγγίζει αυτά τα χαμηλά όρια της ανθρώπινης ακοής. Αν εκτεθούμε σε ήχους υψηλής συχνότητας, τότε μπορούμε να κάνουμε ζημιά στο τύμπανο του αυτιού, όμως οι Ήχοι χαμηλής συχνότητας υπάρχουν στην ίδια την φύση αλλά και τον σύγχρονο κόσμο που κατοικούμε.

Ένα παράξενο ηχητικό πείραμα

Για να κατανοήσουμε πλήρως την επιρροή που έχουν οι Ήχοι χαμηλής συχνότητας στον άνθρωπο θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα τέλη του 1950, όταν ο Επιστήμονας Vladimir Gavreau διαπίστωσε δουλεύοντας στο Εργαστήριο Ρομποτικής του πως ένας από τους βοηθούς του αιμορραγούσε από τα αυτιά.Προβληματισμένος, ο Gavreau ξεκίνησε να μελετάει το φαινόμενο κρατώντας σωλήνες που πάλλονταν δίπλα σε ανυποψίαστους βοηθούς του. Με αυτό τον τρόπο ο Επιστήμονας ανακάλυψε πως ένας παλλόμενος σωλήνας στο σωστό μήκος και ύψος μπορεί να επιφέρει μία σειρά από ανεπιθύμητα αποτελέσματα στον άνθρωπο, που ποικίλουν από μία ελαφριά ενόχληση σε σοβαρό πόνο. Αυτό που ανακάλυψε ήταν ο ήχος μίας εξαιρετικά χαμηλής συχνότητας που το ανθρώπινο αυτί μπορεί να αισθανθεί, αλλά δεν μπορεί να διακρίνει συνειδητά. Αυτή είναι η διαδικασία λήψης εξαιρετικά ευαίσθητων ήχων που διαταράσσουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο, χωρίς το άτομο να έχει συνειδητή επίγνωση της “ηχητικής επίθεσης” που προκαλούν πανικό στα συναισθήματά του. Ειδικότερα, οι ερευνητές ανακάλυψαν πως οι Ήχοι χαμηλής συχνότητας που κυμαίνονται από 7 ως 19Hz μπορούν να επιφέρουν τον τρόμο και τον πανικό.

Ένα πείραμα που ακολούθησε και διεξήχθη σε μία συναυλία επιβεβαίωσε την παραπάνω διαπίστωση. Οι επιστήμονες σε αυτή την συναυλία έπαιξαν κάποιους ήχους χαμηλής συχνότητας στην συναυλία που ήταν γεμάτη κόσμο ο οποίος ήταν ανίδεος για το πείραμα αυτό. Ως αποτέλεσμα δευτερόλεπτα αργότερα ο τρόμος εισχώρησε στις συνειδήσεις του κόσμου, που στο τέλος του πειράματος έδειξε πως το 22% των συμμετεχόντων φανέρωσε σημάδια ανατριχίλας, ανεξήγητου τρόμου και κατάθλιψης, την ώρα που οι ήχοι αυτοί συνόδευαν την μουσική.

Οι Ήχοι χαμηλής συχνότητας και οι Θεάσεις Φαντασμάτων



Μπορούν όμως τέτοιοι Ήχοι χαμηλής συχνότητας να μας κάνουν να νομίζουμε πως κάποιο πνεύμα βρίσκεται στον χώρο που βρισκόμαστε; Για να δούμε τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται οι ήχοι αυτοί με τις θεάσεις φαντασμάτων θα πρέπει να ανατρέξουμε στην περίπτωση του Vic Tandy.

Στο κτίριο που εργαζόταν ο Tandy το υπηρετικό προσωπικό καθώς και άλλοι φίλοι του ερευνητές παραπονέθηκαν για σημάδια κατάθλιψης και τρόμου, ενώ ανέφεραν συχνά πως υπήρχε η αίσθηση πως κάποιος τους παρακολουθούσε. Το πιό αξιοπερίεργο φαινόμενο όμως ήταν το γεγονός πως οι εργαζόμενοι έβλεπαν σκοτεινές φιγούρες με τις γωνίες των ματιών τους. Έπειτα από ένα παράξενο πείραμα κατά το οποίο ένα γκρι σχήμα τοποθετήθηκε στο γραφείο του για αρκετά λεπτά, ο Vic Tandy ήταν αποφασισμένος να ανακαλύψει τι στο καλό συνέβαινε. Αφού ήταν άνθρωπος της επιστήμης, προσέγγισε το φαινόμενο ορθολογικά και ανακάλυψε πως οι θεάσεις των “φαντασμάτων” προήλθαν από ένα συγκεκριμένο χώρο του Εργαστηρίου. Αντιλήφθηκε επίσης πως αν τοποθετούσε μία λεπτή μεταλλική πλάκα στο σημείο εκείνη παλλόταν ασταμάτητα και χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Αρκετοί θα θεωρούσαν πως επρόκειτο για περίπτωση Πόλτεργκαιστ, όμως όχι. Όλα τα παραπάνω οφείλονταν σε ένα υπόηχο, και πιο συγκεκριμένα, ένα “σιωπηλό” ανεμιστήρα που εξαπέλυε ήχους χαμηλής συχνότητας που αντικατοπτρίζονταν στους τοίχους του εργαστηρίου στα 18,9 Hz, αριθμός που βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο πρόκλησης πανικού σε ένα άνθρωπο.

Και σύμφωνα με μία μελέτη της NASA, μία τέτοια συχνότητα είναι αρκετά ισχυρή έτσι ώστε να επηρεάσει το ανθρώπινο μάτι και την περιφερειακή του όραση. Πρόκειται για ένα φαινόμενο κατά το οποίο το μάτι πάλλεται έτσι ώστε να μετατρέψει μία στατική εικόνα σε κινούμενη μέσα από την περιφερειακή του όραση.



Ο Vic Tandy ήταν πεπεισμένςο πως είχε βρει την απάντηση, και δοκίμασε αυτή την εξήγηση θεάσεων φαντασμάτων σε ένα στοιχειωμένο κελλάρι. Σύμφωνα με τους κατοίκους που βρίσκονταν κοντά, όταν κάποιος έμπαινε στο συγκεκριμένο κελάρι πάγωνε, έβλεπε παράξενα φαντάσματα και αποχωρούσε λόγω της έντονης ναυτίας. O Vic ανακάλυψε πως το σχήμα του κτίσματος, ο διάδρομος που οδηγούσε σε αυτό αλλά και τα εργοστάσια που υπήρχαν περιμετρικά συνέβαλαν στο στοίχειωμα του χώρου λόγω των δονήσεων συχνότητας 18.9 Hz που δημιουργήθηκαν εκεί, και ήταν πιο ισχυρά στο κατώφλι, εκεί που οι περισσότεροι επισκέπτες τρομοκρατήθηκαν…

Δημιουργία Φόβου μέσα από χαμηλές συχνότητες;

Θα μπορούσε κάποιος με μία γεννήτρια τέτοιων υπόηχων να στραφεί εναντίον σου, προκαλώντας τον πανικό και τον τρόμο; Φυσικά, και κάτι τέτοιο αποδεικνύεται και από τα πειράματα που διεξήχθησαν κατά την διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, όπου Ελικόπτερα εξαπέλυαν δίαφορους Υπόηχους, προσπαθώντας να προκαλέσουν πανικό στους Βιετκόνγκ. Αντί όμως να διώξουν τον εχθρό, αυτό που κατάφεραν ήταν να τον τρομάξουν και να επιφέρουν την παράδοξη ευφορία. Η μέθοδος των Υπόηχων αργότερα δοκιμάστηκε από την Βρετανία ως μέθοδος ελέγχου της Μάζας.

Περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο που χρησιμοποιούνται αυτές οι συχνότητες, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν ως εργαλείο Έλεγχου του Ανθρώπινου μυαλού αλλά και της κοινωνίας μπορείς να διαβάσεις εδώ.

Σίγουρα η παραπάνω θεωρία δεν εξηγεί τα πάντα σε σχέση με τα πνεύματα και την αλληλεπίδρασή τους με τον κόσμο μας. Όμως η κεντρική ιδέα που επιβεβαιώνεται μέσα από αυτό το άρθρο, είναι το γεγονός πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος επηρεάζεται από τους Ήχους χαμηλής συχνότητας, επιφέροντας τον τρόμο σε εκείνον που εκτείθεται σε αυτούς, και πως αυτή η μέθοδος είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για να ελέγξουν και να χαλιναγωγήσουν τον πληθυσμό…




ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ - ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΦΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗ ΥΠΑΡΧΩΝ - ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ




ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ
Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΟΥΤΕ ΘΗΛΥΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΕΝΟΘΗΛΥΣ ΦΩΣ ΚΑΙ ΖΩΗ

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΤΙΣΤΟ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΚΥΚΛΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΠΥΡ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟ ΕΝΩ ΟΛΑ ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΡΣΕΝΟΘΗΛΥΚΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΔΙΕΣΠΑΣΕ ΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΘΝΗΤΟΥ ΔΙΕΣΠΑΣΜΕΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟΝ ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΕΠΙΡΡΕΠΗ ΘΝΗΤΑ ΣΩΜΑΤΑ

Ξεκάθαρα μας αναλύει ο Ερμής Τρισμέγιστος πως μεταμορφώθηκε ο Άνθρωπος δεύτερος θεός Φως και Ζωή και από αρρενόθηλυς που ήταν διασπάστηκε σε αρσενικό και θηλυκό, σε άντρα και γυναίκα, σε ένα αισθητό διασπασμένο θνητό ον που το σώμα που ενδύθηκε είναι γεμάτο από ανάγκες, που γεννιέται φθείρεται και πεθαίνει μέσα από τις διττές σιχαμερές αισθήσεις συναισθήματα πάθη και επιθυμίες.



Ο Άνθρωπος από Φως και Ζωή που είναι στον Αρχέτυπο κόσμο του Φωτός, και βρίσκεται έξω από αυτή την διττή δημιουργία των επτά κύκλων από πυρ και πνεύμα των αισθητών σωμάτων, έγινε από Φως που ήταν Νους της Αρμονίας, και από Ζωή που ήταν έγινε Λόγος της Αρμονίας.


Τι είναι το Φως; και τι είναι η Ζωή;
Φως είναι ο κόσμος που εμπεριέχει μέσα του ο Νους.
Ζωή είναι ο Φωτεινός Λόγος που κινεί τον κόσμο του Νου από Φως.
Φως και Ζωή είναι ο Πατέρας όλων Θεός, Φως και Λόγος Αδιαίρετοι η δε ένωση τους η Ζωή με τα γεννήματα τους τις ψυχές από Φως, άρα Φωτεινός Λόγος είναι αυτό που κινεί τον κόσμο του Φωτός, τον κόσμο του Φωτισμένου Νου, η δε Αδιαίρετη ένωση τους είναι η κοσμοποίηση αυτού του Προϋπάρχων κόσμου ως Υπάρχων, η δε γέννηση των ψυχών είναι η Ζωή Υπάρχων, δηλαδή η Γέννηση της Ζωής με τα γεννήματα τους τις ψυχές από φως.


Ο Άνθρωπος είναι όμοιος με τον Πατέρα, Φως και Λόγος Αδιαίρετος, άρα Φως και Ζωή, άρα είναι ο δεύτερος θεός.




Τι είναι ο Νους; και τι είναι η ψυχή;

Νους είναι ο δεύτερος Νους δημιουργός της Αρμονίας, από πυρ και πνεύμα.

Ο δεύτερος Νους δημιουργός είναι Νους που εμπεριέχει μέσα του τον Αγέννητο και Προϋπάρχων κόσμο της Ύλης.
Πνευματικός Λόγος είναι η κίνηση αυτού του κόσμου από Ύλη που γεννά την εικόνα της ζωής από πυρ και πνεύμα.
Η δε Αδιαίρετη ένωση τους, Νους και πνευματικός Λόγος είναι η γέννηση της εικόνας της ζωής με τα γεννήματα τους τις ψυχές.
Το πυρ και πνεύμα γεννήθηκε από την ένωση του Νου (Ύλη) με τον πνευματικό του Λόγο (κίνηση της Ύλης), και κοσμοποίησε ως Υπάρχων τον κόσμο από Ύλη και γέννησε την ζωή των αισθητών σωμάτων από πυρ και πνεύμα, όπου θα δώσουν ζωή οι ψυχές (νοητική ουσία της Αρμονίας), που θα ενωθούν μαζί με το πυρ και πνεύμα.
Οι ψυχές στον κτιστό κόσμο εκδηλώνουν την ζωή με το πυρ και πνεύμα διότι αυτή είναι η Μοίρα τους, τα αισθητά διττά ΔΙΠΟΛΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ με σκοπό να επιφέρουν την Αρμονία στο δίχως λογική πνεύμα και στα σώματα.






Οι ψυχές είναι η Ζωή στον Αρχέτυπο κόσμο του Φωτός.Το Φως είναι ο φωτεινός νοητός κόσμος της νοητής ουσίας της ψυχής, είναι ενωμένη και Αδιαίρετη με τον Φωτεινό Λόγο, ο οιποίος κινεί τον νοητό κόσμο της ψυχής.
Δηλαδή ο Λόγος κινεί τον Προϋπάρχων και Αγέννητο κόσμο του Φωτός, και κοσμοποιεί ως Υπάρχων τον Προϋπάρχων κόσμο, από τη δε Αδιαίρετη ένωση τους αυτή, Γεννιέται ως Υπάρχων η Ζωή, άρα η ψυχή είναι η Ζωή η νοητική ουσία από Φως.



Φως είναι η "νοητή ουσία" ο Νους, και η κίνηση της νοητής ουσίας είναι ο Φωτεινός Λόγος, άρα η Αδιαίρετη ένωση τους είναι η "νοητική Ουσία" που κοσμοποιεί τον Προϋπάρχων και Αγέννητο κόσμο ως Υπάρχων, γεννώντας την Ζωή με τα γεννήματα τους τις ψυχές.
Φωτεινός Νους και Λόγος Αδιαίρετοι, η δε ένωση τους η Ζωή Υπάρχων.




Η εικόνα της ζωής είναι οι ψυχές στον κτιστό κόσμο.
Οι ψυχές που είναι η εικόνα της ζωής, γεννήθηκαν με τον ίδιο τρόπο αλλά από διαφορετικό Νου (δοχείο της Ύλης) και Λόγο (διέσπασε την Ύλη στα Τέσσερα στοιχεία από πυρ και πνεύμα)..




Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Ο Αληθινός Άνθρωπος είναι ο πυρήνας της ψυχής στον κτιστό κόσμο, είναι η Ουσιωδώς όμοια με το Φως νοητική ουσία, είναι ο Λόγος.


Όταν εισέρχεται ο πυρήνας-Λόγος, από τις πύλες σε ένα από τα επτά σύμπαντα του κτιστού κόσμου, τότε έλκεται από μεγάλο έρωτα προς τον Λόγο, η νοητική ουσία της Αρμονίας αυτού του σύμπαντος, που είναι οι ψυχές αυτού του κόσμου, δηλαδή η νοητική ουσία της Αρμονίας, ενώνονται από μεγάλο έρωτα προς τον Πυρήνα-Λόγο που είναι ο Άνθρωπος Ουσιωδώς όμοιος με το Φως, και κινεί ο Λόγος την ψυχή που πλέον έγινε κάτι άλλο (ανθρώπινη ψυχή).
Ο Λόγος επίσης έλκεται από την Αρμονία της νοητικής αυτής ουσίας της κτιστής δημιουργίας, διότι ομοιάζει στο Φως.






Όταν αυτή η Ανθρώπινη ψυχή που έχει στον πυρήνα της την νοητική ουσία όμοια με το Φως που είναι ο Λόγος, η οποία βρίσκεται κλεισμένη στον εαυτό της και στον δικό της κόσμο με τις δικές της όμοιες ουσίες, , και έλκεται από την Αρμονία της νοητικής ουσίας του δεύτερου Νου δημιουργού η οποία ενώθηκε πάνω στον πυρήνα, δημιουργείται η εικόνα της ανθρώπινη ψυχής, και όταν αυτή η ψυχή ενσαρκώνεται στον υλικό κόσμο, τότε έρχονται από μεγάλο έρωτα προς την ψυχή οι μορφές του διττού πνεύματος και ενώνονται πάνω στην νοητική ουσία της Αρμονίας, μαζί έρχονται επίσης όλες οι καθολικές ενέργειες που σχηματίζουν το σώμα, το οποίο πνεύμα συγκροτεί το σώμα και σωματοποιεί στο σώμα όλες τις διττές μορφές του.


Το μεν πνεύμα παίρνει την νοερή ζωή από την ψυχή, το μεν σώμα την διανοητική κίνηση από το πνεύμα.
Αν η νοητική ουσία της Αρμονίας της ψυχής εξουσιάζει το διττό διπολικό πνεύμα τότε ζει μια ζωή μέσα στην Αρμονία.
Αν το πνεύμα εξουσιάζει την ψυχή τότε η ψυχή γίνεται δούλος του σώματος και της κακίας αφού η φύση του πνεύματος είναι δίχως λογική.


Και έτσι στον δικό μας πλανήτη γεννιέται ο άνθρωπος της Γης ως αρσενικό ή θηλυκό δημιούργημα της θνητής φύσης, αποτέλεσμα της ένωσης της ψυχής με το του διττό πνεύμα και το θνητό σώμα που γεννιέται φθείρεται και πεθαίνει.

Διπλή φύση ο Άνθρωπος λοιπόν.

ΕΔΩ Ο ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΑΝΑΛΥΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΙΜΑΝΔΡΗ ΟΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΗΚΕ ΣΕ ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ
Ακουσε, λοιπον, αυτά που λαχταρας ν’ακουσεις.
Όταν εφτασε το πληρωμα της περιοδου, ο συνδεσμος ολων αυτων διαλυθηκε με τη βουληση του Θεου, (ποιου θεού; Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΝΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ!!) διοτι όλα τα ζωα που ηταν αρσενικοθηλυκα διασπαστηκαν μαζι με τον ανθρωπο και στο ένα μερος τους μετατραπηκαν σε αρσενικα και στο άλλο τους σε θηλυκα. Ο δε Θεος αμεσως ειπε με λογο αγιο: (Άγιος Λόγος ο Λόγος της Αρμονίας που ενώνει τα αντίθετα ο Νους της Αρμονίας ο δεύτερος Νους δημιουργός!!) Όλα τα κτισματα και τα δημιουργηματα ν’αυξανεστε σε μεγεθος και να πληθυνεστε κι ο λογικος ανθρωπος ν’αναγνωρισει τον εαυτο του σαν αθανατο και τον ερωτα σαν υπευθυνο για το θανατο και όλα τα οντα.
Όταν το ειπε αυτό, η Προνοια με την Ειμαρμενη και την Αρμονια πραγματοποιησαν τις προσμιξεις κι αρχισαν τις γεννησεις. Πληθυνθηκαν, λοιπον, τα παντα ως προς το γενος τους κι αυτος, που αναγνωρισε τον εαυτο του, εφτασε στο ξεχωριστο αγαθο, ενώ εκεινος, που αγαπησε το σωμα του προερχομενο απ’την πλανη του ερωτα, αυτος μενει πλανωμενος στο σκοταδι κι υποφερει με τις αισθησεις του τα παθη του «θανατου».
ΓΝΩΘΙ Σ ΑΥΤΟΝ
ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ!!!!!!!

ἐλύθη ὁ πάντων σύνδεσμος ἐκ βουλῆς
θεοῦ·
πάντα γὰρ ζῷα ἀρρενοθήλεα ὄντα διελύετο ἅμα τῷ
ἀνθρώπῳ καὶ ἐγένετο τὰ μὲν ἀρρενικὰ ἐν μέρει, τὰ δὲ
θηλυκὰ ὁμοίως.
ὁ δὲ θεὸς εὐθὺς εἶπεν ἁγίῳ λόγῳ, Αὐξάνεσθε ἐν αὐξήσει καὶ πληθύνεσθε ἐν πλήθει πάντα τὰ κτίσματα καὶ δημιουργήματα,
καὶ ἀναγνωρισάτω <ὁ> ἔννους ἑαυτὸν ὄντα ἀθάνατον, καὶ τὸν αἴτιον τοῦ θανάτου ἔρωτα, καὶ πάντα τὰ ὄντα.

τοῦτο εἰπόντος, ἡ πρόνοια διὰ τῆς εἱμαρμένης καὶ
ἁρμονίας τὰς μίξεις ἐποιήσατο, καὶ τὰς γενέσεις κατέστησε,
καὶ ἐπληθύνθη κατὰ γένος τὰ πάντα καὶ ὁ ἀναγνωρίσας ἑαυτὸν ἐλήλυθεν εἰς τὸ περιούσιον ἀγαθόν, ὁ δε ἀγαπήσας τὸ ἐκ πλάνης ἔρωτος σῶμα, οὗτος μένει ἐν τῷ σκότει πλανώμενος, αἰσθητῶς πάσχων τὰ τοῦ θανάτου.

– Τί τοσοῦτον ἁμαρτάνουσιν, ἔφην ἐγώ, οἱ ἀγνοοῦντες,
ἵνα στερηθῶσι τῆς ἀθανασίας;
– ῎Εοικας, ὦ οὗτος, τούτων μὴ πεφροντικέναι ὧν ἤκουσας.
οὐκ ἔφην σοι νοεῖν; –
Νοῶ καὶ μιμνήσκομαι, εὐχαριστῶ δὲ ἅμα.
– Εἰ ἐνόησας, εἰπέ μοι, διὰ τί ἄξιοί εἰσι τοῦ θανάτου οἱ ἐν τῷ θανάτῳ ὄντες;
– ῞Οτι προκατάρχεται τοῦ οἰκείου σώματος τὸ στυγνὸν σκότος,
ἐξ οὗ ἡ ὑγρὰ φύσις, ἐξ ἧς τὸ σῶμα συνέστηκεν ἐν τῷ αἰσθητῷ κόσμῳ, ἐξ οὗ θάνατος ἀρδεύεται.

– ᾿Ενόησας ὀρθῶς, ὦ οὗτος.
κατὰ τί δὲ «ὁ νοήσας ἑαυτὸν εἰς αὐτὸν χωρεῖ», ὅπερ ἔχει ὁ τοῦ θεοῦ λόγος;
–φημὶ ἐγώ, ῞Οτι ἐκ φωτὸς καὶ ζωῆς συνέστηκεν ὁ πατὴρ
τῶν ὅλων, ἐξ οὗ γέγονεν ὁ ῎Ανθρωπος.
– Εὖ φῂς λαλῶν·
φῶς καὶ ζωή ἐστιν ὁ θεὸς καὶ πατήρ,(ο Αληθινός Πατέρας όλων Θεός Φως και Ζωή),
ἐξ οὗ ἐγένετο ὁ Ανθρωπος.
ἐὰν οὖν μάθῃς αὐτὸν ἐκ ζωῆς καὶ φωτὸς ὄντα
καὶ ὅτι ἐκ τούτων τυγχάνεις, εἰς ζωὴν πάλιν χωρήσεις.
ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπεν.

morfeas sky


oneirosky

«Περί σοφίας και σοφών»....!!! (Λουκιανού, άπαντα - ΜΕΝΙΠΠΟΣ Η ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΑ, απόσπασμα)




...Αφ' ότου ήμουν παιδί, ακούων τας διηγήσεις του Ομήρου και Ησιόδου περί πολέμων και στασιασμών όχι μόνον των ημιθέων, αλλά και αυτών των θεών, προσέτι δε περί μοιχειών αυτών και βιασμών και αρπαγών, περί δικών και εκθρονισμών πατέρων υπό των τέκνων αυτών και γάμων μεταξύ αδελφών, ενόμιζα ότι όλα αυτά είνε καλά και ζωηρώς επόθουν να τα μιμηθώ. Αλλ' όταν ήρχισα να ενηλικιούμαι, έβλεπα ότι οι νόμοι διατάσσουν, αντιθέτως προς τους ποιητάς, να μη μοιχεύωμεν, ούτε να στασιάζωμεν, ούτε ν' αρπάζωμεν.


Ευρέθηκα λοιπόν εις μεγάλην αμφιβολίαν, μη γνωρίζων ποίαν διαγωγήν ν' ακολουθήσω. Διότι ούτε οι θεοί εφανταζόμην θα εμοίχευαν και θα εστασίαζαν μεταξύ των, εάν δεν ενόμιζαν αυτά καλά, ούτε πάλιν οι νομοθέται θα μας συνεβούλευαν τα εναντία, εάν δεν τα ενόμιζαν ως ωφελιμώτερα. Εις την απορίαν μου εσκέφθηκα να υπάγω να εύρω τους λεγομένους φιλοσόφους, να τεθώ εις την διάθεσίν των και να τους παρακαλέσω να με μεταχειρισθούν όπως θέλουν και να μου υποδείξουν ένα απλούν και ασφαλή τρόπον ζωής. Με τοιαύτας σκέψεις επήγα προς αυτούς, αλλά δεν ενόησα ότι έπεφτα εις την φωτιάν, κατά το λεγόμενον, διά ν' αποφύγω τον καπνόν.


Διότι όταν τους εγνώρισα ευρήκα εις αυτούς τόσην άγνοιαν και αμφιβολίαν, ώστε να μου φανούν εν συγκρίσει προς αυτούς πολύ σοφώτεροι εις τον τρόπον του ζην οι απλοί άνθρωποι. Ο είς εξ αυτών λ.χ. εδίδασκε ν' απολαμβάνωμεν πάσαν ήδονήν και μόνον την ηδονήν να επιζητώμεν εις όλα, διότι αυτά είνε η τελεία ευτυχία• ο άλλος εξ εναντίας εδίδασκε να εργαζώμεθα διηνεκώς και να μοχθούμεν, να σκληραγωγούμεν το σώμα και να είμεθα ρυπαροί και ελεεινοί, να ενοχλούμεν δε τους πάντας και να τους υβρίζωμεν και συχνά επανελάμβανε τους πασίγνωστους στίχους του Ησιόδου περί αρετής, περί του ιδρώτος και περί της αναβάσεως εις την κορυφήν• {36} άλλος συνεβούλευε να περιφρονούμεν τα πλούτη και ν' αδιαφορούμεν διά την απόκτησιν αυτών• άλλος εξ εναντίας ήτο της γνώμης ότι και ο πλούτος είνε κάτι αγαθόν.


Αλλά τι να σου είπω διά τας γνώμας των περί του κόσμου; Σου ομολογώ ότι όταν τους ήκουα καθ' εκάστην να ομιλούν περί ιδεών και ασωμάτων και ατόμων και περί κενών και να επαναλαμβάνουν πλήθος τοιούτων λέξεων, μου ήρχετο αναγούλα.


Και το γελοιωδέστερον εξ όλων είνε ότι και όταν ωμίλουν περί πραγμάτων εντελώς αντιθέτων εύρισκαν επιχειρήματα τόσον πιθανά και πειστικά, ώστε να μη δύναται κανείς να τους αντικρούη και όταν υπεστήριζαν ότι το θερμόν και το ψυχρόν είνε το ίδιον πράγμα, ενώ γνωρίζομεν σαφώς ότι θερμόν και ψυχρόν δεν δύναται να είνε συγχρόνως ένα πράγμα.


Μου συνέβαινε λοιπόν ακριβώς ό,τι εις τους νυστάζοντας, οίτινες οτέ μεν κατανεύουν οτέ δε ανανεύουν. Αλλ' έτι μάλλον παράλογον ήτο το ακόλουθον• παρακολουθών αυτούς παρετήρουν ότι αι πράξεις των ήσαν εντελώς εναντίαι προς την διδασκαλίαν των διότι οι διδάσκοντες την περιφρόνησιν του πλούτου παρετήρουν ότι είχαν άπληστον όρεξιν χρημάτων και περί τόκων εφιλονείκουν και επί πληρωμή εδίδασκαν και τα πάντα χάριν των χρημάτων υπέφεραν.


Εκείνοι δε οίτινες εδίδασκον την περιφρόνησιν της δόξης έπρατταν και έλεγαν τα πάντα χάριν αυτής• ενώ δε όλοι σχεδόν κατηγόρουν τας απολαύσεις, ιδιαιτέρως εις αυτάς ήσαν αφιερωμένοι.


Όταν λοιπόν είδα και αυτήν μου την ελπίδα να διαψευσθή, έτι μάλλον ελυπούμην, αλλ' επροσπαθούσα να παρηγορήσω τον εαυτόν μου με την σκέψιν ότι και άλλοι πολλοί, μεταξύ των οποίων και σοφοί και λίαν φημιζόμενοι διά την σύνεσίν των, δεν εγνώριζαν την αλήθειαν...!



Επίλογος. ...Και έτσι απογοητευμένος από τους σοφούς της Ελλάδος πήγε στην Βαβυλώνα σε ένα μάγο μαθητή του Ζωροάστρη, καθώς είχε ακούσει να λέγεται ότι με επωδές και διάφορες μαγείες μπορούσαν ν' ανοίξουν τις πύλες του Άδη, να κατεβάζουν οποίον θέλουν και να τον ανεβάζουν πάλι πίσω...!


(Λουκιανού, άπαντα - ΜΕΝΙΠΠΟΣ Η ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΑ, απόσπασμα)


Μυσταγωγία
mythagogia

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΩΔΕΚΑ (12)



Από τους πανάρχαιους χρόνους αποδίδονταν στους αριθμούς μια μυστηριακή και συμβολική σημασία. Αν και πολλά έθνη χρησιμοποιούσαν τα γράμματα της αλφαβήτου για να παραστήσουν αριθμητικές ιδέες.

Είναι γεγονός ότι οι αρχαίοι λαοί (Αιγύπτιοι, Χαλδαίοι, Έλληνες , Ιουδαίοι) γνώριζαν πλήρως τα θαυμαστά μυστήρια που ήταν σε θέση να αποκαλύψουν οι αριθμοί και ανέπτυξαν μία ολόκληρη επιστήμη αριθμητικών ιδεών, εντελώς ξεχωριστή από τα μαθηματικά.

Η συσχέτιση των αρχαίων δοξασιών για τους Αριθμούς με τα γράμματα της αλφαβήτου , τους Πλανήτες με τα Αστέρια , τους Αστερισμούς και άλλα αστρονομικά μεγέθη, ασκούσαν μια μορφή μαντείας.

Αν και ο κάθε αριθμός από μόνος του έχει τη δική του ξεχωριστή αποκρυφιστική και συμβολική έννοια και χωρίς να θέλουμε να αδικήσουμε τους υπόλοιπους , σκοπός αυτής της εργασίας είναι να ασχοληθεί αποκλειστικά με τον αριθμό Δώδεκα (12).

Αυτός ο αριθμός αντιπροσωπεύει έναν πλήρη κύκλο κι έχει ένα τέλειο και σημαντικό χαρακτήρα που ήταν από τους πιο αξιοσημείωτους στους αρχαίους πολιτισμούς , έχοντας μία άμεση και εξαρτημένη σχέση με το ζωδιακό καθώς και με τους μήνες στους περισσότερους πολιτισμούς είτε χρησιμοποιούσαν σεληνιακό είτε ηλιακό ημερολόγιο .

Η ιερότητα του 12 φαίνεται ότι προέρχεται από το αρχαϊκό δωδεκαδικό σύστημα , που πιθανώς ήταν το μοναδικό σύστημα αρίθμησης κατά τη νεολιθική εποχή και παρέμεινε ως συμπληρωματικό του δεκαδικού μέχρι σήμερα.

Η δωδεκάδα , ο χωρισμός της μέρας και της νύχτας σε 12 ώρες και του έτους σε 12 μήνες αποτελούν κατάλοιπα του αρχέγονου δωδεκαδικού συστήματος αρίθμησης.

Το 12 αντιπροσωπεύει τις 12 Ιεραρχίες των αρχαίων γραφών που καθόριζαν με τη σειρά τους τους 12 αστερισμούς της ουράνιας ζωδιακής ζώνης.



Πρώτοι οι Σουμέριοι ιερείς-αστρονόμοι διαίρεσαν το έτος σε μικρότερες μονάδες. Έτσι όπως το σεληνιακό έτος τους είχε δώδεκα μήνες των 30 περίπου ημερών και το ημερονύκτιό τους είχε δώδεκα ντάννα. Έτσι καταλαβαίνουμε ότι ο αριθμός 12 αποτελούσε μία τεχνική για τη διαίρεση της ροής του χρόνου αλλά κι όπως γνωρίζουμε οι δωδεκάδες σχετίζονται είτε φανερά είτε με έναν κρυμμένο τρόπο με τα Σημεία του Ζωδιακού , μέρη του μεγάλου κύκλου του ουρανού. Όπως μαρτυρούν τα ευρήματα των ανασκαφών , ήδη από το 2.400 π.Χ χρησιμοποιούσαν το ηλιακό έτος των 360 ημερών που διαιρούνταν σε 12 μήνες των 30 ημερών.



Αυτό φαίνεται και στο Βαβυλωνιακό ημερολόγιο, αλλά μόνο στην εποχή του βασιλιά Χαμουραμπί (1955-1913 π.Χ) επιβλήθηκε ομοιομορφία στο ημερολόγιο και δόθηκαν στους μήνες ονόματα , τα οποία χρησιμοποιούνται ως σήμερα παραφθαρμένα στο εβραϊκό ,στο συριακό και στο λιβανέζικο ημερολόγιο.



Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι διαίρεσαν τη μέρα σε 12 ώρες (χαρού) και 12 τη νύχτα. Οι 12 ημερήσιες ώρες προσωποποιούνταν με θεές, που έφερναν επί της κεφαλής τους τον δίσκο του Ήλιου, ενώ οι 12 νυχτερινές προσωποποιούνταν με θεές που έφερναν επί της κεφαλής τους ένα αστέρι.



Στην Ανατολή και συγκεκριμένα στην Κίνα ο Ζωδιακός Κύκλος αντιπροσωπεύεται από δώδεκα ζώα που το καθένα ασκεί επίδραση για ένα χρόνο.

Υδροχόος = Τίγρης

Ιχθύες = Λαγός

Κριός = Δράκοντας

Δίδυμοι = Ίππος

Καρκίνος = Πρόβατο

Λέων = Πίθηκος

Παρθένος = Κόκορας

Ζυγός = Σκύλος

Σκορπιός = Αγριόχοιρος

Τοξότης = Αρουραίος

Αιγόκερως = Βόδι



Αλλά και οι 12 πρώτες ημέρες του έτους ήταν πολύ σπουδαίες από θρησκευτική άποψη, διότι ήταν αφιερωμένες σε ειδικές ιεροτελεστίες. Μ’ αυτές τις 12 ημέρες συνδέθηκε η γιορτή της μεγάλης νύχτας όταν οι Κινέζοι αστρονόμοι συνειδητοποίησαν τη φαινομενική κίνηση του Ήλιου και τη δίοδό του από τα ηλιοστάσια.


Επίσης οι Κινέζοι πιστεύουν ότι υγεία εκφράζεται με το «τσι» , τη ζωτική ενέργεια που κυκλοφορεί μέσα στο σώμα με μια σειρά από μεσημβρινούς ,αόρατα κανάλια που κυλούν κάτω από το δέρμα μας. Υπάρχουν 12 κύρια ζεύγη μεσημβρινών για κάθε πλευρά του σώματος. Σ’ αυτά τα 12 κύρια ζεύγη βασίζεται και ο βελονισμός.


Στην Εβραϊκή παράδοση και πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το ιερό βιβλίο Ταλμούδ οι πρώτοι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν ημερολόγιο με δώδεκα σεληνιακούς μήνες κι όπως επίσης και ο συμβολισμός των 12 Φυλών του Ισραήλ που είναι καθαρά Ζωδιακός.


Η παράδοση επίσης αναφέρει ότι η βασίλισσα του Σαββά επιστρέφοντας από την Ιερουσαλήμ στην πατρίδα της συνοδευόταν από 12.000 Εβραίους, από τις 12 Φυλές του Ισραήλ με 12 κριτές επικεφαλής.



Μετά τον Πυθαγόρα, ο Φίλωνας ο Ιουδαίος , θεωρούσε τον αριθμό 12 σαν πολύ ιερό. «Το δωδεκάεδρο είναι ένας ΤΕΛΕΙΟΣ αριθμός». Αυτός βρίσκεται και στα σημεία του Ζωδιακού, προσθέτει ο Φίλωνας, που ο ήλιος επισκέπτεται σε δώδεκα μήνες και προς τιμήν αυτού του ψηφίου ο Μωυσής διαίρεσε το έθνος του σε δώδεκα φυλές, εγκαθίδρυσε τους δώδεκα άρτους της προθέσεως και τοποθέτησε δώδεκα πολύτιμους λίθους γύρω στο εφόδ των ποντίφικων.





Δώδεκα ήταν οι πολύτιμοι λίθοι στο περιστήθιο του Αρχιερέα με τα εξής ονόματα:

Σάρδιος, Τοπάζιο, Σμάραγδος, Άνθραξ, Σάπφειρος, Αδάμας, Λιγύριο, Αχάτης, Αμέθυστος, Βηρύλλιο, Όνυξ, Ίασπις (Εξ. ΚΗ΄)



Δωδεκακώδων ονομαζόταν ο χιτώνας του μεγάλου αρχιερέα , δώδεκα ήταν οι υπουργοί και δώδεκα οι οικονόμοι του Σολομώντα. Επίσης σε δωδεκάδες χωρίζονταν τα ιερά σκεύη στον ναό του: «Τρυβλία αργυρά δώδεκα, φιάλαι αργυραί δώδεκα, θυϊσκαι χρυσαί δώδεκα».



Δώδεκα και οι φυλές σε σχέση με το ζωδιακό:

Κριός-Βενιαμίν, Ταύρος-Ρουβίμ, Δίδυμοι-Συμεών, Καρκίνος-Λεβύ, Λέων-Ιούδας, Παρθένος-Ζαβουλών, Ζυγός-Ισαάχαρ, Σκορπιός-Δαν, Τοξότης-Γαδ, Αιγόκερως-Ασήρ, Υδροχόος-Νεφθαλίμ, Ιχθείς-Ιωσήφ.



Δώδεκα ήταν και οι μικροί προφήτες: Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, Ιωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφονίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας, Μαλαχίας και δωδεκαπρόφητο καλείται περιληπτικά το σύνολο των βιβλίων τους.



Επίσης οι Καββαλιστές δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στις δώδεκα μεταθέσεις του Τετραγράμματου, (το απρόφερτο όνομα του Ιεχωβά): IHVH, VHIH, HIHV, HVHI, IHHV, IVHH, HVIH, VIHH,HHVI, HHIV, HIVH, VHHI.

Ακόμη σύμφωνα με αποκρυφιστικά βιβλία οι δώδεκα μήνες έχουν έναν προστάτη άγγελο, καθώς και οι δώδεκα ώρες της ημέρας και οι δώδεκα ώρες της νύχτας εκτός από τον αγαθό άγγελο κυριαρχεί και ένας υπηρέτης δαίμονας πονηρός.



Η Ελληνική Μυθολογία είναι πλούσια στην σχέση του αριθμού δώδεκα και των συνδέσεών του:

Οι Ολύμπιοι Θεοί ήταν δώδεκα και παρακάτω βλέπουμε μια σχέση του δωδεκάθεου μεταξύ Πουλιών , Ζώων και Ανθέων




Οι Τιτάνες σύμφωνα με τον Ησίοδο ήταν 12 , τέκνα του Ουρανού και της Γαίας.

Έξι άρρενες: Ωκεανός, Κάος, Κοίος, Υπερίων, Ιαπετός, Κρόνος και

Έξι θήλεις: Θυία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Τηθύς, Φοίβη.

Την επόμενη σχέση τη βρίσκουμε στους 12 άθλους του Ηρακλή που όπως φαίνεται είναι εμβλήματα του ήλιου στο πέρασμά του από τα 12 ζώδια.

Δεν θα αναλύσουμε στη συγκεκριμένη εργασία τις ερμηνείες των άθλων αλλά απλά αναφέρουμε την αστρονομική-αστρολογική έννοια που δείχνει την αντιστοιχία του ήλιου με τους ζωδιακούς οίκους και αστερισμούς σε σχέση με τα κατορθώματα των ηρώων της ελληνικής μυθολογίας.

Λέων : Το λιοντάρι της Νεμέας

Καρκίνος : Η Λερναία Ύδρα

Αιγόκερος : Η Κερυνίτης Έλαφος

Παρθένος: Ο Ερυμάνθειος Κάπρος

Τοξότης: Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες

Ζυγός: Οι Σταύλοι του Αυγεία

Σκορπιός: Τα άλογα του Διομήδη

Ταύρος: Ο Ταύρος της Κρήτης

Κριός: Η Ζώνη της Ιππολύτης

Δίδυμοι: Τα βόδια του Γηρυόνη

Ιχθείς: Τα μήλα των Εσπερίδων

Υδροχόος: Ο Κέρβερος του Άδη


Δώδεκα ήταν και οι γιοι του Ιπποκόοντα, του σφετεριστή του βασιλικού θρόνου της Σπάρτης.

Η Λητώ σε 12 ημέρες έφτασε στη Δήλο για να γεννήσει τον Απόλλωνα και την Άρτεμη.

Η Θεανώ , η κόρη του Κισσέως και σύζυγος του Αντήνορου , ιέρεια της Αθηνάς στην Τροία «δυοκαίδεκα βους» θα θυσίαζε στη θεά Αθηνά αν στέφονταν εναντίον του Διομήδη και συμπονούσε την πόλη των Τρώων , τις συζύγους τους και τα μωρά παιδιά τους…


Ο Αχιλλέας 12 Τρώες θυσίασε προς τιμήν του νεκρού Πατρόκλου.

Τη δωδέκατη ημέρα της επιστροφής του από τη Λήμνο ο θεός έριξε τον Λυκάονα, γιο του Πριάμου, στα χέρια του Αχιλλέα, που ήταν γραφτό να τον στείλει στον Άδη.

Με 12 καράβια πήρε το δρόμο της επιστροφής ο Οδυσσέας. Επίσης δώδεκα ζωδιακές περιπέτειες πρέπει να ξεπεράσει και ο Οδυσσέας προτού φθάσει στην Ιθάκη.

Υδροχόος: Στο νησί της Νύμφης Καλυψώς

Ιχθείς: Η χώρα των Λωτοφάγων

Κριός: Στη χώρα των Κικώνων

Ταύρος: Στη χώρα των Λωτοφάγων

Δίδυμοι: Ο κύκλωπας Πολύφημος

Καρκίνος: Στο νησί του Αιόλου

Λέων: Στη γη των Λαιστρυγόνων

Παρθένος: Στο νησί της μάγισσας Κίρκης

Ζυγός: Στη χώρα των Κιμμερίων

Σκορπιός: Στο νησί των Σειρήνων

Τοξότης: Η Σκύλα και η Χάρυβδη

Αιγόκερως: Στο νησί του Ήλιου

Δώδεκα ήταν οι βασιλείς που αποτελούσαν το συμβουλευτικό σώμα του Αλκίνοου στο νησί των Φαιάκων.



Φθάνοντας στην Ιθάκη αφού πέρασε τις 12 δοκιμασίες έρχεται η στιγμή να αντιμετωπίσει τους μνηστήρες στο παραδοσιακό αγώνισμα του Τόξου όπου ετοιμάζονται 12 πελέκυς στην σειρά και ο υποψήφιος πρέπει να περάσει το βέλος απ’ την οπή και των 12 πελέκων που ήταν στημένοι στη σειρά ο ένας πίσω από τον άλλον.


Κάτι ανάλογο συναντούμε και στο μύθο του Περσέα όπου η αφετηρία του μύθου ξεκινά από το ζώδιο των Ιχθύων για να διανύσει ο Περσέας τη ζωδιακή του πορεία

Ιχθείς: Ο ψαράς Δίκτυς σώζει τον Περσέα βρίσκοντάς τον στη σε μια κιβωτό στη θάλασσα.

Δίδυμοι: Λαμβάνει τα «θεία» δώρα από τον Ερμή

Καρκίνος: Η σφαγή της Μέδουσας

Λέων: Ο Κήπος των Εσπερίδων

Παρθένος: Ο Περσέας στην Αιθιοπία και η απελευθέρωση της Ανδρομέδας

Ζυγός: Η μάχη με τον Φινέα

Σκορπιός: Η εξολόθρευση των σκορπιών

Τοξότης: Η εκθρόνιση του Πολυδέκτη

Αιγόκερως: Ο θάνατος του Ακρίσιου

Υδροχόος: Η μάχη με τις «γυναίκες της θάλασσας»

Δεν έχουν σωθεί τα στοιχεία των ζωδίων του Κριού και του Ταύρου που αντιστοιχούν μάλλον με κάποια ανάλογα κατορθώματα.



Επίσης ο Βελλεροφόντης παρουσιάζει στοιχεία με τη ζωδιακή δομή.

Ιχθείς: Γεννήθηκε ξεπηδώντας από τη θάλασσα σαν ένας άνθρωπος-ψάρι.

Κριός: Ο θάνατος του αδελφού του Βέλλερου.

Ταύρος:Η άρνηση του ήρωα στο πάθος της Σθενόβοιας σύζυγος του βασιλιά Προίτου

Δίδυμοι: Ο Ιοβάτης στέλνει τον ήρωα να σκοτώσει την Χίμαιρα.

Καρκίνος: Το δάμασμα του Πήγασου.

Λέων: Ο θάνατος της Χίμαιρας.

Παρθένος: Η αποκάλυψη της πλεκτάνης από τη Χρυσαύγεια.

Ζυγός: Η μάχη με τους Σολύμους.

Σκορπιός: Η μάχη με τις Αμαζόνες.

Τοξότης: Η μάχη με το στρατό του Ιοβάτη και ο γάμος με τη Χρυσαύγεια.

Αιγόκερως: Η πτώση του από τον Πήγασο.

Υδροχόος: Το πέρασμά του στο βασίλειο του Άδη.



Ο Θησέας

Τοξότης: Το τράβηγμα του σπαθιού από την πέτρα.

Κριός: Το ταξίδι για την Αθήνα.

Δίδυμοι: Οι νίκες του Θησέα κατά των γιγάντων αδελφών Περιφήτη και Πευκοκάμπτη Σίνη.

Καρκίνος: Ο θάνατος του αγριόχοιρου της Φαίας ,του κακούργου Σκείρωνα και της σαρκοβόρας χελώνας.

Σκορπιός: Η μάχη με τον Κερκύωνα.

Ζυγός: Η μάχη με τον Προκρούστη.

Παρθένος: Η συνάντηση με τον Αιγέα και τη Μήδεια.

Λέων: Η αποκάλυψη του κήρυκα του Πάλλα Λέως για την συνομωσία κατά του ήρωα

Ταύρος: Ο Ταύρος του Μαραθώνα.

Ιχθείς: Ο Θησέας στην Κρήτη και η συνάντηση με τον Μίνωα.

Αιγόκερως: Η μάχη με το Μινώταυρο.

Υδροχόος: Η επιστροφή του Θησέα και ο θάνατος του Αιγέα.



Ιάσων

Κριός: Οι ετοιμασίες για την αργοναυτική εκστρατεία.

Ταύρος: Στο νησί της Λήμνου.

Δίδυμοι: Η περιπέτεια στη χερσόνησο Κύζικο.

Καρκίνος: Η άφιξη στη Μυσία.

Λέων: Στις ακτές της Βιθυνίας, η μάχη με τους Βεβρύκους.

Παρθένος: Η συνάντηση με το γέρο μάντη Φινέα.

Ζυγός: Ο μάντης Φινέας αποκαλύπτει στον Ιάσονα τους μελλοντικούς κινδύνους.

Σκορπιός: Η μάχη με τις Άρπυιες.

Τοξότης: Το πέρασμα από τις Συμπληγάδες πέτρες.

Αιγόκερως: Η συνάντηση με τις Στυμφαλίδες Όρνιθες.

Υδροχόος: Ο Ιάσων φθάνει στην Κολχίδα και μετά από τη μάχη με το δράκο της σπηλιάς παίρνει το Χρυσόμαλλο Δέρας.

Ιχθείς: Ο διαμελισμός του Άψυρτου



Στο περίφημο ορθογώνιο τρίγωνο του Πυθαγόρα με κάθετες πλευρές 3 , 4 και υποτείνουσα 5 , το άθροισμα όλων των πλευρών δίνει τον ιερό αριθμό δώδεκα.

Δώδεκα ήταν κατά τους Αλεξανδρινούς συγγραφείς οι Ώρες (εποχές) του έτους, θυγατέρες του Χρόνου και της Γαίας.

Στους Ρωμαίους δώδεκα θεοί αποτελούσαν το δωδεκάθεό τους και Δωδεκάδελτος ονομαζόταν η αρχαία κωδικοποίηση του ρωμαϊκού δικαίου γραμμένη σε 12 χάλκινες πινακίδες (Leges duodecim tabularum).

(Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πιο μπροστά δωδεκάθεο είχαν οι Αιγύπτιοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ασσύριοι, οι Χαλδαίοι, οι Ελαμίτες, οι Χιττίτες, οι Ετρούσκοι)

Ο Ιανός είναι ο θεός των 12 μηνών και απεικονίζεται με 12 βωμούς κάτω από τα πόδια του.

Δώδεκα ήταν και οι Αρουραίοι αδελφοί (Frates Arvales), γιοι της θεάς Άκκας Λαρεντίας και 12 ιερείς αποτελούσαν τον σύλλογο των Αρουραίων αδελφών που ιδρύθηκε προς τιμήν τους.

Επίσης 12 ραβδούχοι προπορεύονταν του Υπάτου.

Δώδεκα ήταν οι προφητικές λόγχες (Hastae martiae) που φυλάσσονταν σε μια αίθουσα στη Ρετζία , το μυθικό ανάκτορο του Νουμά στους πρόποδες του Παλατινού λόφου.

Δώδεκα ήταν οι ιερές προφητικές ασπίδες που τις φύλαγαν οι Σάλιοι , οι ιερείς του θεού Άρη στην Curiam Saliorum , στην κορυφή του Παλατίνου λόφου της Ρώμης και δώδεκα ήταν οι flamines minores , οι δευτερεύοντες ιερείς των θεών.



Περνώντας μετά στο Χριστιανισμό βλέπουμε ότι 12 ήταν και οι μαθητές του Χριστού: Σίμων ο Πέτρος, Ανδρέας, Ιάκωβος και Ιωάννης γιοι του Ζεβεδαίου, Φίλιππος, Βαρθολομαίος, Θωμάς, Ματθαίος, Ιάκωβος του Αλφαίου, Ιούδας ο ονομαζόμενος Λεβαίος και Θαδδαίος , Σίμων ο Χαναναίος και Ιούδας ο Ισκαριώτης.

Υπάρχουν 12 καταγραμμένες εμφανίσεις του Χριστού μετά τον θάνατό του:

Στη Μαρία τη Μαγδαληνή , στις γυναίκες της Γαλιλαίας , σε δύο μαθητές , στον Πέτρο , στους δέκα Αποστόλους, σε έντεκα Αποστόλους , σε επτά Αποστόλους , και άλλους ψαράδες , σε 500 αδελφούς ταυτόχρονα, στον Ιάκωβο το νεώτερο, στο Στέφανο τη στιγμή του μαρτυρίου του , στον Παύλο τη στιγμή της μεταστροφής του και στον Απόστολο Ιωάννη.

Επίσης 12 δώδεκα είναι οι ευαγγελικές περικοπές που διαβάζουν οι ιερείς στον Εσπερινό την Μεγάλη Πέμπτη γνωστές ως 12 Ευαγγέλια.

Δωδεκαήμερο αναφέρεται η εορταστική περίοδος από τα Χριστούγεννα έως την παραμονή των Θεοφανίων .

Δώδεκα είναι τα άρθρα του Συμβόλου της πίστεως.

Δώδεκα άρτοι της προθέσεως , βωμοί εκ 12 λίθων , 12 πύλες της ουράνιας Ιερουσαλήμ, 12 κόφινοι πλήρεις περισσευμάτων από τη διατροφή των 5.000 , και 12Χ12.000 = 144.000 οι «σεσωμένοι» στην Αποκάλυψη.



Κάτι ανάλογο φαίνεται και στη σχέση που υπάρχει στο μύθο του Αρθούρου ( ο βασιλιάς Άρκτος ) με τους 12 ιππότες της στρογγυλής τραπέζης καθώς και με το γιγαντιαίο Ζώδιο που σχηματίζεται στην τοποθεσία του Γκλαστόνμπερυ.

Τοξότης: Είναι ο Αρθούρος

Λέων: Ο Σερ Λάνσελοτ

Κριός: Ο Σερ Γκάγουεν , ο πρώτος ιππότης που μπήκε στο τάγμα των ιπποτών

Ταύρος: Ο Σερ Έκτορ

Δίδυμοι: Ο Σερ Κέϋ με τον Λόχοτ ή ο Γκάλαχαν που παίρνει τη θέση του Λόχοτ

Υδροχόος: Ο Πάρσιφαλ

Ζυγός: Το περιστέρι

Παρθένος: Η Γκουήνιβερ

Σκορπιός: Ο Μόρντρεντ

Καρκίνος: Το πλοιάριο που βρίσκεται μέσα του ένα παιδί / Το πλοίο του Σολομώντα

Αιγόκερως: Ο Μάγος Μέρλιν

Ιχθείς: Ο Ιωσήφ της Αριμαθέας , ο γενάρχης του Αρθουριανού κύκλου.

Ο Αρθούρος συγκέντρωσε γύρω του τους πιο εκλεκτούς Ιππότες, δηλαδή συγκέντρωσε τις δυνάμεις και τις ικανότητες που υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο και που μέχρι τότε φθείρονταν σε άσκοπες διαμάχες. Έτσι δημιουργήθηκε η Στρογγυλή Τράπεζα. Αυτός ο κύκλος των 12 συνδέεται με τα 12 ζώδια και αντιστοιχεί στην προσωπικότητα. Γύρω της συγκεντρώνονται οι 12 πιο εκλεκτές όψεις της προσωπικότητας. Και οι Ιππότες είναι οι 12 τύποι της προσωπικότητας που αναπτύσσονται σύμφωνα με τις εμπειρίες που προσφέρει η γέννηση κάτω από κάποιο ζώδιο.



Επηρεασμένοι σε αρκετά σημεία από το Χριστιανισμό οι Μουσουλμάνοι και ειδικότερα οι Σιίτες πιστεύουν επιπλέον (κι αυτή είναι η διαφορά τους με τους Σουνίτες ) α) Στους 12 δώδεκα Ιμάμηδες και β) Στη δικαιοσύνη και την ειρήνη που θα έλθει στον κόσμο από τον δωδέκατο Ιμάμη (ενώ τον Ιησού Χριστό [Ισά] τον θεωρούν ως προφήτη , πρόδρομο του Μωάμεθ , ο οποίος θεωρείται ο τελευταίος προφήτης του Θεού). Μετά το θάνατο του προφήτη η καθοδήγηση των Μουσουλμάνων γίνεται με τους δώδεκα Ιμάμηδες, πιστεύοντας ότι κάποια στιγμή θα έλθει ξανά , φέρνοντας ειρήνη και δικαιοσύνη στον κόσμο.



Τον αριθμό 12 τον συναντούμε και στα χαρτοπαίγνια και κυρίως σε μια συνηθισμένη τράπουλα όπου βλέπουμε ότι υπάρχουν 12 φιγούρες.

Αλλά και μέσα στο Ταρό όπου υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές μεταξύ τους βλέπουμε τον αριθμό 12 μαζί με τους υπόλοιπους να εκφράζουν μια «μαγική σκέψη», η οποία είναι μακριά από την αυστηρή λογική ή την καθαρά επιστημονική σκέψη. Είναι μια γνώση αρκάνα (μυστικής κλείδας) που λειτουργεί με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό από την αιτιοκρατική λογική. Εδώ θα κάνουμε μια μικρή ανάλυση του 12 που είναι ένα από τα 22 Μεγάλα Αρκάνα στο γνωστό Ταρό της Μασσαλίας.


Το Μεγάλο Αρκάνα , αριθμός 12: Ο Κρεμασμένος

Αυτό το Αρκάνο συνδέεται με τους θυσιασμένους θεούς όπως ο Οντίν (είχε 12 ονόματα, δηλαδή προσωποποιημένες ιδιότητες) , ο Όσιρις και ο Χριστός. Είναι ένα σύμβολο σωτηρίας και απολύτρωσης. Είναι ένα χαρτί εξιλέωσης είτε αναγκαστικής είτε κατόπιν επιλογής , παραίτησης , αποπληρωμής χρεών και λησμονιάς του εαυτού μας.



Στην ψυχική Αλχημεία θεωρείται ότι η κάθαρση του «Εγώ» επιτυγχανόταν μέσω 12 φάσεων : Πύρωση , Συμπύκνωση , Στερέωση , Διάλυση , Πέψη , Απόσταξη , Εξάχνωση ,Διαχώριση , Αποτέφρωση , Σήψη , Πολλαπλασιασμός και Προβολή.




ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ CIA ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΣΟΚΑΡΕΙ: Ο Χίτλερ δεν αυτοκτόνησε – «Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική…»




Ο κατάσκοπος που πιστεύει ότι ο Χίτελρ σκηνοθέτησε τον θάνατο του…

Σε αμερικάνικο τηλεοπτικό σόου υποστηρίζεται ότι ο Φύρερ δεν έχει πεθάνει αλλά πέταξε στη Νότιο Αμερική.



Οι ισχυρισμοί βασίζονται στην εύρεση μιας μυστικής εξόδου, από την οποία οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο Χίτλερ απέδρασε και βρέθηκε σε μια μυστική διαδρομή που είχε δημιουργήσει για την διαφυγή του σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.



Χιλιάδες Ναζί έφυγαν για την Αργεντινή και το μόνο αποδεικτικό στοιχείο για το θάνατο του Φύρερ είναι ένα κομμάτι γνάθου που έχουν οι Ρώσοι.

Συγκεκριμένα ο κατάσκοπος που υποστηρίζει τη διαφυγή του Χίτλερ αναφέρει ότι ο Αδόλφος Χίτλερ δραπέτευσε ζωντανός από το καταφύγιό του στο Βερολίνο και κρυφά πέταξε σε μια ασφαλή στρατιωτική ένωση στην Αργεντινή, όπου λεγεώνα με οπαδούς των ναζί ήλπιζαν να δημιουργήσει το Τέταρτο Ράιχ.



Ο πρώην πράκτορας της CIA Μπομπ Μπάερ και Tim Kennedy, λοχίας των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ , ο οποίος συμμετείχε στη σύλληψη των ηγετών της Αλ Κάιντα, Οσάμα Μπιν Λάντεν και ο Αμπού αλ-Ζαρκάουι, είναι εκείνος που διερεύνησε κατά πόσο η Fuhrer διέφυγε πράγματι στη Νότια Αμερική.



Πηγή: dailymail



Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Ο Τάφος του Βασιλιά του Κάτω Κόσμου




«Παντελή, μερικά πράγματα είναι καλύτερα να τα αφήνουμε στην ησυχία τους για να μην χαλάσει η δική μας. Μερικά όμως, δεν μας αφήνουν ήσυχους έτσι κι αλλιώς, μέχρι να τα σκαλίσουμε περισσότερo» Παύλος Ζίκας-Θεοδωρόπουλος

Όλα ξεκίνησαν όταν σε έναν από τους πολλούς εξερευνητικούς γύρους του νησιού που έχω κάνει στο παρελθόν, ταξιδεύοντας στην Κρήτη βρέθηκα να διερευνώ κάποια παράξενα περιστατικά στη θρυλική σπηλιά στις Καμάρες, σε έναν ιερό τόπο δύναμης της αρχαιότητας, που σήμερα ονομάζεται «η Σέλα του Διγενή Ακρίτα», όπου παλαιότερα λατρεύονταν παράξενες θεότητες των ψηλών βουνών. Για τα μέρη εκείνα, ο Πωλ Φορέ, καθηγητής του γαλλικού Πανεπιστημίου Clermont, ο οποίος έχει ερευνήσει επισταμένα τα ιερά της Κούφιας Γης της Κρήτης, μας έχει διηγηθεί ότι άκουσε σε όλα τα χωριά των περιοχών κοντά στις Καμάρες (με τα προελληνικά ονόματα Ζαρός, Γέργερι, Νίβρυτος, Νίθαυρις, Φάριο, Ντάριο, κ.ά.) τον εξής μύθο: «Στις Καμάρες ζούσαν οι Τριομάτες, είδος Κυκλώπων με τρία μάτια και όχι ένα και οι τρομερές Νεράγδες που απήγαγαν ανθρώπους από το σπήλαιο κι εκεί εμφανιζόταν ακόμη και στις αρχές του αιώνα, το παιδί τους, ένα αδηφάγο τέρας που μούγκριζε τις νύχτες και έτρωγε τα ζώα και τα παιδιά»

Ο ίδιος διηγήθηκε ότι οι βοσκοί δέχονταν μυήσεις μέσα στα ορεινά σπήλαια, ότι στη λεγόμενη «Μαύρη Σπηλιά» (υψόμετρο 1.500 μέτρα στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Καμάρες, στην Πυργιώτισσα, δυο ώρες πεζοπορίας πάνω από το χωριό Καμάρες), ανεξήγητα υπάρχει χιόνι βαθιά μέσα στη σπηλιά όλο τον χρόνο, ένας τεράστιος κατηφορικός διάδρομος με λαξεμένα σκαλοπάτια απ’ όπου όπως διαπιστώθηκε, κατά περιόδους εμφανίζεται γαλαζωπό φως, υπάρχει έντονη δροσιά και σχεδόν καθόλου σταλακτίτες και το τέλος αυτού του σπηλαίου αντιμετωπιζόταν ως «φυσικό ιερό» και ως είσοδος για τον άλλο κόσμο, τον αόρατο κόσμο των νεκρών και των θεών.

Τότε έμαθα ότι ο Φορέ έχει καταθέσει και την πληροφορία ότι το 1415 o μεγάλος αρχιερέας της Φλωρεντίας Χριστόφορος Μπουοντελμόντι και η συνοδεία του, έψαχναν για τον υπόγειο Τάφο του Δία (!) στους πρόποδες του όρους Γιούχτας έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης. Το συμπέρασμα κάποιων ντόπιων ερευνητών ήταν ότι «κάτι πολύ σημαντικό πρέπει να ανακάλυψε εκεί, που κρατιέται ως επτασφράγιστο μυστικό μέχρι σήμερα» Όλα αυτά συνδέονταν άμεσα με κάποιες άλλες πληροφορίες και μικρές παράξενες ανακαλύψεις μου στις περιοχές εκείνες και τελικά με οδήγησαν σε μια σειρά συναντήσεων με ανθρώπους που φαίνονταν να ήξεραν πολλά για όλα αυτά.

Πρέπει να σημειώσω ότι δεν βρίσκω καθόλου παράξενη την πεποίθηση για την ύπαρξη ενός τάφου του Δία, αφού οι αρχαίοι Θεοί των Ελλήνων δεν φαινόταν να ήταν άυλες οντότητες ή πνεύματα, όπως φανταζόμαστε τους θεούς σήμερα, (κάτι που το γνωρίζει οποιοσδήποτε έχει μελετήσει σωστά αυτά τα θέματα) αλλά –όπως διαφαίνεται από τη μελέτη της θρησκευτικής μυθολογίας– ήταν υλικοί άνθρωποι με σάρκα και οστά, ίσως εξωγήινοι άνθρωποι ή άνθρωποι με υπερφυσικές ικανότητες ή κάτοχοι υψηλών γνώσεων και τεχνικών ή τεχνολογιών και το μόνο που τους διαφοροποιούσε από τους υπόλοιπους ανθρώπους ήταν το γεγονός ότι ήταν «αθάνατοι», άμβροτοι, ενώ οι υπόλοιποι άνθρωποι ήταν «θνητοί», βροτοί, αλλά και οι ημίθεοι υποτίθεται ότι ήταν αθάνατοι, το ίδιο και πολύ ήρωες που θεοποιήθηκαν όπως π.χ. ο Ηρακλής ο οποίος όμως παρ’ όλα αυτά πέθανε, το ίδιο και πολλοί άλλοι.

Άλλωστε οι Θεοί είχαν γεννηθεί όπως όλοι οι άνθρωποι, επομένως θα πρέπει να μπορούσαν και να πεθάνουν κι επιπλέον συνουσιάζονταν με τους ανθρώπους, ακόμη και συναναστρέφονταν κανονικότατα με τους ανθρώπους της αρεσκείας τους. Όσο για τον Δία, σύμφωνα πάντα με την ελληνική μυθολογία, κυκλοφορούσε κανονικότατα σε όλη την Ελλάδα, με σάρκα και οστά, συναντιόταν με ανθρώπους, είχε συμπάθειες και αντιπάθειες, θανάσιμες αναμετρήσεις και μάχες, είχε αδέλφια και συγγενείς και γιούς και κόρες, έτρωγε και έπινε κανονικά, κλπ. κλπ. και με δυο λόγια ήταν κανονικός άνθρωπος, αλλά «αθάνατος».

Ο Δίας γεννήθηκε σε μια σπηλιά στην Κρήτη.

Το σπήλαιο «Δικταίον Άντρον», ή Σπήλαιο Γενέσεως Διός, βρίσκεται στη βορεινή πλευρά του όρους Δίκτη, κοντά στα σύνορα Ηρακλείου και Λασιθίου. Φυσικά, εκεί πρώτη έκανε ανασκαφές η βρετανική αρχαιολογική σχολή το 1899. Για την πρόσβαση σ’ αυτό, υπάρχει ανηφορικός πεζόδρομος που αρχίζει από τη θέση «Ψυχρός» και φτάνει μέχρι την τεράστια είσοδό του, έπειτα από πορεία μιας ώρας.

Το θρυλικό Δικταίο Άντρο αποτελείται από έναν τεράστιο θάλαμο που στο τέλος του χωρίζεται σε τέσσερα διαμερίσματα, γεμάτα επιβλητικές σταλαγμιτικές κολώνες. Είναι μια θεϊκή σπηλιά, αντίστοιχη για την ελληνική θρησκεία με αυτήν που γεννήθηκε ο Χριστός στη Βηθλεέμ: στον τελευταίο θάλαμο του Δικταίου σπηλαίου, η Ρέα γέννησε τον Δία. Για να τον προστατέψει από τον πατέρα του τον Κρόνο που ήθελε να τον φάει (!) για να διατηρήσει τη βασιλεία του, τον παρέδωσε στους «Κουρήτες» που τον μετέφεραν στο σπήλαιο «Ιδαίον Άντρον», στο όρος Ίδη, στην απέναντι μεριά του νομού Ηρακλείου, αρκετά κοντά στην Κνωσό. Δεν είναι ξεκάθαρο αν οι Κουρήτες τον μετέφεραν υπογείως ή από την επιφάνεια, ούτε και «τι» ή ποιοι ήταν αυτοί.

Στο Ιδαίον Άντρον ανέθρεψαν τον Δία οι Νύμφες (οι νεράιδες) με το ειδικό γάλα της κατσίκας (αίγας) Αμάλθειας και με άγριο μέλι και τα δύο σπήλαια-άνδρα, Δικταίον και Ιδαίον, αποτέλεσαν ισχυρούςιερούς τόπους δύναμης κατά την αρχαιότητα και ήταν τόποι λατρείας του Διός, όπου γίνονταν αγνώστου τύπου μυήσεις. Συνεχίζουν να είναι πολύ παράξενα μέρη μέχρι σήμερα.

Στο Δικταίο Άντρο, το αχανές κοίλωμά του φωτίζεται από την τεράστια είσοδό του (15×10 μέτρα) και ο επισκέπτης το ατενίζει με δέος. Το σκηνικό είναι κυριολεκτικά παραμυθένιο και, κατεβαίνοντας το, ο επισκέπτης φτάνει στο κατώτατο τμήμα του ανάμεσα από συστάδες με πανύψηλες κολώνες, που περικυκλώνουν τη λιμνούλα όπου λουζόταν ο Δίας. Στο δεξιό θάλαμο από τη λιμνούλα, κρέμεται ο «Μανδύας» του Δία από το ταβάνι (ένα simulacrum), ενώ προς τα αριστερά βρίσκεται ένας μυητικός θάλαμος όπου οι μυούμενοι μάθαιναν το μυστικό τους όνομα.

Εκεί, σε μια κόγχη που διακρίνεται, γεννήθηκε ο Δίας. Αφού, λοιπόν, υπάρχει ακόμη το μέρος που γεννήθηκε, γιατί να μην υπάρχει και το μέρος που πέθανε και ενταφιάστηκε; Όμως, ίσως οι Θεοί δεν πεθαίνουν ακριβώς όπως εμείς, ίσως να κοιμούνται -και να ονειρεύονται- και να περιμένουν να ξυπνήσουν, να έχουν πέσει σε κάτι σαν χειμερία νάρκη μέσα στους αιώνες, κρυμμένοι και ασφαλείς –ή φυλακισμένοι– σε κάποιον υπόγειο τόπο.

Στην Κρήτη, στα ριζοβούνια του Γιούχτα, κοντά στο χωριό Αρχάνες, στον νομό Ηρακλείου, υπάρχει μία γεωγραφική θέση που λέγεται «του Δία το Μνήμα» γιατί εκεί λένε πως ήταν ο τάφος του Δία! Άλλοι όμως λένε πως το Θεϊκό μνήμα ήταν στο χωριό Ζου (που πήρε το όνομα του από το «Ζευς»-«Ζους»-«Ζου») κοντά στα Ανώγεια. Λένε μάλιστα πως από την κορυφή του βουνού ο Δίας κατέβαινε συχνά κάτω στο χωριό και οι Ανωγειανοί όλοι θυμούνται συχνά τον Δία κι αν τους συμβεί κάποιο σπουδαίο γεγονός ο Ανωγειανός φωνάζει «Ζάνε Θεέ!» κι όταν ακούσουν κάποιο δυσάρεστο νέο, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και φωνάζουν «Ηκούτε μου, Ζώνε Θεέ!» ή «Ηκούτε μου, για το θρόνος του Θεού!». Επίσης, στην επαρχία Αμαρίου, υπάρχει ένας κάμπος που λέγεται «Ζούκαμπος».

Στη νοτιοανατολική πλευρά της Κρήτης στο ορεινό χωριό Ανατολή, (όπου στην εξοχή του υπάρχει και ένα μυστηριακό εκκλησάκι που περιέχει σε τοιχογραφίες όλη την εικονογραφημένη ιστορία της εξορίας των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο) πολλοί ντόπιοι μπορούν να σου δείξουν κάποια τοποθεσία πάνω στο βουνό όπου «κατέβαινε ο Δίας με το πλοίο του από τον ουρανό και εκεί δίδασκε τους ανθρώπους που μαζευόντουσαν να τον ακούσουν» όπως μου είπαν. Επίσης, εκεί οι ντόπιοι μου διηγήθηκαν ότι κάποιοι Γάλλοι «αρχαιολόγοι» ανακάλυψαν ανεκτίμητα γλυπτά πάνω στο βουνό, τα οποία φυγαδεύτηκαν λαθραία από την Ελλάδα. Ανακάλυψα και κάποιους τοπικούς θρύλους ότι σε διάφορες ορεινές τοποθεσίες της περιοχής υπάρχουν διάσπαρτα κρυμμένα αρχαία αγάλματα που είχε κατασκευάσει ο Δαίδαλος.

Στην Αθήνα είχα συναντηθεί με έναν Βρετανό λόγιο, τον Andrew Harris, ο οποίος υποστήριζε ότι είχε διαβάσει στην Οξφόρδη το πρώτο τμήμα του αρχαιότατου «Πάριου Χρονικού», το οποίο υποτίθεται ότι μεταξύ άλλων, αναφερόταν στον θάνατο ενός μεγάλου Θεού ο οποίος τοποθετήθηκε σε μία υπόγεια κρύπτη στην Κρήτη, μαζί με αγάλματα-φρουρούς που μιλούσαν και τα οποία θα τον «ξυπνούσαν» στο πλήρωμα του χρόνου. Οι φρουροί είχαν τρία μάτια.

Λοιπόν, το παραπάνω θέμα με το Πάριο Χρονικό είναι περίπλοκη ιστορία, αλλά με δυο λόγια: Το 1627, ανακαλύφθηκε στην Πάρο μια αινιγματική μαρμάρινη επιγραφή που ονομάστηκε «Πάριο Χρονικό» και ιστορεί γεγονότα που έχουν χρονολογηθεί ότι καλύπτουν περίοδο από το 1582 π.κ.ε. μέχρι το 264 π.κ.ε. Τις ανασκαφές έκανε ένας Γάλλος, αλλά τελικά οι πολύτιμες μαρμάρινες πλάκες, αγοράστηκαν από το μουσείο της Οξφόρδης στην Αγγλία και σχεδόν κανείς σήμερα δεν ξέρει τί ακριβώς ιστορούν. Το 1897, ανακαλύφθηκε από τον Μιχάλη Κ. Κρίσπη η υποτιθέμενη συνέχεια του Χρονικού, ένα δεύτερο τμήμα του που φυλάγεται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Πάρου, αλλά η κατανόηση του είναι ελλιπέστατη χωρίς την αντιπαράθεση με το «εξαφανισμένο» κομμάτι της Οξφόρδης.

Παρόμοιοι γρίφοι που έχουν δημιουργηθεί από τη φυγάδευση επιγραφών και ιστορικών κομματιών από την Ελλάδα, υπάρχουν σε πάρα πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά σχεδόν πάντα πρόκειται για περιπτώσεις που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστές. Συνήθως πρόκειται για ιστορίες που είναι συνδεδεμένες με διάφορες ιδιαίτερες τοποθεσίες, που κάποιο αρχαίο κομμάτι του παζλ που σχετίζεται μ’ αυτές βρίσκεται στα χέρια ξένων αρχαιολόγων που το ανακάλυψαν, σε εποχές που η Ελλάδα δεν είχε το υπόβαθρο για να το διεκδικήσει και να το μελετήσει. Ένα τέτοιο παράδειγμα ήταν και η στήλη που βρέθηκε από Γερμανούς αρχαιολόγους τον 19ο αιώνα με πληροφορίες σχετικές με τα διαβόητα ψυχοπομπεία του Ταίναρου και σήμερα αγνοείται η τύχη της, καθιστώντας τη γνώση μας για την αρχαιότατη και μυστηριακή περιοχή γεμάτη ελλείψεις και προχειρότητες.

Τότε ήταν που έπεσα πάνω στα ίχνη του Markowitz. Αυτός φαίνεται ότι ήταν ο πρώτος που διερεύνησε ιστορίες και πληροφορίες σαν κι αυτές, για ένα «μνήμα του Δία» και κατάλαβε βάσει πολλών αναγνωριστικών ενδείξεων ότι το ζήτημα συνδεόταν με τους θρύλους για τον τάφο του Μίνωα (και μάλλον όχι του Δία), του μυστηριώδους αρχαίου βασιλιά της Κρήτης που είχε πάθος με τους λαβύρινθους και που θεοποιήθηκε κι έγινε βασιλιάς του «τοπικού» Κάτω Κόσμου και ένας από τους «Κριτές του Άδη» μαζί με τον Ραδάμανθυ και τον Αιακό. Αναπόφευκτα, μια υπόγεια κρύπτη-τάφος του Μίνωα, ταυτιζόταν και με την είσοδο προς τον Άδη αλλά και, όπως αποδείχθηκε αργότερα, με όλες τις παράδοξες εφευρέσεις που έκανε ο Δαίδαλος για λογαριασμό του Μίνωα, τις οποίες «πήρε στον τάφο του». Έτσι άρχισε να ερευνεί κάποια συγκεκριμένα σπήλαια, ακολουθώντας τα ίχνη των θρύλων και αφήνοντας κι αυτός με τη σειρά του τα δικά του ίχνη.

Αριστερή εικόνα: εκφορά νεκρού Δεξιά εικόνα: Η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα
Εικόνα επάνω: επιτράγια Αφροδίτη




Τα σπήλαια της Ελλάδας εξερευνούνται οργανωμένα συνεχώς από ξένους τουλάχιστον από το 1840, ο πρώτος γνωστός εξερευνητής τους ήταν ένας Γερμανός ονόματι Findler, 1841. Στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, τα σπηλαιολογικά δρώμενα στην Ελλάδα κυβερνούσε αυτή η πολύ περίεργη και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο ανεξέλεγκτος αλλοδαπός D. Markowitz, από το 1920 ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Κατά την περίοδο εκείνη, όλος ο τότε γνωστός υπόγειος ελληνικός χώρος γνωστοποιήθηκε λεπτομερώς σε όλες τις ενδιαφερόμενες ξένες υπηρεσίες (πληροφοριών, στρατιωτικές, κλπ) καιμεταφέρθηκε κρυφά στο εξωτερικό μεγάλο πλήθος σημαντικών αρχαίων ευρημάτων από σπήλαια, ενώ ο Markowitz άφησε συγκριτικά μόνο ένα μικρό μέρος τους σε ελληνικά χέρια, κυρίως διάφορα παράξενα απολιθώματα που ευτυχώς φιλοξενούνται στην ανθρωπολογική συλλογή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών.

Έπειτα από διάφορες περιπέτειες, συγκέντρωσα τότε ένα πακέτο πληροφοριών και ανακαλύψεων για το διφορούμενο ζήτημα, και πήγα και βρήκα τον λόγιο Παύλο Ζίκα-Θεοδωρόπουλο, μήπως και μπορούσε να μου ξεκαθαρίσει το μπέρδεμα.

Φυσικά είχα ήδη κάνει τις συνδέσεις με τις μυστικιστικές παραδόσεις περί του υποχθόνιου «Βασιλιά του Κόσμου» (περί αυτού έχω καταθέσει πολλά στο βιβλίο μου Κούφια Γη) αλλά εκείνος ήταν που πρώτος μου είχε κάνει την επισήμανση –πολύ διαδεδομένη αργότερα– ότι το όνομα Δίας ήταν αναγραμματισμός του ονόματος Άδης και το αντίστροφο, ότι το όνομα Δίας σχετίζεται με το αρχαίο όνομα Διάβολος (Δια-βολος) μου έδειξε κάποια συγκεκριμένα αποσπάσματα από τη Θεία Κωμωδία του Ντάντε, από την Αινειάδα του Βιργίλιου και από κάποια ιερατικά αιγυπτιακά και εβραϊκά κείμενα, έπειτα μου κατέδειξε τις σχέσεις μεταξύ του ιερατικού ονόματος του Άδη, Αϊδονεύς, της εβραϊκής λέξης Adonai (Κύριος, Θεός) της λέξης Άδυτο, και όλους τους αρχαίους μυστικισμούς που συνοδεύουν αυτές τις λέξεις, δείχνοντάς μου μεταξύ πολλών άλλων ότι στον αρχαίο κόσμο πιστευόταν ότι ο Άδης ήταν ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου και όχι ο Κάτω Κόσμος (που έμεινε να λέγεται Άδης) ότι ο Άδης ήταν ένα άλλο πρόσωπο του Δία (διαχωρίζοντάς μου τον Άδη από τον Πλούτωνα), ότι συχνά ταυτιζόταν με τον Δία (που εμφανίζεται και ως αδελφός του), ότι το βασίλειο του Άδη λεγόταν και Ιδαίον και άλλα πολλά, που συνέθεσαν για μένα αρκετά κομμάτια του παζλ.

Έπειτα συνδέσαμε το αρχαίο ιερατικό όνομα-τίτλο Μίνωας, με τον Μανού (τον βασιλιά-φύλακα του κόσμου) το Αμήν και με τον Άμων-Ρα (Μυστικός Ήλιος, στα αρχαία αιγυπτιακά) αλλά και κάναμε και τον θρυλικό αναγραμματισμό του ονόματος Δαίδαλος σε Διάδαλος. Με δυο λόγια, ο Θεοδωρόπουλος με έφερε σε επαφή με το κομμάτι εκείνο της μυστικιστικής παράδοσης που παρουσιάζει τον Δία ως τον Βασιλιά του Κόσμου που αποσύρεται από την επιφάνεια της γης για να γίνει βασιλιάς του Κάτω Κόσμου, δέσμιος ή κοιμώμενος μέχρι να ξαναγυρίσει και να διεκδικήσει το παλιό βασίλειό του. Και όπως είχε κάποτε έναν «θρόνο» στον Όλυμπο, είχε πια έναν θρόνο-κρύπτη στην υπόγεια Κρήτη, εκεί όπου γεννήθηκε.

Σε έναν επόμενο εξερευνητικό γύρο της Κρήτης, βρεθήκαμε (μαζί με τον αναζητητή της Κούφιας Γης, Δημήτρη Κούγκουλο, και τον εξαίσιο ποιητή της Φθιώτιδας, Σταύρο Μίχα) να αναζητούμε μάταια στους πρόποδες του Γιούχτα στο Ηράκλειο την ανύπαρκτη (;) τοποθεσία Κολοφωτιά (για την «παρεξήγηση» ευθυνόταν ο προσφιλής συγγραφέας Γιάννης Φουράκης) όπου υποτίθεται ότι κρυβόταν κάποια από τα ίχνη του μυστικού που ακολουθούσα. Κάποιοι ντόπιοι ερευνητές, που επίσης ήξεραν σαφώς πολλά για όλα αυτά, κι αυτοί με παραπλάνησαν στέλνοντάς μας σε μέρη που δεν υπάρχουν, διαφυλάσσοντας έτσι τα μυστικά τους, (όταν γνωρίζεις ένα μυστικό και ξαφνικά γνωρίζεις κάποιον που το γνωρίζει, δεν μπορείς να αρνηθείς να του δώσεις κάποια στοιχεία, αλλά μαζί με αυτά του δίνεις και κάποιες λανθασμένες ενδείξεις να ακολουθήσει, για να τον ξεφορτωθείς και να συνεχίσεις να κρατάς μόνο εσύ ένα μέρος του μυστικού. Ο άλλος μένει με την εντύπωση ότι γνωρίζετε τα ίδια πράγματα, τα οποία όμως αργά ή γρήγορα αποδεικνύονται λανθασμένα).

Την ίδια εποχή, ήταν που ανακάλυψα τη θρυλική πια ιστορία: Ένας βοσκός της Κρήτης, σε άγνωστη τοποθεσία, ακολούθησε μία χαμένη κατσίκα του σε μια σπηλιά (αυτός ο βοσκός ακολουθεί την κατσίκα στη σπηλιά σε όλη την Ελλάδα, σε όλες τις εποχές) και ξαφνικά βγήκε σε έναν πολύ παράξενο και τεράστιο, σχεδόν αχανή, υπόγειο τόπο. Στην είσοδο αυτής της υπόγειας κοιλάδας (;) υπήρχε χρυσή πύλη γεμάτη λεπτεπίλεπτα χρυσά στεφάνια με λουλούδια, κι από εκεί έβλεπες τη συγκλονιστική θέα από μεγάλες πυραμίδες, τεράστια χρυσά αγάλματα, μηχανήματα αγνώστου προελεύσεως και …παράξενα αεροσκάφη σε παράταξη.

Ο βοσκός κατατρομοκρατημένος έγινε καπνός, για να επιστρέψει για δεύτερη φορά όταν ξαναβρήκε την ψυχραιμία του (το χρυσάφι, βλέπετε). Άρχισε να πηγαίνει εκεί κάθε τόσο και να παίρνει κάθε φορά χρυσάφι από την πύλη, φοβούμενος να προχωρήσει πιο μέσα. Αργότερα, επειδή ήταν μάλλον αρκετά γέρος, εμπιστεύθηκε το μεγάλο μυστικό σε κάποιον νεαρότερο φίλο του, για να πάνε μαζί και να τον βοηθήσει να μπει πιο μέσα, γιατί φοβόταν μόνος του και να κουβαλήσει περισσότερο χρυσάφι. Ο φίλος πήγε μαζί του και μαζί διαπίστωσαν ότι εκεί υπήρχαν πολλά παράδοξα, ακόμη και αγάλματα που μιλούσαν! Αφού συνήλθε, ο φίλος του είπε ότι αυτό το πράγμα είναι πολύ μεγάλη ανακάλυψη κι ότι αρκετό χρυσάφι πήρανε από εκεί, τώρα έπρεπε να ειδοποιήσουν κάποιον αρμόδιο για να το αποκαλύψουν. Θα έπαιρναν και τα «εύρετρα» αλλά και τη δόξα για την ανακάλυψη.

Ο φίλος πήγε στην Αθήνα, στο υπουργείο πολιτισμού και υποτίθεται ότι συναντήθηκε με τη Μελίνα Μερκούρη που ήταν τότε υπουργός πολιτισμού. Υποτίθεται ότι η Μερκούρη άκουσε προσεκτικά την ιστορία του και στο τέλος του είπε ότι δεν μπορούσε να στείλει συνεργείο στην περιοχή, γιατί αυτό θα ήταν πολυέξοδο και ενδεχομένως να την εξέθετε, γιατί η ιστορία ήταν πολύ παράδοξη για να είναι αληθινή και το ίδιο ίσχυε και για να στείλει έστω κάποιο συνεργείο για να διαπιστώσει αν είναι αλήθεια.

Η Μερκούρη, πονηρή καθώς ήταν, πρότεινε στον τύπο το εξής, σκεπτόμενη: αν είναι αλήθεια όλα αυτά, τότε αυτοί οι δύο είναι πλούσιοι, γιατί σκέφτηκε ότι σίγουρα έχουν κλέψει χρυσάφι, οπότε ας πληρώσουν αυτοί το συνεργείο διερεύνησης του ζητήματος, άλλωστε αν διαπιστωθεί ότι λένε την αλήθεια, θα εισπράξουν πολύ περισσότερα εύρετρα και θα αποζημιωθούν και για τα έξοδά τους. Ο τύπος αρνήθηκε και έφυγε. Από εκεί και πέρα το ζήτημα δεν συνεχίστηκε.

Εκείνη την εποχή, είχα συναντηθεί στην Αθήνα με τον Έριχ Φον Νταίνικεν και του είχα πάρει μια εμπεριστατωμένη συνέντευξη. Αργότερα είχαμε συναντηθεί άλλες δύο-τρεις φορές σε άλλες περιστάσεις, αλλά τότε είχε έρθει στην Ελλάδα με την πρόφαση μιας εκδρομής της λέσχης του των «Αρχαιο-αστροναυτών» για να πάει στους Δελφούς, ενώ υποτίθεται ότι ταυτόχρονα ερευνούσε κάποια ζητήματα για τα βιβλία που ήθελε να γράψει για τους Έλληνες Θεούς. Μας αποχαιρέτησε, πήγε στους Δελφούς και μετά θα έφευγε πίσω στην Ελβετία.

Και τότε, έμαθα ότι ο Νταίνικεν μας είχε παραπλανήσει, δεν είχε φύγει, αλλά πήγε incognito στην Κρήτη. Μαζί με κάποιους συνεργάτες μου αρχίσαμε να διερευνούμε πυρετωδώς τι πήγε να κάνει ο Νταίνικεν στην Κρήτη και μάλιστα με τέτοια μυστικότητα. Τελικά κάποιοι πληροφοριοδότες μου αποκάλυψαν ότι ο Νταίνικεν πήγε στην Κρήτη αναζητώντας τα ίχνη του τάφου του Μίνωα.

Η νεομυθολογία επαναλαμβανόταν. Κάποιοι ερευνητές, λέει, είχαν εντοπίσει σε μυστική τοποθεσία της Κρήτης ένα υποχθόνιο μέρος με υπόγειες πυραμίδες, στο οποίο υπήρχαν άγνωστες τεχνολογίες και (διαστημικά;) σκάφη, μεγάλοι θησαυροί και μυστικές γνώσεις, ότι σε μία από τις πυραμίδες κοιμόταν ο Μίνωας, ο κριτής των νεκρών κι ότι εκεί σε εκείνον τον υπόγειο τόπο υπήρχαν τέτοια μυστικά που αν ερχόντουσαν την επιφάνεια θα έφερναν τα πάνω-κάτω στον κόσμο της επιστήμης και θα αποκαλύπτονταν τρομερά πράγματα για την ιστορία της ανθρωπότητας.

Το ίδιο μοτίβο ακριβώς, επανέλαβε ως πληροφοριακή ροή ο Νταίνικεν αργότερα για την επικείμενη ανακάλυψη ενός διαδρόμου στη μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου, ο οποίος οδηγούσε σε τρομερά μυστικά, τα οποία όμως τελικά αποσιωπήθηκαν. Είναι όντως πολύ μεγάλη ιστορία όλα αυτά.

Λοιπόν απ’ ό,τι φαίνεται μέχρις στιγμής, αυτήν την ιστορία του «βοσκού» την έμαθε και ο Νταίνικεν, ίσως από κάποιους κοινούς μας πληροφοριοδότες κι ακολουθώντας τα ίδια ίχνη που ακολουθούσαμε και εμείς (κάτι που επιβεβαίωνε τις ενδείξεις που είχαμε) κατάλαβε κι εκείνος ότι η ιστορία αυτή σχετιζόταν με τον τάφο του Μίνωα. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος δεν επιβεβαίωσε ποτέ όλη αυτήν την ιστορία για το ταξίδι του.

Τότε ήταν που, ερευνώντας στην Κρήτη, κατάλαβα ότι κάτι παιζόταν με τον θρυλικό πιαΤσούτσουρο, ένα μικρό χωριό της νότιας Κρήτης. Αποφάσισα ότι αυτό ήταν το μέρος που συγκέντρωνε τις περισσότερες ενδείξεις. Αλλά, ακολουθώντας αυτές τις ενδείξεις ανακάλυψα ότι και ο Νταίνικεν τελικά είχε πάει στον Τσούτσουρο κι επειδή αρκετές από τις άλλες ενδείξεις που είχα, όπως είπα, έδειχναν τον Γιούχτα, έπρεπε να μιλήσω με πολλούς ανθρώπους για να το ξεκαθαρίσω με μεγαλύτερη βεβαιότητα και φαίνεται ότι μίλησα με περισσότερους απ’ όσους έπρεπε. Ξαφνικά, τότε βλέπουμε έκπληκτοι να εμφανίζεται ένα δημοσίευμα μεγάλης καθημερινής εφημερίδας, με δισέλιδο άρθρο, που έλεγε ότι ο Νταίνικεν βρίσκεται στην Κρήτη, ίσως στον Τσούτσουρο, αναζητώντας τον τάφο του Μίνωα! Στο άρθρο αναφερόταν ότι υπήρχε μια μυστική ομάδα ντόπιων ερευνητών με την οποία βρισκόταν σε επαφή ο Νταίνικεν, και άλλα ενδιαφέροντα και ευτράπελα. Έτσι, σε εκείνον τον επόμενο εξερευνητικό γύρο της Κρήτης, μαζί με τον Δημήτρη Κούγκουλο και τον Σταύρο Μίχα, βρεθήκαμε να ταξιδεύουμε προς τον Τσούτσουρο.

Αν επιχειρήσεις να κάνεις κυριολεκτικά τον γύρο της Κρήτης, διαγράφοντας ένα κύκλο που αρχίζεις βγαίνοντας δεξιά από το Ηράκλειο με παράκτιες διαδρομές, η παραλιακή διαδρομή σταματά στονΤσούτσουρο στη νότιο Κρήτη, ένα μικρό και σχετικά άγνωστο χωριό, αρκετά μετά την Ιεράπετρα. Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα παράλια της νότιας Κρήτης δεν είναι προσβάσιμα με δρόμους (τουλάχιστον όχι γνωστούς) μέχρι τουλάχιστον τη Χώρα Σφακίων και το Φραγκοκάστελο. Υπάρχουν βέβαια λίγες εξαιρέσεις με δρόμους που οδηγούν από την ενδοχώρα προς λιγοστές τουριστικές περιοχές. Αλλά δεν μπορείς να πάρεις, από τον Τσούτσουρο και πέρα, ακτή-ακτή τη νότια Κρήτη και να βγεις, ας πούμε, στην Παλαιοχώρα ή στον Κόρακα, με μοναδικές εξαιρέσεις το Τυμπάκι και την Αγιά Γαλήνη, την Πρέβελη και το Φραγκοκάστελο, τη Μέλισσα και τους Καλούς Λιμένες, μεμονωμένα τουριστικά μέρη στα οποία έχεις πρόσβαση από την πάνω μεριά.

Ο Τσούτσουρος στέκει μοναχικός δίπλα στη βραχώδη ακτή, έπειτα από μια ορεινή διαδρομή στα αφιλόξενα Αστερούσια, (ίσως την πιο ιδιαίτερη μικρή οροσειρά της Ελλάδας, κατά την προσωπική μου γνώμη), ή μάλλον στους πρόποδές τους. Η ευρύτερη περιοχή είναι γεμάτη έρημους λόφους, σπηλιές, μέρη που τα ζώνουν τρομακτικοί θρύλοι, άγνωστες στρατιωτικές εγκαταστάσεις, και άλλα πολλά και περίεργα. Ο ίδιος ο Τσούτσουρος είναι ένα μέρος με παράξενη ατμόσφαιρα, σπηλαιώδη πετρώματα και έντονα ιονισμένη θάλασσα και όπου, όπως διαπιστώσαμε τότε, φιλοξενεί και μερικούς πολύ παράξενους κατοίκους.

Οι πληροφορίες μου έλεγαν ότι στην ευρύτερη περιοχή του Τσούτσουρου και των ανατολικών Αστερουσίων έπρεπε να βρισκόταν ένα άνοιγμα ή σπηλιά που οδηγούσε στο εσωτερικό της γης και στη θρυλική ταφική κρύπτη του Μίνωα, ή –έτσι, κάπως αόριστα– «έναν υπόγειο χώρο που κρύβει τα μεγαλύτερα μυστικά της Ελλάδας, με κοσμοϊστορική σημασία, που αν ανακαλυφθεί θα είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη όλων των εποχών κι αν δημοσιοποιηθεί θα φέρει τα πάνω-κάτω.»

Τότε, σε δύο διαφορετικές δόσεις εξερεύνησα όσο μπορούσα στα Αστερούσια και ειδικά την ευρύτερη περιοχή από τον Τσούτσουρο μέχρι την τοποθεσία που λέγεται «Παράνυμφοι» και –μεταξύ άλλων παράξενων καταστάσεων που δεν επαρκούν οι σελίδες για να τις διηγηθώ– ανακαλύψαμε τρεις σπηλιές οι οποίες ήταν σφραγισμένες με ενισχυμένο μπετόν. Στρατιωτικές περιπολίες γινόντουσαν στην περιοχή. Άνθρωποι μας παρακολουθούσαν με κιάλια. Παράξενα περιστατικά. Μυστηριώδεις παραδόσεις και θρύλοι της περιοχής. Τα σπίτια στον Τσούτσουρο χτισμένα πάνω από σπηλιές, δίπλα σε σπηλαιώδη ανοίγματα, άλλα με έναν βράχο για τοίχο τους. Τη νύχτα ο ύπνος άσχημος για μένα, γεμάτος εφιάλτες.

Οι ίδιες οι επισημάνσεις των ερευνών μας για τις παράξενες ιστορίες στον Τσούτσουρο, δημιούργησαν μια ολόκληρη νεομυθολογία για τον τόπο, η οποία εξελίσσεται ακόμη και μεγαλώνει, από πολλούς ανθρώπους που έχουν ενδιαφερθεί λίγο ή πολύ για όλα αυτά, κι έτσι προσφέρει ο καθένας τον δικό του λίθο στον μύθο.

Αυτό μου φαίνεται σχεδόν φυσικό, διότι πολλά είναι αυτά που μπορεί να διηγηθεί ένας κυνηγός του Παράξενου για τον Τσούτσουρο και τα Αστερούσια, αν και δεν μπορεί να διακριθεί εύκολα το σύνορο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Άλλωστε, είναι τα μέρη με τις περισσότερες θεάσεις UFO στην Κρήτη, στην ευρύτερη περιοχή έχουν επανειλημμένα εξαφανιστεί άνθρωποι, ενώ μόνο οι θρύλοι και οι παραδόσεις που υπάρχουν σε αυτά τα μέρη, αρκούν για να γεμίσουν τις σελίδες ενός βιβλίου. Και, όλα αυτά, μοιάζουν να συνδέονται και, σαν να μην έφτανε αυτό, συνδέονται και με πολλά άλλα, αλλού.

Παλαιότερα είχα ακολουθήσει τις ίδιες ιστορίες στον νομό Λασιθίου: στο «Σπήλαιο της Τράπεζας»,στη σπηλιά «Βρόκαστρο» και στη «Ζακροσπηλιά». Κοντά στη Ζακροσπηλιά Γερμανοί αρχαιολόγοι ακολουθούσαν τα ίχνη των θρύλων για νεράιδες, για να ανακαλύψουν ένα μυστικό αρχαίο νεκρομαντείο, είσοδο στον αρχαίο Κάτω Κόσμο των νεκρών. Όμως, ο Κάτω Κόσμος και ο βασιλιάς του δεν αποκαλύπτουν έτσι εύκολα τα μυστικά τους. Εκτός βέβαια κι αν είσαι ένας ανίδεος βοσκός που ακολουθεί τη θρυλική αίγα μέσα από την τρύπα. Φυσικά, έτσι κι αλλιώς, ο απρόσκλητος επισκέπτης σε αυτά τα υπόγεια μέρη θα πρέπει να περάσει πρώτα από τους φύλακες, οι οποίοι, μάλιστα, φαίνεται να είναι κάποιο είδος αρχαίων ρομπότ!


Μια σχεδόν ίδια ιστορία για την ανακάλυψη ενός υπόγειου τόπου γεμάτου χρυσά αυτόματα και αρχαίες τεχνολογίες, πυραμίδες και κάποιον σημαντικό τάφο, σχετίζεται και με τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό. Ο Σικελιανός, μαζί με την βαθύτατα ενημερωμένη στον μυστικισμό σύζυγό του Εύα Πάλμερ, έχτισαν ένα σπίτι στους Δελφούς, ακριβώς πάνω από το ονειρομαντείο που υπάρχει εκεί, όπου έμεναν πολλούς μήνες τον χρόνο. Σήμερα το σπίτι είναι μουσείο, που μεταξύ άλλων εκθεμάτων φιλοξενεί και κάποιες θεατρικές κούκλες «Σαυρίτες» σε φυσικό μέγεθος.

Εκεί ο Σικελιανός είχε έρθει σε επαφή με κάποιον βοσκό, ο οποίος ακολουθώντας –τι άλλο– την κατσίκα του, είχε ανακαλύψει ένα σπήλαιο στο οποίο υπήρχαν αγάλματα που μιλούσαν, αρχαία αυτόματα ή κάτι παρόμοιο, τα οποία υποτίθεται ότι φρουρούσαν κάποιο σημαντικό μυστικό. Προσπαθούσε να πείσει τον γέροντα βοσκό να του αποκαλύψει περισσότερα, εκείνος φοβόταν, αρνούταν να του δείξει που είναι το μέρος, αλλά ο Σικελιανός είχε αναγνωρίσει «κάτι» στην ιστορία του που του έδειχνε ότι δεν ήταν φανταστική. Ερευνώντας αυτή την ιστορία, ανακάλυψα πολλές ενδείξεις που οδηγούσαν στο λεγόμενο «σπήλαιο του Κόχραν». Ο Κόχραν ήταν ένας Άγγλος ερευνητής που διερευνούσε την ίδια ιστορία για τον Σικελιανό, ώσπου εξαφανίστηκε. Όταν ανακαλύφθηκε το πτώμα του σε μια σπηλιά στη χαράδρα κάτω από το Κατόπτριον Όρος στους Δελφούς, κάποιοι την ονόμασαν «σπήλαιο του Κόχραν»

Στον Βόλο, έμαθα για έναν βοσκό που ανακάλυψε μια σπηλιά η οποία οδηγούσε σε μία μυστική αίθουσα που περιείχε μια μαρμάρινη στρογγυλή τράπεζα, για αυτό και ονόμασε το μέρος «Σπηλιά της Τράπεζας» ή «σπηλιά των αδελφών της στρογγυλής τραπέζης». Γύρω από την τράπεζα κάθονταν χρυσά αγάλματα. Μόλις μπήκε μέσα και τα παρατήρησε έκθαμβος για λίγο, εκείνα άρχισαν να κινούνται και να του μιλούν! Έντρομος το έβαλε στα πόδια. Αργότερα, προσπάθησε να ξαναβρεί τη σπηλιά αυτή αλλά δεν μπορούσε να την εντοπίσει, μπορεί και να το λέει αυτό για να αποφύγει τις αναμενόμενες ερωτήσεις.

Στη Γκιόνα, ένας βοσκός ανακάλυψε μια υπόγεια μικρή κοιλάδα με χρυσές πυραμίδες, το αποκάλυψε σε έναν φίλο του, πήγε να βγάλει τους θησαυρούς αλλά εξαφανίστηκε εκεί κάτω, τουλάχιστον, αυτό διηγείται ο φίλος του. Στη Ροδόπη, ένας μηχανικός δημοσίων έργων ανακάλυψε το ίδιο μέρος. Διάνοιγε μια σήραγγα για να περάσει το ποτάμι κι έπεσε σε ένα κατώτερο επίπεδο στο οποίο υπήρχε ένας πλακοστρωμένος δρόμος φωτισμένος με λάμπες που χανόταν στο βάθος. Συνάντησε τα αγάλματα που μιλούσαν, τράπηκε σε φυγή κι ορκίστηκε να μη μιλήσει ποτέ για την ακριβή τοποθεσία. Και σε άλλα μέρη το ίδιο, πάντα περίπου η ίδια η ιστορία.

Πριν από λίγο καιρό, ένας καλός μου φίλος, χωρίς να ξέρει τίποτε για όλη αυτή τη μυστική νεομυθολογία, μου διηγήθηκε για έναν φίλο του ψαρά στη Λευκάδα, που ακολουθώντας μια ακτογραμμή με τη βάρκα του, ανακάλυψε ένα σπήλαιο με θαλάσσια πρόσβαση, μπήκε μέσα νομίζοντας ότι ήταν ένα από τα παλιά καταφύγια του υποβρύχιου Παπανικολής στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Όμως, βρέθηκε κι αυτός στο ίδιο μέρος με τα τιτάνια αγάλματα. Αλλά αυτός θυμάται που είναι η σπηλιά, όπως μου λέει ο φίλος μου.

Ταξιδεύοντας στη Σκωτία, στο Isle of Skye, στη Νήσο του Σκάι στις Εβρίδες, στα βορειοδυτικά της Σκωτίας, ανακάλυψα το εκπληκτικό και αινιγματικό Smith’s Rock, έναν τεράστιο και πολύ παράξενο βράχο, σαν φυσικό μεγαλιθικό μνημείο μέσα στην ερημιά. Έμαθα και για τον θρύλο. Ο θρύλος λέει ότι μέσα σ’ αυτόν τον βράχο κοιμούνται οι θρυλικοί Fians (Fingalians) και ότι αν κάποιος βρει την είσοδο και μπει εκεί μέσα και σφυρίξει με το «Wooden-Crier» που θα βρει εκεί (κάτι σαν τεράστια ξύλινη φλογέρα) τρεις φορές, αυτοί θα ξυπνήσουν από τον Άδη και θα είναι ζωντανοί και σώοι όπως ήταν κάποτε και θα περπατήσουν πάλι πάνω στη Γη.

Ένας σιδεράς (Smith, απ’ όπου και το όνομα του βράχου) αποφάσισε να λύσει τον γρίφο του θρύλου και ανακάλυψε εκεί στο βράχο μια μυστική πόρτα με μια κλειδαριά. Με πολύ κόπο έφτιαξε ένα κλειδί που να ταιριάζει στην κλειδαριά και πήγε και την ξεκλείδωσε. Βρέθηκε σε ένα τιτάνιο υπόγειο μέρος, κάτω από το νησί, όπου κείτονταν δεκάδες γίγαντες σαν να κοιμόντουσαν. Ο μεγαλύτερος απ’ αυτούς είχε ακουμπισμένο δίπλα του ένα μεγάλο κούφιο κορμό δέντρου κι ο σιδεράς κατάλαβε ότι αυτή πρέπει να ήταν η φλογέρα.

Με τα πολλά, κατάφερε να την ανασηκώσει λίγο και να φυσήξει μέσα της με όλη του τη δύναμη. Αλλά αυτή ήχησε τόσο ξαφνικά και τόσο πολύ δυνατά, που ο σιδεράς νόμισε ότι θα γκρεμιστεί ο βράχος που έστεκε από πάνω του. Τότε ξύπνησαν οι γίγαντες και σηκώθηκαν κι αυτός τρόμαξε τόσο πολύ που το ‘βαλε στα πόδια, βγαίνοντας από τον βράχο μέσα από την πόρτα και κλειδώνοντας την αμέσως πίσω του. Επειτα πέταξε το κλειδί μέσα στη λίμνη που είναι κοντά στο βράχο, που λέγεται The Lake of the Smith’s Rock, όπου στον πάτο της βρίσκεται μέχρι σήμερα, περιμένοντας αυτόν που θα το ανακαλύψει, για να ξυπνήσει πάλι τους Τιτάνες και να επιστρέψουν από τον Κάτω Κόσμο.

Ταξιδεύοντας στην Ιρλανδία, ανακάλυψα ότι τα ίδια περίπου περιστατικά διηγούνται οι ντόπιοι στο Sleepers’ Hill (τον Λόφο των Κοιμωμένων) κοντά στους κούφιους τύμβους του αρχαίου Newgrange στο County Meath (όπου διατηρούσε τα κτήματά του ο συγγραφέας Λόρδος Ντάνσανυ), κι εκεί εντοπίζεται και η μυθική κατοικία του Angus Ong, του βασιλιά των «Daoine Sidhe», δηλαδή των ξωτικών. Εκεί, στη Σπηλιά των Κοιμωμένων της Ιρλανδίας (Cave of the Sleepers of Erin), κοντά στο δάσος του Glyn Cagny Glen, πιστεύεται σήμερα ότι κατοικεί σε ύπνο ο Angus Ong, ένας από τους αρχαιότερους θεούς των Κελτών, και η κόρη του Caitlin. Ο Angus είναι ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου. Ενώ στο Sligo, στο Ben Bulben, υπάρχει ένας αρχαίος λόφος που στην κορυφή του υπάρχει ένας τεράστιος επίπεδος βράχος σαν τύμβος, ο οποίος φαίνεται και από πολύ μακριά και η θέα του δεσπόζει στην περιοχή, που υποτίθεται ότι είναι ο τάφος της βασίλισσας του Κάτω Κόσμου, της μάγισσας βασίλισσας των ξωτικών, της Moab.

Οι παγανιστές της βόρειας Ευρώπης πίστευαν -και πιστεύουν ακόμη- ότι οι ιερείς-βασιλιάδες και οι ιέρειες-βασίλισσες, συγχωνεύονται σε τέτοιο σημείο με τη χώρα που κυβερνούν, που καταλήγουν να αντιπροσωπεύουν την ίδια τη γη. Κάποιοι συγκεκριμένοι ήρωες, τόσο σήμερα όσο και παλαιότερα, επέλεγαν μια εθελοντική θυσία, επιφέροντας στον εαυτό τους το θάνατο και την αναγέννηση, με το να απορροφηθεί η συνείδησή τους από τη γη. Οι αρχαίοι ιερείς βασιλιάδες το έκαναν αυτό χρησιμοποιώντας μια ολόκληρη χώρα ή μια φυλή ή έναν τόπο και μπορούμε να τους ανακαλύψουμε σε διάφορες περιοχές του κόσμου, σε μια κατάσταση αιώνιας στάσης.

Συχνά είναι οι φύλακες του τόπου και ξυπνούν μόνο όταν υπάρχει κίνδυνος ή μεγάλη ανάγκη. Ένας θρύλος που θυμίζει όχι μόνο την επιστροφή του βασιλιά Αρθούρου από το Άβαλον, αλλά και τον ελληνικό θρύλο για τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά. Ο θρύλος επαναλαμβάνεται παντού και συνήθως αποκαλείται «Ο Βασιλιάς Κάτω από τον Λόφο». Μιλά πάντα για κάποιον τοπικό ήρωα ο οποίος δεν πέθανε, αλλά κοιμάται σε ένα μυστικό μέρος, περιμένοντας το κάλεσμα των συμπατριωτών του όταν θα έχουν την ανάγκη του.

Ένας ανίδεος για όλα αυτά Γερμανός ερευνητής μου είχε διηγηθεί για το μεγάλο Kyffhauserberg στη Θουριγγία, μέσα στο βουνό αυτό, όπως μου είπε, κοιμάται ο Φρέντερικ Μπαρμπαρόσα και οι έξι ιππότες του. Ένας βοσκός -φυσικά- ακολουθώντας ένα πρόβατο εισχώρησε στην καρδιά του βουνού από μια σπηλιά κι εκεί ανακάλυψε μια αίθουσα όπου καθόταν ο αυτοκράτορας σε μια πέτρινη τράπεζα μαζί με τους ιππότες του. Η κόκκινη γενειάδα του Μπαρμπαρόσα ήταν τεράστια και απλωνόταν κυκλώνοντας το τραπέζι. Μόλις μπήκε μέσα στην αίθουσα ο βοσκός, ο Μπαρμπαρόσα ξύπνησε από τον αιώνιο νεκροζώντανο ύπνο του και ρώτησε με βαριά φωνή: «Πετούν ακόμη τα κοράκια πάνω από τα βουνά;» «Ναι, κύριε, πετούν», απάντησε ο βοσκός. «Τότε πρέπει να κοιμηθούμε άλλα εκατό χρόνια» είπε ο Μπαρμπαρόσα και έμεινε πάλι ακίνητος. Αλλά όταν η γενειάδα του κυκλώσει τρεις φορές το τραπέζι, τότε ο αυτοκράτορας θα σηκωθεί μαζί με τους ιππότες του και θα βγει στην επιφάνεια για να λυτρώσει τη Γερμανία και να την ξανακάνει το μεγαλύτερο βασίλειο της Ευρώπης.

Ο Ντάντε, στη Θεία Κωμωδία, παρουσιάζει τον Μίνωα να έχει ουρά δράκοντα, την οποία κυκλώνει γύρω από το σώμα του τόσες φορές, όσα τα επίπεδα της κόλασης που καταδικάζεται να κατέβει ο νεκρός που δικάζει. Στο μεταξύ, ο βασιλιάς Olaf Tryggvason περιμένει σε ένα αντίστοιχο υπόγειο μέρος στη Νορβηγία, για τις αντίστοιχες συνθήκες για να αναστηθεί και να κατακτήσει τον κόσμο.

Ο μυστικιστικός χριστιανικός θρύλος των «Επτά Κοιμωμένων Νέων της Εφέσου», σχετίζεται επίσης με όλα αυτά. Το 250 μ.κ.ε. επτά νεαροί κρύφτηκαν σε μια σπηλιά κοντά στην Έφεσο για να γλιτώσουν από τους διωγμούς. Αποκοιμήθηκαν στη σπηλιά και ανακαλύφθηκαν εκεί τριακόσια χρόνια μετά, το ίδιο νέοι όσο ήταν όταν κοιμήθηκαν. Η μνήμη αυτών των «επτά αγίων» γιορτάζεται στις 27 Ιουλίου. Στην Κρήτη, κοντά στη Φαιστό, υπάρχουν οι «Άγιοι Δέκα» και κάτω από την εκκλησία τους σε μια κρύπτη υπάρχουν οι τάφοι αυτών των αγίων, που ο θρύλος λέει ότι κάποτε θα ξεσηκωθούν. Ακόμη πιο αρχαία είναι η ιστορία του Επιμενίδη, ο οποίος περιπλανήθηκε σε μια «νεραϊδοσπηλιά» (Νυμφαίο) της Κρήτης, τον 7ο αιώνα π.κ.ε. άκουσε τα τραγούδια των νυμφών, των νεράιδων, αποκοιμήθηκε και ξύπνησε εκατό χρόνια αργότερα.

Στη Βόρεια Μυθολογία, ο Θεός Βόταν μαγεύει τη Μπρουνχίλντα και τη βάζει να κοιμηθεί αιώνια σε ένα βαθύ σπήλαιο, περικυκλωμένη από μια μαγική άσβηστη φωτιά, από τις φλόγες της οποίας μόνο ο πιο γενναίος ήρωας μπορεί να περάσει και να ξυπνήσει τη Μπρουνχίλντα μ’ ένα φιλί. Σύμφωνα με ορισμένους χριστιανούς μυστικιστές, ο κοιμώμενος ήρωας, βασιλιάς ή βασίλισσα, συμβολικά δεν είναι παρά ο ίδιος ο Εωσφόρος, ένας τιτάνας που κοιμάται στο κέντρο της Γης (στην Κούφια Γη) μια μυστικιστική πεποίθηση που πρώτος την κατέγραψε ο Δάντης στην Κόλαση της Θείας Κωμωδίας.

Το σπήλαιο των Νυμφών ή «σπηλιά των επτά παρθένων» στην Κάλυμνο, ονομάστηκε έτσι επειδή κατέφυγαν σε αυτό μια παρέα από επτά νεαρές κοπέλες, για να ζητήσουν προστασία από τις Νύμφες, αλλά δεν κατάφεραν να ξαναβγούν από εκεί μέσα και πέθαναν ή απολιθώθηκαν ή εξαφανίστηκαν «από το πρόσωπο της γης».

Εκεί, στα αρχαία χρόνια, λατρεύονταν οι Νύμφες, που επικοινωνούσαν με τους ανθρώπους μέσα σε αυτό το σπήλαιο, γι’ αυτό και ανακαλύφθηκαν εκεί πολλά μαγικά αγαλματίδια που αφήνονταν ως προσφορές στις κόγχες των βράχων του. Φτιάχνοντας τα μικρά αυτά είδωλα, οι άνθρωποι παρουσίαζαν στις Νύμφες ένα είδωλο του εαυτού τους, πιστεύοντας ότι αυτές θα πάρουν την ψυχή τους που συμβολιζόταν μαγικά με το είδωλο, προς τον υπόγειο νεραϊδιακό αλλόκοσμο, εξασφαλίζοντας έτσι μια -τηλεπαθητική- επικοινωνία που θα τους φανέρωνε τα μελλοντικά συμβάντα της ζωής τους. Αν γινόταν αποδεκτή η προσφορά, ακουγόταν μέσα από την σπηλιά το «Νυμφαίο», ένα ιδιαίτερο τραγούδι των νυμφών.

Το σπήλαιο αυτό θεωρούνταν από πάντοτε ως πύλη για τον κόσμο των νυμφών, που αργότερα ονομάστηκαν δαίμονες από το χριστιανικό ιερατείο, ώσπου στις αρχές του αιώνα οι παπάδες της Καλύμνου και άλλων νησιών μαζί με πολλούς ντόπιους γκρέμισαν και κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του σπηλαίου με σκοπό να το σφραγίσουν. Μερικά από τα μικρά είδωλα των «αιτήσεων νυμφαίας επικοινωνίας» διασώζονται στο τοπικό μουσείο. Όλα αυτά, είναι θολά ίχνη, απόμακρα κομμάτια μιας σπαραγμένης εικόνας, που φαίνεται τελικά να οδηγούν σε ένα μεγάλο μυστικό.

Πού είναι ο τάφος του Βασιλιά του Κάτω Κόσμου;

«Εκεί ακόμη βρίσκονται οι λαμπρές μαρμαρένιες πύλες,
με το χάλκινο κατώφλι, ακλόνητο,
που στηρίζεται σ’ απέραντες ρίζες, αυτοφυείς.
Εκεί κάτω,
μακριά απ’ τους θεούς,
ο Τιτάνας διαμένει,
πέρα από το χάος το ζοφερό»

Ησίοδος, Θεογονία

ΟΙ ΠΟΤΑΜΟΙ ΤΟΥ ΑΔΗ

Για εκείνους που νομίζουν ότι οι ποταμοί του Κάτω Κόσμου, Αχέρων, Κωκυτός και Πυριφλεγέθων, είναι φανταστικοί, αντιγράφω τα παρακάτω από το σπανιότατο βιβλίο του Λυκειάρχη Φώτη Οικονόμου, Θεσπρωτία, από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι ημερών ημών:

«Ο Αχέρων (=άνευ χαράς ή άχεα ρέων) ποταμός του άγχους και των στεναγμών, ο κοινός λεγόμενος «Ποτάμι Γλυκύ» ή «Μαυροπόταμος» ή και «Ποτάμι Φαναρίου» πηγάζει από τους πρόποδας του Τομάρου (Ολύτσικα) και διαρρέων την πεδιάδα του Φαναρίου εκβάλλει μεσημβρινώς της Σπλάντζης (ν. Αμμουδιάς). Κατά τον ρούν του εις τους πρόποδας του Αβαρίκου, ενώνεται με τον ποταμό Ντάλα και εις το μέσον της πεδιάδας του Φαναρίου δέχεται τα ύδατα του από βορρά κατερχομένου Κωκυτού. Τα ύδατα του διερχόμενα μεταξύ στενών, πολύ βαθέων, σκοτεινών και φοβερών φαράγγων, δημιουργούν υποχθονίους βοάς, αι οποίαι προκαλούν αορίστους φόβους εις τον άνθρωπον.

»Ο Κωκυτός (=ποταμός των ολολυγμών και των θρήνων) ωνομάσθη ούτω, διότι κατά τας δοξασίας των αρχαίων, εις όχθας αυτού εκάθηντο και εθρήνουν οι νεκροί δια την εγκατάλειψιν του κόσμου δια τας αμαρτίας των. Ο ποταμός ούτος, ο κοινός ονομαζόμενος «Βάβα» πηγάζει πλησίον του χωρίου Κρυσταλλοπηγή, διέρχεται από την πεδιάδα της Παραμυθίας και ενούται με τον Αχέροντα εις το χωρίον Μεσοπόταμος Φαναρίου. Ο Κωκυτός σχηματίζεται από δύο βραχίονας, το Παραμυθιώτικον και τον Βουβόν, που έλαβε το όνομα του από την αθόρυβον ροήν του.

»Ο Πυριφλεγέθων (=ο πύρ και φλόγας αναδίδων), την σήμερον ονομαζόμενος «Κακκαβάς» ο οποίος πηγάζει από την Άνω Σκαφιδωτήν, διασχίζων δε το οροπέδιο αυτής σβήνει ΒΑ των παρυφών του Καναλακίου. Ονομάζεται ούτω, διότι τα ύδατα αυτού κατά τας νηνέμους νύκτας του Μαρτίου και Ιουλίου εσπινθηροβόλουν παραδόξως και καταφανέστατα. Παρόμοιον φαινόμενον παρουσιάζει και ο Βουβός»

Λοιπόν, επειδή οι τρεις αυτοί ποταμοί, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία κυκλώνουν τον Άδη, τον Κάτω Κόσμο, κάποιος δεν έχει παρά να πάρει ένα χάρτη, να ακολουθήσει τις παραπάνω περιγραφές και να σχηματίσει μία ξεκάθαρη εικόνα για το γεωγραφικό κομμάτι κάτω από το οποίο βρίσκεται ο Άδης, ή έστω ο γεωγραφικός χώρος υποδοχής του!

***

@Παντελής Γιαννουλάκης / ερευνητής, συγγραφέας, εκδότης του παράξενου περιοδικού strange



Η Μαγική Δύναμη Βριλ και η “Επερχόμενη Φυλή”



Μία μυστική ομάδα, η Κοινότητα Βριλ, δημιουργήθηκε κυριολεκτικά ως ιδέα μέσα από το Μυθιστόρημα «Η Επερχόμενη Φυλή» του Λόρδου Bulwer Lytton που δημοσιεύτηκε το 1871. Μία ομάδα ανθρώπων που ο θρύλος θέλει να έχουν δυνάμεις σχεδόν θεικές, που ζει κρυμμένη στις σπηλιές του κέντρου της Γης, αναμένοντας την επιστροφή και την κυριαρχία της στους πολιτισμούς του κόσμου. Ποια είναι η σκοτεινή Κοινότητα Βριλ και η ιδιαίτερη «Μαγική» Ενεργειακή δύναμή της; Υπήρξε ποτέ ή δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα συνωμοσιολογικό μύθευμα της εποχής;

Η Ιστορία της Κοινότητας Βριλ


Η Κοινότητα Βριλ ή επίσης γνωστή ως “Φωτεινή Λέσχη», συνδύασε την πολιτική ιδεολογία του Τάγματος των Illuminati με τον Ινδουιστικό Μυστικισμό, την Θεοσοφία και την Καμπάλα. Επρόκειτο για την πρώτη Γερμανική Εθνικιστική ομάδα που χρησιμοποίησε την Σβάστικα ως έμβλημα, συσχετίζοντας Ανατολικό και Δυτικό Μυστικισμό. Η Κοινότητα Βριλ, παρουσίασε την ιδέα μίας υπόγειας Μητριαρχικής ουτοπίας, η οποία ελεγχόταν από ανώτερα όντα που είχαν τελειοποιήσει την μυστηριώδη ενεργειακή δύναμη που ονομάζεται Δύναμη Βριλ.

Ερευνώντας το κλασικό βιβλίο τους «Morning of the Magicians», οι Συγγραφείς Jacques Bergier και Louis Pauwels, έμαθαν για την μυστική Κοινότητα Βριλ από έναν ειδικό στους Πυράυλους, τον Δρ. Willy Ley, ο οποίος το είχε σκάσει από την Γερμανία το 1933. Ο Δρ Ley ανέφερε πως η Κοινότητα Βριλ – που δημιουργήθηκε λίγο πριν επικρατήσουν οι Ναζί, – πίστευε πως κατείχε την απόκρυφη γνώση που θα τους επέτρεπε να αλλάξουν την Φυλή τους, εξισώνοντας τους εαυτούς τους με τους Ανώτερους άνδρες που παρέμεναν κρυμμένοι στα έγκατα της Γης. Στην γνώση αυτή υπήρχαν διάφορες μέθοδοι συγκέντρωσης και ένα ολόκληρο σύστημα εσωτερικής «ενδυνάμωσης», το οποίο και θα μεταμόρφωνε την Κοινότητα.

Οι παραπάνω τεχνικές πιθανόν να βασίστηκαν στις Πνευματικές τεχνικές του Ιγνάτιοu Λογιόλα, ιδρυτή του Τάγματος των Ιησουιτών. Οι πνευματικές τεχνικές συγκέντρωσης και οραματισμού των Ιησουιτών είναι παρόμοιες με αρκετές απόκρυφες διδαχές, και ειδικότερα με τις Σαμανικές πρακτικές αλλά και τον Θιβετιανό Βουδισμό. Οι Ναζί αναδιαμόρφωσαν αυτές τις τεχνικές, οι οποίες πίστευαν πως είχαν προέλθει από τους Αρχαίους Διδάσκαλους της Ατλαντίδας. Οι Αποκρυφιστές εκείνης της εποχής γνώριζαν πως ο Ignatius ήταν Βάσκος – ενώ αρκετοί ήταν αυτοί που υποστήριζαν πως οι Βάσκοι ήταν η τελευταίοι απόγονοι της Ατλάντιας Φυλής – και πως η σωστή χρήση αυτών των πνευματικών τεχνικών θα επέτρεπε στην Κοινότητα Βριλ να «ενεργοποιήσουν» ξανά τη Δύναμη Βριλ έτσι ώστε να επικρατήσουν ενάντια στις άλλες φυλές των ανθρώπων.

Έτσι η μυστική αυτή κοινότητα πίστευε πως όποιος τελειοποιούσε την Δύναμη Βριλ θα ήταν άρχοντας του εαυτού του, εκείνων που τον περιβάλλουν αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Η Κύρια πεποίθηση της ομάδας ήταν πως ο κόσμος έπρεπε να αλλάξει και πως οι «Κύριοι του Κόσμου» θα ανέλθουν από το κέντρο της Γης.

Η Δύναμη Βριλ και ο Μαύρος Ήλιος

Στην «Επερχόμενη Φυλή» του Lytton, οι υπόγειοι άνθρωποι χρησιμοποιούν την Δύναμη Βριλ για να χειριστούν αλλά και να κυβερνήσουν τον Κόσμο. Έχοντας ως υπηρέτες Ρομπότ, μπορούσαν να πετάξουν με φτερά Βριλ, και ήταν ανώτεροι από οποιονδήποτε άλλο πάνω στην Γη. Μάλιστα σε κάποιο σημείο ο Συγγραφέας καταλήγει πως η Φυλή Βριλ «προέρχονται από τους ίδιους προγόνους με εκείνους της Μεγάλης Άριας φυλής». Τι ήταν όμως για την Μυστική κοινότητα η «Μαγική Δύναμη Βριλ»;

Η Δύναμη ή Ενέργεια Βριλ – σύμφωνα με την Συνωμοσιολογική θεωρία που εδραίωσε στις συνειδήσεις αρκετών ανθρώπων την ύπαρξη μίας τέτοιας κοινότητας με τις μαγικές Δυνάμεις – αναβλύζει από τον Μαύρο Ήλιο, μία τεράστια σφαίρα που αποτελείται από την «Prima Materia» των Αλχημιστών, την «Πρώτη ύλη», ο οποίος υποτιθέμενα υπάρχει στο κέντρο της Γης ( Οι Γερμανοί ήταν λάτρεις της Θεωρίας περί Κούφιας Γης και υπόγειας Θούλης ) και δίνει το φως στην φυλή μέσω ακτινοβολίας με την μορφή της δύναμης Βριλ.

Τέτοιες «μεταμορφωτικές» δυνάμεις υπάρχουν σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς καθώς και στον σύγχρονο πολιτισμό μας, όπως οι δυνάμεις Chi, Ojas, το Αστρικό φως αλλά και η Οργόνη. Είναι αυτή η έννοια μίας μαγικής, μεταμορφωτικής δύναμης που προσπαθούσαν τόσο απελπισμένα οι Ναζί μέσα από τον απόκρυφο κύκλο τους να τελειοποιήσουν, χρησιμοποιώντας την φυσικά για τους σκοτεινούς και ειδεχθείς σκοπούς τους. Έτσι η κοινότητα Βριλ χρησιμοποίησε ένα αρχαίο αρχέτυπο που υπήρχε ήδη στο μυαλό των Αποκρυφιστών, που διαμορφώθηκε από τον Lytton στο μυθιστόρημά του, σε μία εποχή απόκρυφης ανάκαμψης και επιστημονικής προόδου.

Αυτή η ιδέα της μετάλλαξης και μεταμόρφωσης σε μία ανώτερη μορφή Θεικού Ανθρώπου παρουσιάζεται μέσα στην «Επερχόμενη Φυλή», και υιοθετήθηκε από την Κοινότητα Βριλ. Ο Συγγραφέας, ήταν μυημένος στο Τάγμα των Ροδόσταυρων και γνώριζε καλά τις εσωτερικές φιλοσοφίες. Όμως όταν μία τέτοια μεταμορφωτική αντίληψη χρησιμοποιείται με εντελώς αρνητικούς σκοπούς, τότε αυτή η Φιλοσοφία γίνεται πραγματικά επικίνδυνη, αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση η θεωρία ύπαρξης μίας ανώτερης Άρειας φυλής από τους Γερμανούς, θυσίασε εκατομμύρια ανθρώπων χύνοντας τόνους αίματος, στην προσπάθεια του διαχωρισμού αυτού.

Αυτή η Φιλοσοφία της Θεικής ανύψωσης του ανθρώπου, που από την φύση της είναι μία φωτεινή ιδεολογία και προτρέπει τον κάθε ένα από εμάς να αναζητήσει τον εσωτερικό του εαυτό, ανυψώνοντας τις πνευματικές του δυνάμεις ομοιάζοντας με το Θείο, μετατράπηκε σιγά σιγά σε μία διαχωριστική αντίληψη, που επιφέρει την υποδούλωση των «ανίσχυρων» έναντι της επικρατούσας αρχής. Αυτό φυσικά κυριαρχεί στης ημέρες μας μέσα από τις Ελιτ που κυβερνούν ποικιλοτρόπως τις μάζες, και αποκαλύπτεται και μέσα από θεωρίες συνωμοσίας περί της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες, η Νέα Τάξη Πραγμάτων έχει ασπαστεί πλήρως αυτή την διαχωριστική αρχή, και κινείται προς την ολοκληρωτική κυριαρχία της στον κόσμο μέσα από απόκρυφες Διδαχές όπως εκείνες που ασπάστηκε η Κοινότητα Βριλ.

Η Συνωμοσιολογική Πραγματικότητα

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει επιβεβαιωμένα αν υπήρξε ή υπάρχει στα αλήθεια η Κοινότητα Βριλ, ή αν πράγματι μία «εκλεπτυσμένη» ομάδα ανθρώπων τελειοποίησε την Μαγική ακτινοβολία του Μαύρου Ήλιου της Αγκάρθα, την Δύναμη Βριλ, έτσι ώστε να κυριαρχήσε στον Κόσμο προωθόντας τα σκοτεινά για την ανθρωπότητα Σχέδια. Αν όντως υπήρξε μία τέτοια φυλή και όντως οι Ναζί συσχετίστηκαν μαζί της, τότε ίσως υποθέσουμε πως η απόκρυφη ομάδα τους ( Ο Χίτλερ ήταν λάτρης του Αποκρυφισμού) ασπάστηκε πολλές από τις ιδεολογίες της.



Το μόνο σίγουρο είναι πως η θεωρία για την ύπαρξη της Δύναμης Βριλ και της φυλής αυτής προήλθε μέσα από το συγγραφικό νου του Λόρδου Lytton. Όμως έστω και αν όλα αυτά βρίσκονται καθαρά και μόνο στην σφαίρα της φαντασίας, αξίζει να αναρωτηθούμε για ποιό λόγο οι άνθρωποι αρέσκονται στο να εξερευνούν τα φαντασιακά πλαίσια, προσπαθώντας να χρησιμοποιήσουν μία πιθανή ανώτερη δύναμη ώστε να κυριαρχήσουν, αντι να εξελίξουν την πορεία της ανθρωπότητας προς μία θεικότερη ζωή. Είναι αυτή η αρνητικά φορτισμένη φαντασία ορισμένων, η μανία του ανθρώπου να αποδείξει πως μέσα από το σκοτάδι μπορεί να επικρατήσει έναντι των άλλων.

Είναι η απόδειξη πως μέσα από φωτεινά μονοπάτια, η εμμονή της «Μοναδικότητας» μπορεί να επιφέρει την απόλυτη καταστροφή. Και να κλείσει όλα τα πνευματικά μονοπάτια που οδηγούν τον άνθρωπο προς το φως που τόσο έχει ανάγκη, τώρα που άλλες πραγματικές «Ελιτ» τον εγκλωβίζουν στο σκότος.


Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Μυθικά δένδρα



Ο γιγαντιαίος πλάτανος του Μπουγιούκ Ντερέ με τις σκηνές του Godefroy de Bouillon
(από το βιβλίο του Ch. Martins, 1858)

Μυθικά δένδρα: Μύθοι και παραδόσεις για τα δένδρα


Οι μύθοι που συνδέουν συγκεκριμένα δέντρα με ιστορικά ή μυθικά πρόσωπα είναι γνωστοί στους μελετητές αρχαίων κειμένων.
Σύμφωνα με το μύθο που μας παραδίδει ο Πλίνιος, η Ιώ, μεταμορφωμένη σε αγελάδα, είχε δεθεί σε μια γέρικη ελιά κοντά στο Άργος. Ο Παυσανίας είδε στην Τροιζήνα μια αγριελιά που λεγόταν πως είχε φυτρώσει από το ρόπαλο του Ηρακλή. Ο Πλούταρχος γνώριζε για την ύπαρξη μιας παλαιᾶς Ἀλεξάνδρου καλουμένης δρυός κοντά στη Χαιρώνεια, κάτω από την οποία λεγόταν ότι είχε καταλύσει ο Μ. Αλέξανδρος. Μια άλλη παράδοση αναφέρει πως ο Μ. Αλέξανδρος είχε αναπαυθεί στον ίσκιο ενός πλατάνου στο Νεμέσειον της Σμύρνης.
Σύμφωνα με τον Παυσανία, κάτω από έναν πλάτανο στην πηγή της Αμυμώνης στη Λέρνα, γεννήθηκε η Λερναία Ύδρα. Πλάτανοι στους Δελφούς και στις Καφυές της Αρκαδίας μαρτυρείται πως είχαν φυτευτεί από τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο. Ο Απόλλωνας κρέμασε το δέρμα του Μαρσύα από έναν μεγάλο πλάτανο στην Απάμεια της Φρυγίας...
Τέτοιου είδους παραδόσεις, βεβαίως, δεν περιορίζονται στον αρχαίο κόσμο, ούτε πρόκειται για επινοήσεις των λογίων, όπως διαπιστώνουμε συγκρίνοντάς τες με αντίστοιχες σύγχρονες, όπου οι ομοιότητες είναι συχνά εντυπωσιακές.

Στους Αγίους Τόπους, ο Χριστός λέγεται πως αλυσοδέθηκε στον κορμό μιας ελιάς και στη Σμύρνη πως ένα δέντρο φύτρωσε από το ραβδί του Αγίου Πολυκάρπου.
Και ποιος δεν γνωρίζει για τον «πλάτανο του Ιπποκράτη» στην Κω; Θα ήταν άστοχο να αμφισβητήσει κανείς αυτόν τον ωραίο μύθο, ιδιαίτερα αφού το θαύμα αυτό του φυτικού βασιλείου φέρει με μεγαλοπρέπεια το όνομα του μεγάλου άνδρα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του μύθου, το δέντρο φυτεύτηκε τον 4ο αιώνα μ.Χ. από την Αγία Ελένη κατά το προσκυνηματικό ταξίδι της προς την Ιερουσαλήμ.

Το γεγονός ότι οι περισσότερες από τις αφηγήσεις αυτές αφορούν ελιές και πλατάνους δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη, καθώς τα δύο αυτά δέντρα, και ειδικότερα ο πλάτανος, είναι τα πιο επιβλητικά στον μεσογειακό χώρο. Αρχαίοι και σύγχρονοι συγγραφείς συχνά αναφέρουν μεγάλους πλατάνους που φύονται κοντά σε ποταμούς και πηγές με τους τεράστιους, κούφιους κορμούς τους.
Ο Πλίνιος θυμάται έναν πλάτανο στη Λυκία που ήταν τόσο μεγάλος, ώστε μέσα στον κορμό του μπορούσαν να γευματίσουν 19 άνθρωποι. Ο Παυσανίας μιλά για υπερμεγέθεις πλατάνους κοντά στον ποταμό Πίερο, στην Αχαΐα. Λέει πως μέσα στις κοιλότητες των δέντρων αυτών οι άνθρωποι συνήθιζαν να τρώνε ή ακόμη και να κοιμούνται. Το 1814 ο αιδεσιμότατος Thomas Smart Hughes είδε στην Ήπειρο δέντρα που μπορούσαν να χωρέσουν τουλάχιστον 20 ανθρώπους μέσα στους κούφιους κορμούς τους. Διάφοροι περιηγητές του 19ου αιώνα αναφέρουν γιγαντιαίο πλάτανο στο Μπουγιούκ Ντερέ, στον Βόσπορο, όπου λεγόταν πως είχε καταλύσει ο φημισμένος σταυροφόρος Γοδεφρείδος Δ΄ ο Βουιλώνιος (Godefroy de Bouillon, 1058-1100) (εικ. 1). Το εσωτερικό ενός από τους κορμούς του πλατάνου είχε χρησιμεύσει ως στάβλος• εκεί οι βοσκοί βρήκαν καταφύγιο όπως σε μια σπηλιά και άναψαν φωτιές που διόλου δεν επηρέασαν το γιγάντιο δέντρο. Ο πεζογράφος Théophile Gautier έγραψε για τον συγκεκριμένο πλάτανο το 1854: «πήγα να τον δω και εκ πρώτης όψεως μού φάνηκε πως έβλεπα ένα δάσος κι όχι ένα δέντρο». Και 17 αιώνες νωρίτερα, ο Λατίνος ποιητής Μαρτιάλης είχε περιγράψει ως nemus, δηλ. δάσος στα λατινικά, έναν πλάτανο στην Κόρδοβα που, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, είχε φυτευτεί από τον Καίσαρα.
Παρόμοια δέντρα προβάλλονται ως τουριστικά αξιοθέατα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στο Μαντούδι της βόρειας Εύβοιας (εικ. 2), στην Τσαγκαράδα του Πηλίου, ή στην Κλαπατσούνα της Αχαΐας (εικ. 3). Το σκοτάδι που βασιλεύει στη βάση αυτών των κολοσσών της φύσης έχει κάτι το ευγενές και ζοφερό συνάμα, και δεν μπορεί κανείς να διεισδύσει σ’ αυτό δίχως να αισθανθεί κάποιο δέος.


Ο πλάτανος στο Μαντούδι της βόρειας Εύβοιας

Εύκολα μπορούμε να φανταστούμε πώς γεννήθηκαν οι παραπάνω μύθοι. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο και βοτανολόγο Θεόφραστο (Περὶ φυτικῶν ἱστοριῶν IV.13.2), οι αφηγήσεις αυτές μαρτυρούν την ηλικία των δέντρων – τὴν δὲ μακροβιότητα μαρτυροῦσιν ἐπὶ γὲ τινων καὶ ἡμέρων καὶ άγρίων καὶ αἱ παραδεδομέναι φῆμαι παρὰ τῶν μυθολόγων. Παρά ταύτα, πιθανότερο είναι οι μύθοι αυτοί να δημιουργήθηκαν εξαιτίας του εξαιρετικά μεγάλου μεγέθους των δέντρων. Το τεράστιο μέγεθος ορισμένων δέντρων έκανε τους ανθρώπους να τους αποδίδουν ηλικία χιλιετηρίδων. Η γνωστή τάση να συνδέουν μυθικά γεγονότα και πρόσωπα με συγκεκριμένες τοποθεσίες, καθώς και ο τοπικισμός, εξηγούν το γεγονός ότι τα δέντρα αυτά συσχετίζονταν με πρόσωπα που είχαν κάποια σχέση με τον εκάστοτε τόπο –η Λερναία Ύδρα, ο Μαρσύας, ο Αγαμέμνονας, ο Μενέλαος, ο Ιπποκράτης, ο Μέγας Αλέξανδρος, ο Καίσαρας, ο Γοδεφρείδος, κ.ά. Συμπληρωματικές λεπτομέρειες των μύθων επακολούθησαν σύντομα: ο Ιπποκράτης δίδαξε κάτω από τον πλάτανο στην Κω, ο πλάτανος του Μπουγιούκ Ντερέ προσέφερε καταφύγιο στις σκηνές του Γοδεφρείδου, εκείνος των Καφυών φυτεύτηκε από τον Μενέλαο όταν αυτός συγκέντρωνε το στράτευμά του, ο Αλέξανδρος στρατοπέδευσε κάτω από τη βελανιδιά στη Χαιρώνεια κατά τη διάρκεια της περίφημης ομώνυμης μάχης και αναπαύθηκε κάτω από τον πλάτανο στο Νεμέσειον επιστρέφοντας από κυνήγι στο όρος Πάγος και προτού ιδρύσει την καινούργια πόλη της Σμύρνης, κ.ο.κ. Ωστόσο, δεν αναδύθηκαν όλες αυτές οι παραδόσεις εξαιτίας του τεράστιου μεγέθους των δέντρων. Στη Γόρτυνα της Κρήτης υπήρχε ένας αειθαλής πλάτανος που λεγόταν ότι κάτω από το φύλλωμά του έσμιξαν ο Δίας και η Ευρώπη. Στην περίπτωση αυτή, οι απαρχές του μύθου δεν θα πρέπει απαραίτητα να αναζητηθούν στο μέγεθος του δέντρου, αλλά στο αξιοσημείωτο γεγονός ότι δεν έχανε ποτέ τα φύλλα του. Το είδος αυτό πλατάνου απαντά ακόμη και σήμερα στην Κρήτη, και το 1966 ο βοτανολόγος Ελ. Πλατάκης κατέγραψε 29 τέτοια δέντρα, ένα από αυτά στη Γόρτυνα, 80 μέτρα βόρεια του κτίσματος με τους περίφημους νόμους.


Ο πλάτανος στην Κλαπατσούνα της Αχαΐας

Μικρή αξία έχουν οι παραδόσεις αυτές για τους μελετητές που ενδιαφέρονται για την αρχαία ιστορία ή θρησκεία, ωστόσο θα ήταν λάθος να υποτιμήσει κανείς τη σημασία τους. Το ενύπνιο του Μ. Αλέξανδρου κάτω από τον πλάτανο στο ιερό της Νέμεσης χαράχτηκε σε νομίσματα της Σμύρνης. Στους Αγίους Τόπους, προσκυνητές επισκέπτονταν με μεγάλη αφοσίωση μια τρεμιθιά, στον ίσκιο της οποίας λέγεται πως είχε αναπαυθεί η Παρθένος Μαρία. Το 1819 ο περιηγητής W. Ouseley γράφει πως κοντά στο Κάιρο, χριστιανοί κρατούσαν αναμμένα καντήλια στο κοίλωμα μιας γέρικης συκιάς, στην οποία λεγόταν επίσης πως αναπαύθηκε η Παρθένος. Σύμφωνα με τον ποιητή Θεόκριτο (18, 39-48), οι νεαρές γυναίκες στην αρχαία Σπάρτη έκαναν σπονδές κάτω από ένα δέντρο, που ήταν γνωστό ως «πλάτανος της Ελένης». Ό,τι κι αν έχει να αντιτάξει η επίσημη άποψη της επιστήμης, το γεγονός ότι το δέντρο αυτό αποτελούσε αντικείμενο σεβασμού δεν οφειλόταν σε αρχαίες λατρείες που αφορούσαν τη βλάστηση, αλλά στις παραδόσεις που γεννήθηκαν εξαιτίας του μεγέθους και της ηλικίας κάποιων συγκεκριμένων ειδών δέντρων – άλλωστε ο Παυσανίας αναφέρει τους «υψηλούς πλατάνους» κοντά στη Σπάρτη. 

Παρόμοιες παραδόσεις, που σήμερα συναντάμε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, θα πρέπει απλώς να ιδωθούν ως μια σημαντική μαρτυρία των δοξασιών και της αγάπης των κατοίκων για τον τόπο τους και της ανάγκης τους να συνδέσουν την πόλη ή την περιοχή τους με κάποια από τις μεγάλες μορφές του παρελθόντος.

Βιβλιογραφία
Για τον πλάτανο του Μ. Αλέξανδρου στη Σμύρνη: Παυσανίας 7.5.2• D.O.A. Klose, Die Münzprägung von Smyrna in der römischen Kaiserzeit, Berlin 1987, σ. 29.
Για το δέντρο του Αγ. Πολυκάρπου: J. Spon, Voyage d’Italie, de Dalmatie, de Grèce et du Levant fait aux années 1675-76, I, Lyon 1678, σ. 306• J. Pitton de Tournefort, Relation d’un voyage du Levant, II, Paris 1817, σ. 503, κ.έ. Σύμφωνα με τον Spon, ήταν μια αγριοκερασιά• σύμφωνα με τον Pitton, που είδε το δέντρο μόνο τον Ιανουάριο, ήταν μια μελικουκκιά (ή αλλιώς μικροκουκκιά ή κουτσομηλιά, λατ. Celtis orientalis, Celtis australis).
Για το δέντρο του Γοδεφρείδου: Léon de Laborde, Voyage de l’Asie Mineure, Paris 1838, σ. 27• Th. Gautier, Constantinople, Paris 1854, σ. 356-8• Ch. Martins, Promenade botanique le long des côtes de l’Asie-Mineure, de la Syrie et de l’Égypte, Montpellier 1858, σ. 8-9. Κοντά στην Ιερουσαλήμ υπήρχε ένα μεγάλο πεύκο που λεγόταν «του Γοδεφρείδου του Βουιλωνίου», κάτω από το οποίο επίσης είχε καταλύσει το στράτευμα του σταυροφόρου: P. Lortet, La Syrie d’aujourd’hui, Paris 1884, σ. 218.
Για τον πλάτανο του Ιπποκράτη στην Κω: Ι. Ε. Ζαρράφτης, Ὁ πλάτανος τῆς Κῶ, Κῶς 1916 = ΚΩΙΑ Α´, Κως 2005.
Για τους πλατάνους στη Γόρτυνα: Θεόφραστος, Περὶ φυτικῶν ἱστοριῶν 1.9.5, κ.έ. Ε. Πλατάκης, «Ἀειθαλῆς πλάτανος ἐν Κρήτῃ», Δασικά Χρονικά 96 (1966), σ. 541-49.
Για άλλα δέντρα της σύγχρονης εποχής: Α. Στέφανος, «Ὁ πλάτανος, τὸ ἐθνικὸ μας δέντρο», Δασικά Χρονικά 27-8 (1961), σ. 13-30, όπου καταγράφονται 36 γνωστοί μεγάλοι πλάτανοι της σύγχρονης εποχής.
Για το δέντρο της Ελένης: G. Kaibel, «Theokrits Ἑλένης Ἐπιθαλάμιον», Hermes 27 (1892), ειδικά σ. 255-9• S. Wide, Lakonische Kulte, Leipzig 1893, σ. 342-5• M.P. Nilsson,The Minoan-Mycenean Religion and its Survival in Greek Religion, Lund 1927, σ. 459, κ.ε.
Οι αναφορές στους περιηγητές Huges και Ouseley είναι από τα έργα: T.S. Hughes, Travels in Sicily, Greece and Albania, II, London 1829, σ. 330• W. Ouseley, Travels in Various Countries of the East, I, London 1819, σ. 391.

Jaime Curbera curbera@bbaw.de
O Jaime Curbera σπούδασε κλασική φιλολογία στη Μαδρίτη και τη Ρώμη και είναι επιστημονικός συνεργάτης του ερευνητικού κέντρου Inscriptiones Graecae της Ακαδημίας Επιστημών του Βερολίνου-Βρανδεμβούργου (BBAW) στο Βερολίνο.
(μετάφραση από τα αγγλικά: Πελαγία Τσινάρη)

archaiologia.gr