Φτιάχνοντας τον Εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο όλον.

Το αν θα λύσεις το πρόβλημα γίνεται μόνο αν θα κατανοήσεις την ύπαρξη του ιδίου του προβλήματος…αλλιώς δεν χρειάζεσαι προβληματισμούς. ”.».

Διαύγεια… Ονειρα… Αφύπνιση... (Ά ΜΕΡΟΣ).…

Το να ξεχωρίσεις τι είναι πραγματικότητα μέσα στο όνειρο είναι το ίδιο με το να ξεχωρίσεις την πραγματικότητα όταν βρίσκεσαι ξύπνιος… ….

Π Ρ Ο Π Α Γ Α Ν Δ Α ( 'Β ΜΕΡΟΣ )

Πολλοί πολιτικοί αναλυτές μετά από χρόνια διαπίστωσαν πως το πραγματικό κίνητρο του Β΄ παγΜΟμίου πολέμου ήταν το ότι κάποιες χώρες της Νέας Τάξης θα είχαν οικονομικά οφέλη, όπως η Αμερική που μετά από το κραχ του 1929.

Ο Ποσειδώνας στους Ιχθείς 2012-2025, μια ιδανική στιγμή για την παγκοσμιοποίηση;;;

Λέγετε πως τα παιδιά που θα γεννηθούν αυτήν την συγκεκριμένη περίοδο θα ανοίξουν νέους ορίζοντες για μια ¨νέα εποχή¨ ( αν και όχι απαραίτητα πάντα καλή ).

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Δούλοι του Φόβου εναλλάξ με Ελπίδα




«Ἀλλ’ ἐκεῖνον νομίζω [ἐλεύθερον] τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα»

“Οι γαρ κατ’ εκείνον τον χρόνον την πόλιν διοικούντες κατεστήσαντο πολιτείαν ουκ ονόματι μεν τω κοινοτάτω και πραοτάτω προσαγορευομένην, επί δε των πράξεων ου τοιαυτην τοις εντυγχάνουσι φαινομένην, ουδ’ η τούτον τον τρόπον επαίδευε τους πολίτας ώσθ’ ηγείσθαι την μεν ακολασίαν δημοκρατίαν, την δε παρανομίαν ελευθερίαν, την δε παρρησίαν ισονομίαν, την δ’ εξουσίαν του ταύτα ποιείν ευδαιμονίαν, αλλά μισούσα και κολάζουσα τους τοιούτους βελτίους και σωφρονεστέρους άπαντας τους πολίτας εποίησεν.”

Απόδοση: Οι διοικούντες (Σόλων και Κλεισθένης) κατ’ εκείνον τον χρόνον την πόλιν, δεν ίδρυσαν πολίτευμα ονομαζόμενον μεν δι’ ονόματος κοινοτάτου και ωραιοτάτου, μη φαινόμενον δε εις την εφαρμογήν τοιούτον εις τους ζώντας κατ’ αυτό, ουδέ ίδρυσαν τοιούτον πολίτευμα το οποίον κατά τέτοιον τρόπον εξεπαίδευε τους πολίτας, ώστε να θεωρούν την μεν ακολασίαν, δημοκρατίαν, την δε παρανομίαν, ελευθερίαν, την αυθάδειαν, ισονομίαν, ευτυχίαν δε την άδειαν του να πράττη καθένας ταύτα, αλλ’ ίδρυσαν πολίτευμα το οποίον με το να μισή και να τιμωρή τους τοιούτους έκαμνεν όλους τους πολίτας καλυτέρους και σωφρονεστέρους. (Ισοκράτης 436-338 π.κ.ε. φιλόσοφος, διδάσκαλος της ρητορικής)

Οι ανήθικοι άρχοντες, ΒΟ(υ)ΛΕΥΤΕΣ και οι ανήθικοι αγανακτισμένοι της πλατείας (γραβάτας και γαλότσας) είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ. Ο Ισοκράτης μια χαρά τα λέει και είναι δυστυχώς, τραγικά επίκαιρος. Άλλωστε δεν χρησιμοποιούμε τους αφορισμούς κατά πως μας βολεύει.

Μνημόνιο – Δούλοι του φόβου και της ελπίδας

Ο Λουκιανός (125-180 μ.κ.ε.) στο σύγγραμμά του «Βίος Δημώνακτος» μας πληροφορεί πως ο εκ Κύπρου κυνικός φιλόσοφος Δημώναξ, στην αναζήτησή του για τό τι είναι ελευθερία και ποιός είναι πραγματικά ο ελεύθερος άνθρωπος, κατέληξε στο συμπέρασμα πως ελεύθερος είναι εκείνος που ούτε ελπίζει τίποτα, ούτε φοβάται «Ἀλλ’ ἐκεῖνον νομίζω [ἐλεύθερον] τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα». Είχε φαίνεται εντοπίσει ο Δημώναξ έναν από τους πιό αποτελεσματικούς μηχανισμούς ελέγχου και χειραγώγησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, είτε όταν αυτή εκδηλώνεται ατομικά, είτε όταν αυτή εκδηλώνεται στα πλαίσια μιάς ομάδας ή της μάζας. Ο μηχανισμός αυτός, ο βασιζόμενος στην παράλληλη χρήση του φόβου και της ελπίδας, υπήρχε φυσικά πολύ πριν τον Δημώνακτα και τον Λουκιανό, που έζησαν στα μέσα του 2ου μ.κ.ε. αιώνα, ενώ εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα, εξασφαλίζοντας σε αυτούς που τον χειρίζονται, πως η συμπεριφορά εκείνων επάνω στους οποίους εφαρμόζεται, θα κινηθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση και θα αποφέρει τα προσδοκώμενα οφέλη. (δηλ. πιστούς, ψηφοφόρους, υπαλλήλους, συζύγους, γονείς, φαν, οπαδούς κλπ κλπ. = ΔΟΥΛΟΥΣ)

Πιό συγκεκριμένα, τα ιερατεία όλων των θρησκειών χρησιμοποιούν αριστοτεχνικά τον μηχανισμό αυτό για να ελέγχουν τους πιστούς τους. Ο φόβος του θανάτου και αυτός της μετά θάνατον τιμωρίας ή μη λύτρωσης αντιπαραβάλλονται συστηματικά με την ελπίδα της μετά θάνατον ζωής, της σωτηρίας και της πλουσιοπάροχης ανταμοιβής (πάντοτε και μόνον μετά θάνατον), υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι ο πιστός θα αποδεχτεί πλήρως τα δόγματα της θρησκείας, θα συμμορφωθεί στους κανόνες της, θα υιοθετήσει το καθορισμένο πρότυπο συμπεριφοράς που αυτή απαιτεί και θα υπακούσει στις εντολές του ιερατείου.

Και είναι τόσο αποτελεσματικός και ευέλικτος ο μηχανισμός αυτός, ώστε χρησιμοποιείται ευρέως από την διαφήμιση και το μάρκετινγκ, ακόμη και σε ανεπτυγμένες κοινωνίες, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι εγγράμματοι, προκειμένου να προωθηθούν προϊόντα και υπηρεσίες και να επηρεαστεί η συμπεριφορά των καταναλωτών. Κίνδυνοι ανύπαρκτοι ή κίνδυνοι άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο υπαρκτοί (π.χ. ατύχημα, ασθένεια, γηρατειά, μόλυνση, κοινωνική απόρριψη λόγω εμφάνισης) προβάλλονται, συνήθως μεγενθυνόμενοι, ώστε να προκληθεί το συναίσθημα του φόβου στους υποψήφιους καταναλωτές.

Ταυτόχρονα παρέχεται σε αυτούς η ψεύτικη ελπίδα πως η συστηματική αγορά και χρήση ενός προϊόντος (π.χ. φάρμακο, τρόφιμο, καλλυντικό, απολυμαντικό) ή μιάς υπηρεσίας (π.χ. ασφάλεια ζωής ή υγείας, συνδρομή σε γυμναστήριο ή σε πρόγραμμα διατροφής) μπορεί να μειώσει ή και να εξαλείψει τον αντίστοιχο κίνδυνο, εξασφαλίζοντας υγεία, μακροζωία, νιάτα, ομορφιά και δημοφιλία.

Η πιό αποτελεσματική όμως χρήση του μηχανισμού αυτού (ΦΟΒΟΣ εναλλάξ με ΕΛΠΙΔΑ) και ταυτόχρονα η λιγότερο έντιμη αλλά και η πλέον επικερδής, γίνεται στον χώρο της πολιτικής ή ακριβέστερα στον χώρο νομής της εξουσίας. Προκειμένου πολιτικο-οικονομικά ιερατεία και κόμματα να κατακτήσουν ή να διατηρήσουν την εξουσία, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα την δημοκρατική τους νομιμοποίηση, απαραίτητη για να περιοριστούν και να ελεγχθούν οι αντιδράσεις στις επιδιώξεις και στις ενέργειές τους, το εκλογικό σώμα τίθεται ενώπιον διλημμάτων και επιλογών, που φορτίζονται εντέχνως με τα συναισθήματα του φόβου και της ελπίδας. Έτσι η χειραγώγηση των εκλογέων καθίσταται ευκολότερη, αφού οι περισσότεροι υποπίπτουν στην παγίδα και προσεγγίζουν τα πολιτικά ζητήματα, όχι με την λογική, αλλά με το συναίσθημα, του φόβου, γεγονός που διευκολύνει τον σχηματισμό μιάς εκλογικής μάζας, αγόμενης και φερόμενης πιά από τον φόβο και την ελπίδα.

«Καραμανλής ή τα τανκς», «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» (αυτά είναι Προπαγάνδα – Αγκιτάτσια) δεν είναι παρά ένα μικρό και πρόχειρο δείγμα συναισθηματικά φορτισμένων επιλογών, ενώπιον των οποίων τα πολιτικο-οικονομικά κέντρα εξουσίας έχουν θέσει τα τελευταία χρόνια τους Έλληνες, επιτυγχάνοντας, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, να κατευθύνουν και να ελέγξουν την πολιτική και εκλογική τους συμπεριφορά και να καθορίσουν όχι μόνον από ποιούς και πως θα ασκηθεί η εξουσία, αλλά το κυριότερο, ποιά και ποιών συμφέροντα θα εξυπηρετηθούν από αυτήν.

Συμφέροντα τα οποία, φυσικά, δεν είναι άλλα από εκείνα των πολιτικο-οικονομικών ιερατείων και κέντρων εξουσίας, που έχουν την αναγκαία ισχύ για να χειρίζονται τον μηχανισμό αυτόν του φόβου και της ελπίδας στον χώρο της πολιτικής.

Η Ελλάδα της εποχής του Μνημονίου είναι ένα ακόμη παράδειγμα ελέγχου και χειραγώγησης των πολιτών – μετατροπής τους, δηλαδή, σε υπηκόους-ΔΟΥΛΟΥΣ – μέσω του μηχανισμού αυτού. Εγκλωβισμένοι στα γρανάζια του, οι Έλληνες καλούνται να «συμφωνήσουν» σε δραστικές περικοπές των μισθών και των συντάξεών τους, απειλούμενοι ότι σε αντίθετη περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος να πάψουν να λαμβάνουν μισθούς και συντάξεις. Τους παρουσιάζεται η υποβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας ως η μοναδική λύση αποφυγής μίας ταχέως επερχόμενης πλήρους κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους (του όποιου κοινωνικού κράτους υπήρξε τέλος πάντων). Τους ζητείται να «αποδεχτούν» να γίνουν φτωχότεροι και να ζήσουν με λιγότερα, γιατί αλλιώς η χώρα θα χρεωκοπήσει και θα εξαναγκαστεί να επιστρέψει στην δραχμή. Απαιτείται από αυτούς να «συναινέσουν» στην απώλεια μέρους της εθνικής κυριαρχίας της πατρίδας τους, ώστε να μην αποβληθεί η Ελλάδα από το ευρώ και τον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον οποίο υποτίθεται η χώρα συμμετέχει ισοτίμως.

Με άλλα λόγια, οι Έλληνες εκβιάζονται να συγκατανεύσουν σε μιά μακροπρόθεσμη και προς το χειρότερο ριζική αλλαγή του τρόπου ζωής τους, όχι μόνον μέσω της συρρίκνωσης του εισοδήματος τους και της υποβάθμισης των παρεχομένων σε αυτούς από το κράτος υπηρεσιών υγείας, πρόνοιας και εκπαίδευσης, αλλά και μέσω της περιστολής των πολιτικών και κοινωνικών τους δικαιωμάτων ακόμη και αρχών του Ελληνικού Συντάγματος. Εύκολα, βέβαια, γίνεται αντιληπτό πως υπάρχει μιά κρίσιμη και ουσιώδης διαφορά σε ό,τι αφορά την χρήση του μηχανισμού αυτού στην Ελλάδα του Μνημονίου.

Η διαφορά δεν είναι άλλη από το γεγονός πως ενώ, όπως πάντοτε, οι χειριστές του διεγείρουν και συντηρούν το συναίσθημα του φόβου, στην περίπτωση αυτή, λόγω αλαζονείας, θράσους, υπερεκτίμησης των δυνάμεών τους ή υποτίμησης του λαού, δεν παρέχουν ελπίδα. Ή ακριβέστερα, η ελπίδα που παρέχουν έχει την μορφή της αποφυγής ενός μείζονος κακού (πραγματικού ή φανταστικού κι αυτό είναι ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ) υπό την αυστηρή προϋπόθεση της αποδοχής ενός άλλου κακού, το οποίο τό παρουσιάζουν ως μικρότερο και λιγότερο επώδυνο, χαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα οποιαδήποτε άλλη επιλογή ως μη εφικτή και καταστροφική, χωρίς τίποτα από τά παραπάνω να είναι κατ’ ανάγκη αλήθεια.

Εγκλωβίζοντας όμως τους ανθρώπους με τον φόβο, ώστε να είναι ευκολότερα χειραγωγήσιμοι και ελεγχόμενοι, μηδενίζοντας τις επιλογές τους, αγνοώντας τους, επιβάλλοντάς τους εκβιαστικά να δεχθούν αποφάσεις άλλων (και μάλιστα ξένων…) με τίς οποίες διαφωνούν, αναγκάζοντάς τους να ζήσουν μιάν άλλη ζωή από αυτή που θέλουν, σε ένα κράτος που ούτε ελέγχουν ούτε διαμορφώνουν και μετατρέποντάς τους από πολίτες σε υπηκόους, δεν εξασφαλίζει, ούτε πάντοτε ούτε και γιά πάντα, πως η χρήση του φόβου και της ελπίδας θα είναι αποτελεσματική.

Γιατί, παρ’ όλη την αποδεδειγμένα επιτυχημένη του χρήση επί χιλιετίες, έχει και ο μηχανισμός αυτός τα όριά του. Όρια που καθορίζονται όχι μόνον από τις ικανότητες και την δύναμη των χειριστών του, αλλά και από τις αντοχές αυτών επάνω στους οποίους εφαρμόζεται. Στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή, των Ελλήνων.

Κι είναι όταν οι Ελληνες θα έχουν χάσει τόσα πολλά, ώστε, ούτε να αντέχουν, αλλά ούτε και να φοβούνται, οποιαδήποτε περαιτέρω απώλεια, ενώ ταυτόχρονα η προσφερόμενη σε αυτούς ελπίδα θα είναι τόσο μικρή, τόσο μακρυνή και τόσο αβέβαιη, που μοιραία και αναπόφευκτα ο μηχανισμός αυτός, έχοντας εξαντλήσει τα όρια της ισχύος του, θα καταρρεύσει. Και τότε, όσοι έχουν εγκλωβιστεί στα γρανάζιά του θα αποδεσμευτούν, γιατί ούτε ο φόβος θα είναι τόσο μεγάλος για να τούς κρατά υποταγμένους, ούτε και η ελπίδα τόσο ελκυστική για να χειραγωγούνται αγόμενοι και φερόμενοι, αναμένοντάς την υποσχόμενη αλλά αβέβαιη υλοποίησή της.

Δυστυχώς, καθώς ο μηχανισμός αυτός είναι βασισμένος επάνω στην χρήση του συναισθήματος, έτσι και η αντίδραση αυτών που τόν υφίστανται, όταν πλέον απεγκλωβιστούν, δεν θα καθοδηγηθεί από την λογική, παρά θα είναι και αυτή συναισθηματική. Και θα είναι τόσο ακραία και τόσο εκρηκτική η αντίδρασή τους, όσο στυγνότερος ο εκβιασμός που δέχτηκαν, όσο πιό ασφυκτική η χειραγώγησή τους και όσο μεγαλύτερες οι απώλειες και οι ζημίες που υπέστησαν και είναι πολύ πιθανό και ίσως αναπόφευκτο να συμβούν τότε ταραχές, συγκρούσεις, καταστροφές, εμπρησμοί, λεηλασίες, προπηλακισμοί, τραυματισμοί, ακόμη και δολοφονίες, αποδιοργανώνοντας την καθημερινότητά μας, διαλύοντας ό,τι έχει απομείνει από τον κοινωνικό ιστό της χώρας και επιτείνοντας ακόμη περισσότερο την οικονομική κρίση.

Η μεγαλύτερη όμως καταστροφή θα επέλθει στις σχέσεις των Ελλήνων με το σύνολο των πολιτειακών και πολιτικών θεσμών του Ελλαδικού κράτους και των αιρετών ή μη προσώπων, που καταλαμβάνουν τα υψηλότερα αξιώματα σε αυτό. Καθώς η Ελλάδα μετατρέπεται βαθμιαία και χωρίς την λαϊκή εντολή και συναίνεση σε κράτος όπου οι πολίτες της έχουν ολοένα περισσότερες και βαρύτερες υποχρεώσεις,αλλά συνεχώς λιγότερα και ασθενέστερα δικαιώματα, οι σχέσεις αμοιβαιότητας κράτους-πολιτών, απαραίτητες για να στηριχτεί και να λειτουργήσει το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, γίνονται με ταχύ ρυθμό ετεροβαρείς.

Όταν πλέον οι πολίτες νοιώσουν, πως δίνουν ή απαιτείται να δώσουν στο κράτος πολλά περισσότερα από όσα λαμβάνουν από αυτό, τότε θα άρουν την εμπιστοσύνη τους πρώτα και την υποστήριξή τους έπειτα στους θεσμούς του Ελλαδικού κράτους και ενδεχομένως προς αυτό το ίδιο το πολίτευμα. Και είναι πολύ πιθανό να στραφούν με βίαιο τρόπο εναντίον όχι μόνον των προσώπων που κατέχουν πολιτειακές και πολιτικές θέσεις, αλλά και αυτών ακόμη των θεσμικών οργάνων του κράτους, κάνοντας την ρήξη τους με αυτό πλήρη. Έτσι, η οικονομική κρίση θα καταστεί κρίση πολιτική και πιθανότατα κρίση ύπαρξης αυτής της ίδιας της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Υπάρχει ακόμη καιρός, ίσως όχι πολύς, όχι μόνον για να αποφευχθούν τα ανωτέρω ενδεχόμενα, αλλά και απεγκλωβισμένοι οι Ελληνες από τον μηχανισμό αυτό της ύπνωσης, της καταστολής και της υποδούλωσης και προσεγγίζοντας τα προβλήματα της χώρας με την λογική και με κριτήρια το εθνικό συμφέρον και την κοινωνική δικαιοσύνη, να εργαστούν για να επιτύχουν την οικονομική ανάκαμψη, για να εξασφαλίσουν την ευημερία του λαού, για να ενισχύσουν την κοινωνική συνοχή και για να αποκαταστήσουν το δημοκρατικό πολίτευμα. Η ευθύνη για αυτό βαρύνει πρωτίστως τους εμπνευστές και τους χειριστές του μηχανισμού αυτού και εκείνους που κυβερνούν, έχοντας επιλέξει την πολιτική του Μνημονίου και την εφαρμόζουν φοβίζοντας και χειραγωγώντας. Είναι αυτοί άλλωστε που την δεδομένη χρονική συγκυρία έχουν την πολιτική δύναμη και μπορούν να αναλάβουν τις ανάλογες πρωτοβουλίες για να απεγκλωβιστεί ειρηνικά ο λαός από τον επικίνδυνο για όλους και για την χώρα μηχανισμό αυτό του φόβου και της ελπίδας.

Εκτός φυσικά και αν είναι στόχος τους μια βίαιη εξέγερση των μαζών, που αυτοί οι ίδιοι μεθοδικά διαμόρφωσαν, για να προχωρήσουν έτσι στο πιθανό επόμενο στάδιο του σχεδιασμού τους, που δεν θα αφορά πια την οικονομία της Ελλάδας και μόνον, αλλά την μορφή, τον χαρακτήρα, την οργάνωση και ίσως και την έκταση ακόμη της επικράτειας της Ελληνικής «Δημοκρατίας». Την μεγαλύτερη όμως ευθύνη τήν έχουν οι Έλληνες πολίτες, όλοι μαζί συλλογικά και ο καθένας τους μόνος, έστω και αν πιστεύουν και αισθάνονται το αντίθετο. Γιατί αφέθηκαν να εγκλωβιστούν από άγνοια, απερισκεψία, αδιαφορία, ωχαδερφισμό ή αφέλεια στην μέγγενη του φόβου και της ελπίδας.

Γιατί οι αντιδράσεις τους, ακόμη και τώρα που σιγά-σιγά συνειδητοποιούν το μέγεθος της καταστροφής, συνεχίζουν να είναι συναισθηματικές (π.χ. «αγανακτισμένοι») και άρα απολύτως διαχειρίσιμες από τα πολιτικο-οικονομικά ιερατεία, που εξακολουθούν, σχεδόν δίχως δικές τους απώλειες, την εφαρμογή του Μνημονίου και του ευρύτερου σχεδίου τους για την Ελλάδα. Γιατί είναι αυτοί που με την ψήφο τους ανέδειξαν τις τελευταίες δεκαετίες όχι τους ικανούς, εργατικούς και έντιμους να κυβερνήσουν την χώρα, αλλά επιτήδειους, αετονύχηδες, ραδιούργους, δολοπλόκους ή τυχάρπαστους, επιτρέποντας τον σταδιακό εκφυλισμό του πολιτεύματος και αφήνοντας ατιμώρητες την ανικανότητα, την διαφθορά και την ασυδοσία αιρετών και μη κρατικών αξιωματούχων και λειτουργών, οδηγώντας, ανάμεσα στα άλλα, την χώρα στον οικονομικό μαρασμό, που υπήρξε και η αφορμή για το Μνημόνιο. Γιατί προέκριναν και σε μεγάλο βαθμό συνεχίζουν να τό κάνουν, το ατόμικό τους συμφέρον έναντι του συλλογικού και του εθνικού.

Στα πολιτικά προβλήματα, όπως τέτοιο είναι το και Μνημόνιο και ο εγκλωβισμός των Ελλήνων σε έναν εκβιαστικό μηχανισμό φόβου και λειψής ελπίδας, προκειμένου το Μνημόνιο να υλοποιηθεί, η λύση δεν μπορεί να είναι παρά πολιτική. Και εξ’ ορισμού αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είναι συλλογική. Η οποιαδήποτε μορφή όμως συλλογικής δράσης για να είναι αποτελεσματική, πρέπει να είναι προϊόν πολιτικής σκέψης, η οποία με την σειρά της πρέπει να καθοδηγείται από σαφή ιδεολογία. Στην προκειμένη περίπτωση η ιδεολογία αυτή δεν μπορεί παρά να εμπνέεται από το εθνικό συμφέρον, την ευημερία και ευζωία του Ελληνικού λαού και την πίστη και την προσήλωση στο δημοκρατικό πολίτευμα.

Η εξ’ αυτής της ιδεολογίας εκπορευόμενη πολιτική σκέψη οφείλει, αφού διαγνώσει προβλήματα και αδυναμίες, να χαράξει στρατηγικές, να θέσει στόχους, να κινητοποιήσει τον λαό, να προετοιμάσει τα αναγκαία μέσα και να κατευθύνει την απαιτούμενη συλλογική δράση, προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί. Στόχοι που γενικώς θα μπορούσαν να συνοψιστούν στην οικονομική ανάκαμψη μέσω της αύξησης του παραγόμενου πλούτου της χώρας, στην δίκαιη κατανομή του πλούτου αυτού βάσει της προσφοράς και των αναγκών του καθενός, στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, στην εξασφάλιση της ισοτιμίας και της ισονομίας των πολιτών, στην αποκατάσταση και προστασία του δημοκρατικού πολιτεύματος και στην αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της χώρας και της αξιοπρέπειάς της.

Η όλη αυτή προσπάθεια, για να είναι αποτελεσματική, οφείλει όχι μόνον να εμπνέεται από φιλοπατρία και δημοκρατικά ιδεώδη και να είναι προϊόν πολιτικής σκέψης, συλλογική, διαρκής και επίμονη, αλλά οφείλει και να είναι απαλλαγμένη και από τον φόβο και από την ελπίδα, για να αποφευχθεί η εκ νέου παγίδευση των Ελλήνων σε κάποιον άλλον παρόμοιο μηχανισμό και να αποτραπεί η εκμετάλλευση του αγώνα τους και ο εκφυλισμός του. Πρέπει να είναι προσπάθεια ελευθέρων στην ψυχή και τον νου ανθρώπων, ανθρώπων που δεν θα είναι δούλοι ούτε του φόβου, αλλά ούτε και της ελπίδας, ανθρώπων που θα αγωνίζονται ενωμένοι για να κατακτήσουν την κοινωνική, πολιτική, οικονομική και εθνική τους ελευθερία.

Χρήστος Μητσάκης Δρ. Ψυχολογίας /2014

***
Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας είχε πει ήδη το 1985 ότι το κράτος δεν έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και όχι, όπως αναφέρει επανειλημμένα ο κ. Κώστας Μπέης, το 1989. Όλοι αυτοί «οι μη προνομιούχοι» ευνοημένοι από το καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης με πρωτεργάτη τον Ανδρέα Παπανδρέου (επί Ανδρέα φάγαμε ψωμί, εννοώντας ότι έφαγαν το ψωμί των επόμενων γενεών) και οδήγησαν τον Έλληνα στην αποχαύνωση, στην αποκτήνωση, στην τεμπελιά, στην αρπαχτή, για να καταντήσει στην αγανάκτηση.

Τώρα αρχίζει και λιώνει το παγόβουνο, που συσσώρευσαν όλοι «οι μη προνομιούχοι» ληστοσυμμορίτες του συστήματος και όσοι εντάχθηκαν από αριστερά και δεξιά σ’ αυτό. Το 1/10ο, που δεν είχε μπει στο φαγοπότι (ΟΧΙ, ΔΕΝ τα φάγαμε, όλοι μαζί) από την οικονομική εξαχρείωση, βρίσκονται στο στάδιο της επιτυχούς επιβίωσης και της συνεχούς ανάπτυξης. Ποιοι έβγαλαν τα 800 δισεκατομμύρια στην Ελβετία και ποιοι Έλληνες αγοράζουν στο Λονδίνο σήμερα, εν μέσω κρίσης, έστω τεχνητής, ακίνητα για να διαιωνίζουν τα κλεψίματα τους; Οι μεσίτες στο Λονδίνο, όπως παρουσιάστηκε δημοσίως, κάνουν χρυσές δουλειές με Έλληνες. Ποιούς Έλληνες;

Γιατί αυτοί που σήμερα επιβιώνουν, το 1/10ο είναι ταυτόχρονα και ολιγαρκείς, δεν υπέρ-καταναλώνουν.



Ιερογλυφικη Μοναδα, το Ταξιδι των Αιωνων



Ιερογλυφικη Μοναδα, το Ταξιδι των Αιωνων: «Μια επισκόπηση της Ιερογλυφικής μονάδας μέσα από τα χνάρια της έρευνας και της αποκαλυπτικής παράδοσης»
ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ: ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΏΤΗ ΚΆΡΔΑΡΗ, ΟΜΙΛΊΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΊΑΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΉΣ ΜΟΝΆΔΑΣ

Χαιρετισμός

Αγαπητοί Φίλοι και Φίλες, Αγαπητή Κυρία Σαββανή, εκδότρια των εκδόσεων Άλλωστε, Αγαπητή και εκλεκτή συνεργάτιδα κα Σταυρούλα Κωνσταντοπούλου, Κυρίες και Κύριοι, αφού σας καλησπερίσω θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που βρίσκεστε εδώ σήμερα μαζί μας στην «βάπτιση» του πρώτου μας παιδιού, γιατί για τον συγγραφέα η βιβλιοπαρουσίαση είναι μια μύηση του βιβλίου του, μια βάπτιση, ένα πέρασμα από το σκοτάδι του Νου στο φως της ύπαρξης. Έτσι λοιπόν και το δικό μας βιβλίο σήμερα έρχεται στο Φως και έχουμε την τιμή και την χαρά να το παρουσιάσουμε ενώπιον της εκλεκτής σας παρουσίας.
ΕΝ ΑΡΧΉ ΗΝ Ο ΈΡΩΣ…

Σήμερα θα σας μιλήσω για τον έρωτα – ναι καλά ακούσατε! – για τον έρωτα που φωλιάζει μέσα στις καρδιές μας κρυφά και φανερώνεται ένα πρωινό, πίσω από τις μισάνοιχτες κουρτίνες του δωματίου μας, πίσω από τα νυσταγμένα βλέφαρα και την ευωδία της αυγής. Δεν είναι υπέροχη η αίσθηση του να ξυπνάς ερωτευμένος; Να ξυπνάς και στην καρδιά σου να ανθίζει το όραμα ενός ρόδου που οφείλεις να κατακτήσεις, αν θες εκτός από ερωτευμένος να είσαι και ευτυχισμένος; Αυτός ο έρωτας είναι ένα διαρκές μονοπάτι αναζήτησης μιας αόριστης ομορφιάς που κρύβεται κάπου εκεί έξω. Η αναζήτηση ενός προορισμού που για να τον φτάσεις, αν τον φτάσεις ποτέ, θα πρέπει να περάσεις από μυριάδες περιπέτειες, να περπατήσεις ανάμεσα σε τέρατα και γίγαντες, να ξεγελάσεις Κύκλωπες και να ξεφύγεις από τους Λαιστρυγόνες, να πολεμήσεις με δράκους και σκοτεινές νεράιδες, να έλθεις αντιμέτωπος με τον μεγαλύτερο εχθρό σου, τη σκιά του εαυτού σου, ώσπου μια μέρα να ανταμώσεις την δική σου Ιθάκη, την αιτία του έρωτα σου.



Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχουμε νιώσει αυτό το υπέροχο συναίσθημα, ότι όλοι έχουμε νιώσει εκείνο το μικρό τσίμπημα στην καρδιά που μας παροτρύνει να κάνουμε ακόμα και τα πιο τρελά πράγματα. Για εμένα όμως, ήδη από τα μικρά μου χρόνια αυτός, ο έρωτας άκουγε στο όνομα Σοφία, και στο ταξίδι μου είδα ότι για να μπορώ να αντικρύσω, όχι να αποκτήσω, αλλά για να δω, απλώς να δω το όμορφο πρόσωπο της, έπρεπε να αποκτήσω γνώση. Για να αποκτήσω όμως γνώση, ανακάλυψα τελικά ότι πρέπει να αποκτήσω ή τουλάχιστον να προσεγγίσω μια κατάσταση που λέγεται κατανόηση. Έτσι, με αυτόν τον τρόπο μου φανερώθηκε πια το τριπλό πρόσωπα του Έρωτα μου Σοφία, Γνώση, Κατανόηση. Αυτά ήταν και παραμένουν τα κλειδιά του ταξιδιού του δικού μου, αλλά και πολλών άλλων που επέλεξαν εκείνο το μονοπάτι που παρομοιάστηκε με την στενή οδό των ρόδων και των αγκαθιών. Και μιλώ εδώ για την πορεία ενός ταξιδιού που δεν είναι απλά μια οδός αυτοεκπλήρωσης και σίγουρα δεν είναι το λιμάνι των αδυνάτων που αναζητούν ένα απάγκιο για να προφυλαχθούν, αλλά η σκληρή εκείνη θάλασσα που ορίζει το όνειρο της απαγκίστρωσης από τον κόσμο των ψευδών αισθήσεων και των παραισθήσεων. Είναι αυτό που αναφέρει ο Ελιφάς Λεβί ότι «το βασίλειο των φαντασμάτων είναι ο ουρανός του αμαθούς», εκείνου που ζει, δηλαδή, στις σκιές του πλατωνικού σπηλαίου και δεν έχει την επιθυμία της ανάβασης, από το σκοτάδι του Άδη στο Ανέσπερο Φως του ουρανού.
O ΝΤΗ ΚΑΙ Ο ΓΙΏΡΓΟΣ ΜΠΑΛΆΝΟΣ

Φίλοι και Φίλες, αν και η φυσική αναφέρει ότι τα ετερώνυμα έλκονται, στον καθρέπτη του κόσμου του πνεύματος, συμβαίνει το αντίθετο, πρώτα το όμοιο έλκει το όμοιο ώστε να σχηματιστούν έτσι συμπαγείς αντίθετοι πόλοι όπου θα ενωθούν για να παραχθεί η μονάδα. Το αναφέρω αυτό γιατί από  
την στιγμή που αναγνώρισα την αιτία αυτού του έρωτα, άρχισαν στον δρόμο μου να έρχονται διάφοροι άνθρωποι, ή έργα ανθρώπων, ήταν αυτοί ήταν εν ζωή είτε όχι.



Έτσι συνέβη και με τον Ελισαβετιανό επιστήμονα και διοροσκόπο Δρ Τζον Ντη. Σε μια εποχή που το διαδίκτυο ήταν στα σπάργανα του, με ελάχιστες και αμφιβόλου ποιότητας ιστοσελίδες να περιφέρονται στον ιστό και ενώ παράλληλα η δίψα μου για γνώση γιγαντώνονταν, βρήκα μια σελίδα η οποία έλεγε κάτι «κινέζικα» για έναν έφηβο 16 ετών. Αυτή η σελίδα ήταν αφιερωμένη στην ενωχιανή εσωτερική παράδοση και μεταξύ άλλων ανέφερε και το όνομα του Δόκτορος Ντη, μετά από μια σειρά ανακατεμένων πνευματικών πληροφοριών και μιας μακρόσυρτης παραγράφου με αγγελικά ονόματα. Αυτό ήταν! Κάτι μέσα μου σκίρτησε, κάτι έκανε την καρδιά μου να φλέγεται ακόμα περισσότερο να βρει τον ποθούμενο προορισμό. Λίγο καιρό αργότερα και αφού είχα περάσει στο πανεπιστήμιο στην θεολογία, αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάτι στα ελληνικά σχετικά με το έργο του ελισαβετιανού διοροσκόπου.

Ψάχνοντας λοιπόν, τα βήματα μου με οδήγησαν στον εκδοτικό οίκο Locus-7 της κυρίας Σαββανή και στον συγγραφέα και ερευνητή Γιώργο Μπαλάνο. Ο πολυτίμητος και προσφιλής, σε όλους εμάς τους νεότερους αναζητητές, Γιώργος Μπαλάνος, είναι αυτός που, πριν υπάρξει το διαδίκτυο, προσέφερε τα ενωχιανά κλειδιά του Ντη στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Ήταν το δικό του βιβλίο «ΤαΚλειδιά του Ενώχ» που διαβάσαμε και ανακαλύψαμε την ενωχιανή παράδοση και ήταν ο πρώτος που έφερε το στίγμα του Δόκτορος Ντη στην Ελλάδα. Ήταν η δική του εργασία που μας άνοιξε τα μάτια, «λόγω, έργω και νόημα», όπως αναφέρει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στους Ελεύθερους Πολιορκημένους. Πραγματικά ευχαριστούμε τον κύριο Μπαλάνο μέσα από την καρδιά μας, τον ευχαριστούμε για τον δρόμο που άνοιξε και πάνω στον οποίο εμείς βαδίζουμε σήμερα.

Γυρνώντας όμως στο θέμα μας, οφείλω να πω ότι στο πρόσωπο και το έργο εκείνου του συμβούλου της Ελισάβετ της Α΄ της Αμώμου, της τελευταίας Βασίλισσας της Δυναστείας των Τυδώρ, αναγνώρισα έναν προσωπικό μου δάσκαλο,// έναν οδοδείκτη που αν ακολουθούσα μέχρι ένα ορισμένο σημείο θα μου έδειχνε την κατεύθυνση που θα έπρεπε να πάρω, για να δω έστω και από μακριά το δικό μου Ιερό Βουνό, τον δικό μου ιερό προορισμό. Όμως επειδή κατά τον Αριστοτέλη «ο άνθρωπος είναι ζώον κοινωνικόν» αλλιώς είναι ή θηρίο ή Θεός ( και εγώ τουλάχιστον είμαι σίγουρος ότι δεν είμαι το δεύτερο) και ενώ σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να βαδίσω αυτόν τον δρόμο μαζί με έναν άλλον άνθρωπο, ήλθε στη ζωή μου η Ευαγγελία Θώμου. Η Εύη, η σύντροφος της ζωής και της ψυχής μου, μια νεαρή κοπέλα που στα 24 της είχε ένα απίστευτο πεδίο γνώσεων, εμπλουτισμένο από την διαβίωση της στην Αγγλία, που προσωπικά τότε ούτε που είχα φανταστεί πως μπορεί να έχει ένας άνθρωπος σε τόσο μικρή ηλικία, ήρθε να εμπλουτίσει και φωτίσει τόσο την ζωή μου, όσο και την έρευνα μου. Από τότε βαδίζουμε μαζί αυτό το μονοπάτι, ένα μονοπάτι που δεν επιβάλλαμε ο ένας στον άλλον αλλά που βρίσκονταν κάτω από τα πόδια μας τόσο φυσικά όσο φυσικό είναι να έχει ένα άνθος τις ρίζες του στο χώμα.

Από τότε λοιπόν, η ανακάλυψη του βάθους της προσωπικότητας του Ντη, τον οποίο η Εύη έχει την συνήθεια να αποκαλεί παππού, (!!!!) και του δαιδαλώδους έργου του, έγινε σκοπός της κοινής μας ζωής. Τι και αν αυτός ο υπέροχος άνθρωπος δεν υπάρχει στη ζωή εδώ και τόσους αιώνες;! ζωντάνεψε μέσω του έργου και των χειρογράφων του, που ενώ ήταν σιωπηρά, η σιωπή τους φανέρωνε την δική του γνήσια παρουσία. Και για να παραφράσουμε την φράση του συγγραφέα Ζωρζ Μπερνανός «μία σιωπή που ήταν παρουσία», η μορφή του Δόκτωρος εδώ και πολλά χρόνια έγινε τόσο για εμάς όσο και για πολλούς μελετητές του ανά τον κόσμο «μια απουσία που ήταν παρουσία.»
ΠΑΡΑΔΌΣΕΙΣ ΚΑΙ ΈΡΕΥΝΑ

Μετά από πολύ καιρό μελέτης λοιπόν, αποφασίσαμε να δώσουμε στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό ένα κομμάτι της εργασίας του Άγγλου Πανεπιστήμονα. Από πού όμως να αρχίζαμε; Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Δρ. Ντη από τα περίφημα κλειδιά του Ενώχ για αυτό και οι περισσότεροι συγγραφείς κυρίως του εξωτερικού, προτιμούν μιλώντας για τον Ντη να αναφέρονται σε εκείνο το σαγηνευτικό κομμάτι των αγγελικών επικλήσεων και παραμελούν ή ακόμα και αγνοούν το κομμάτι εκείνο το οποίο στοχεύει στην σύζευξη της φυσικής και της «μεταφυσικής» επιστήμης. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ο ίδιος ο Ντη σήμερα θα μας επέκρινε για την εκλεκτική μας διάθεση απέναντι στο έργο του. Καθώς, ως


Το εξώφυλλο της Ιερογλυφικής Μονάδας

γνώστης της αλχημείας, υιοθέτησε εκείνη την παράδοξη για τα ιδεαλιστικά πνευματικά δεδομένη της εποχής, παραδοχή της αλχημείας περί αιωνιότητας, όχι μόνο του πνεύματος αλλά και της ύλης. Η αλχημεία δεν διαχωρίζει ακριβώς το πνέυμα και την ύλη αλλά συνδέει και τις δύο ουσίες σε ένα μεταμορφωτικό ταξίδι αναζήτησης της αρχικής ενότητας.

Έτσι λοιπόν και εμείς είπαμε να ξετυλίξουμε από την αρχή το κουβάρι του έργου και της προσωπικότητας αυτού του, με την καλή έννοια, τυχοδιώκτη της γνώσης, να αποδώσουμε, πριν κάνουμε οτιδήποτε άλλο, πρώτα το βάθος των πεποιθήσεων του για το σύμπαν και την ενότητα και η Ιερογλυφική Μονάδα, ήταν το καταλληλότερο κείμενο για να το καταφέρουμε.

Παρόλα αυτά η εργασία αυτή δεν ήταν εύκολη μια και το κουβάρι αυτό είχε πολύ μάκρος, το οποίο ξετρύπωνε από το βάθος πολλών και μακραίωνων πνευματικών, φιλοσοφικών και επιστημονικών παραδόσεων, τις οποίες κάθε σοβαρός μελετητής πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη προκειμένου να πετύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για την έρευνα του. Είναι γνωστό σήμερα αυτό που αναφέρει ο συγγραφέας και μελετητής του χώρου της ενωχιανής παράδοσης Άαρον Λιτς, το ότι δηλαδή οι ρίζες του συστήματος του Άγγλου Πανεπιστήμονα, φθάνουν εώς την αρχαία γνωστική παράδοση, το προφητικό σύστημα της Μέρκαμπα, την παράδοση της Καμπάλα, την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, και την αλεξανδρινή σχολή της σοφίας.
Η ΓΛΏΣΣΑ ΤΗΣ ΜΟΝΆΔΑΣ

Όλες αυτές οι παραδόσεις συνδέονται αρμονικά μέσα στο κείμενο της Μονάδας.για να αποδώσουν τον τρόπο ύπαρξης του κόσμου και του ανθρώπου σε ένα σύμπαν, το οποίο διαρκώς αλλάζει. Η συγγραφή του πρωτότυπου κειμένου στα λατινικά, με τις παρεμβολές αρχαίων ελληνικών, αλλά και εβραϊκών φράσεων, αύξησε πολύ τον βαθμό δυσκολίας τόσο της έρευνας όσο και της μεταφοράς του στη νέα ελληνική. Το ευτύχημα βέβαια είναι ότι η λατινική είναι γραμματικά και συντακτικά πολύ κοντά στη δική μας γλώσσα, κάτι που κάνει την ελληνική μετάφραση να ακουμπά περισσότερο στο πρωτότυπο από κάθε άλλη γλώσσα του κόσμου συμπεριλαμβανόμενης και της αγγλικής. Χρειάστηκε να γίνει παλαιογραφική μελέτη στο χειρόγραφο κείμενο αλλά και τεράστια έρευνα στις παρυφές και τις ρίζες


O Dr. J.Dee, ως μαθηματικός, γεωμέτρης και χαρτογράφος

των πνευματικών και υλικών επιστημών, με πολλή προσήλωση, υπομονή και περισσή αγάπη, προκειμένου να παραχθεί αυτό το αποτέλεσμα, όχι μόνο για εμάς αλλά πρωτίστως για εσάς. Γιατί είναι η δική σας αγάπη και παρότρυνση που μας ωθεί κάθε φορά να συνεχίσουμε.

Φυσικά αυτό το εγχείρημα δεν θα τελείωνε ποτέ αισίως χωρίς την πολύτιμη βοήθεια της εκδότριας μας. (Θα πω τώρα κάτι, που δεν θα της αρέσει αλλά θα το πω) Φανταστείτε ότι ο Παναγιώτης και η Εύη ήταν δύο μαθητές σχολείου και καθηγητής τους ήταν ο Ντη, ο οποίος τους έβαλε μια εργασία, την μεταφορά της Ι.Μ. στην νεοελληνική. Ε! Αν ο Ντη ήταν ο καθηγητής και εμείς οι μαθητές, η Χριστίνα Σαββανή ήταν η μητέρα αυτών των γκρινιάρηδων μαθητών, που ανέχονταν τις γκρίνιες τους και την… αγανάκτηση τους. Έγινε πρόσκαιρα λοιπόν μια μητέρα φιλόστοργη, η οποία εκτός του ότι στάθηκε δίπλα τους κάθε λεπτό, ανέλαβε και την τελική επιμέλεια της μετάφρασης και την επίβλεψη όλης αυτής της εργασίας. Την ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μας για αυτό, καθώς στάθηκε δίπλα μας, στη δική μας προσπάθεια, χωρίς να έχει την υποχρέωση να το κάνει, από μεράκι και αγάπη για την δουλειά της. Σε αυτό το σημείο να πω ότι ο ομιλών, για κάθε μία γραμμή του πρωτότυπου κειμένου εφεύρε πενήντα διαφορετικές και ομολογώ πολύ πρωτότυπες, κατάρες. Στο τέλος, βέβαια, πάντα συγχωρούσε τον δάσκαλο και πνευματικό προ-συνοδοιπόρο Ντη γιατί κάθε γραμμή, κάθε παράγραφος του έργου του, μας πρόσφερε ένα μεγάλο βιωματικό ταξίδι που δεν μπορώ εδώ να περιγράψω με λόγια, τουλάχιστον όχι χωρίς να με θεωρήσετε υπερβολικό ή και ονειροπόλο.
24 ΘΕΩΡΉΜΑΤΑ ΕΝΌΤΗΤΑΣ

Η Ιερογλυφική Μονάδα, η επιστολή προς τον Μαξιμιλιανό τον Αυτοκράτορα της Ρώμης, της Βοημίας και της Ουγγαρίας, όπως αναφέρει η προμετωπίδα του corpus του κειμένου, αποτυπώνει την κατανόηση του Δόκτορος για την συμπαντική ενότητα και τον τρόπο του διαχωρισμού του ενός στα πολλά και της επανένωσης τους στο ένα. Η Μονάδα είναι το απαύγασμα της φώτισης της κατανόησης του Ντη και είναι παράλληλα μια κραυγή του συγγραφέα της, για την αντίληψη της ενότητας του κόσμου, η οποία μπορεί να κατακτηθεί κομμάτι – κομμάτι, αρκεί κάποιος να φτάσει στην επίγνωση του τρόπου


Οι 24 Πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης

λειτουργίας της διασπασμένης μορφής της. Αρκεί δηλαδή κανείς να καταλάβει το πώς λειτουργεί η μηχανή που κινεί τον κόσμο για να φτάσει στην Παγκόσμια Κατανόηση, ή σε αυτό που ονομάζεται κοινή γλώσσα.

Το σύνολο του κειμένου γράφτηκε το 1564 και εκτός του προοιμίου, εμπεριέχει 24 Θεωρήματα, αριθμός πολύ συμβολικός μια και εμπεριέχεται σε πολλά ιερά κείμενα των προηγούμενων χιλιετιών. . Το πιο γνωστό, από αυτά τα κείμενα, είναι η λεγόμενη αποκάλυψη του Ιωάννου, ένα από τα τελευταία στίγματα της προφητικής λογοτεχνίας, στο οποίο περιγράφονται οι 24 πρεσβύτεροι που κυκλώνουν τον θρόνο του Θεού. Αυτός είναι μάλιστα ο λόγος που ο Ντη εμβληματικά τελειώνει το 24ο, από τα προαναφερθέντα θεωρήματα, ακριβώς με την σκηνή που περιγράφει την διάταξη των 24 πρεσβυτέρων γύρω από τον θείο θρόνο, μπροστά από τον οποίο είναι τα επτά πνεύματα του θεού, οι επτά αρχαίοι μαγικοί πλανήτες, δηλαδή η Σελήνη, ο Ερμής, η Αφροδίτη, o Ήλιος, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος.

Είναι αυτοί οι πλανήτες, τα επτά αλχημικά στάδια της μεταμόρφωσης, που αλληλοσυμπλεκόμενα μέσα στην Μονάδα δημιουργούν το πορτρέτο της ύπαρξης και της διάσπασης της ενότητας μέσα στον κόσμο της σκιάς. Όπως βλέπετε και στην διαφάνεια η διάταξη αυτών των πλανητών φανερώνει τον Κύκλο καθώς ξεκινά από το σύμβολο της Σελήνης, η οποία κατά τον αρχαίο γνωστικισμό ανατέλλει πρώτη πάνω από τον υποσελήνιο κόσμο, τη γη της εξορίας, δηλαδή τον κόσμο μας και καταλήγει στον Κρόνο (το σύμβολο του οποίου είναι το αντίστροφο του Δία). Η απόληξη λοιπόν του συμβόλου του Κρόνου


Aπό το 15ο Θεώρημα, στο πρωτότυπο κείμενο
η έκφραση αυτή, παρουσιάζεται στα ελληνικά, όπως είναι.

είναι στην ουσία είναι το σύμβολο της Σελήνης και έτσι γυρνάμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Αυτό οπτικά δημιουργεί την αίσθηση ενός υπαρξιακού αδιεξόδου, αφού φανερώνει ένα δραματικό κόσμο που ανακυκλώνεται συνεχώς, χωρίς να έχει τέλος η ταλαιπωρία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Αυτήν την συνειδητοποίηση, αυτήν την αποκτημένη μέσα από την ανθρώπινη επιστήμη, επίγνωση, ο Ντη την εκφράζει στο 15ο Θεώρημα της Ιερογλυφικής του Μονάδας, όπου αναφερόμενος στην εκπλήρωση της κοσμικής ενότητας στην αλχημική της διάσταση υιοθετεί μια έκφραση της ελληνιστικής αλχημείας, που αποδίδεται στον ιδρυτή του Ζωροαστρισμού Ωστάνη. Και αυτή η έφραση λέει « η Φύσις τη Φύση Τέρπεται», δηλαδή η φύση ευχαριστιέται με την ίδια τη φύση. Που σημαίνει ότι η φύση τρώει τον εαυτό της και τον αναγεννά, όπως ακριβώς μας πληροφορεί οπτικά και το σύμβολο του Ουροβόρου. Σε συνδυασμό μάλιστα με τον συστρεφόμενο όφη, όλο αυτό θυμίζει έντονα την άλλη φράση της αλχημείας που αναφέρεται σε δύο σημαντικά της στάδια, το « Solve Et Coagula”, που σημαίνει διάλυσε και πήξε, γιατί η φύση στην ουσία αυτό κάνει θανατώνει τις μορφές, τις διαλύει στα επιμέρους στοιχεία τους και δημιουργεί νέες μορφές. Έτσι έχουμε τον κύκλο της ζωής, που καταλήγει στον θάνατο μόνο και μόνο για να παράγει και πάλι ζωή. Αυτός είναι ο κύκλος και το σημείο που επεκτείνεται στο άπειρο. Γύρω από αυτό το μοτίβο κινείται ολόκληρη η νοηματική γραμμή της επιστολής. Ένα από τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του κειμένου είναι το ότι κατά μίμηση της Σφίγγας και του Οιδίποδα ο Ντη θέτει στον παραλήπτη αινίγματα προς επίλυση με κέντρο το ερμητικό Ιερόγλυφο της Μονάδας, δίνοντας της κατευθυντήριες γραμμές της λύσης τους.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΦΙΛΟΣΟΦΊΑ ΚΑΙ Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΠΑΡΆΔΟΣΗ


Το Μαγιστέριο των στοιχείων

Τα 24 θεωρήματα γράφτηκαν πάνω στην έκσταση της στιγμής που ο Ντη συνειδητοποιεί όλα τα παραπάνω και θέλει να τα διαδώσει με συμβολικό και εμβληματικό τρόπο στα μεγάλα σαλόνια της εξουσίας και της διανόησης της Ευρώπης,μέσα από ένα πορτραίτο ενότητας και ένα εγχειρίδιο του μηχανισμού της λειτουργίας της, για αυτό το λόγο συνέγραψε την Ιερογλυφική Μονάδα. Aυτή η συνειδητοποίηση, αυτή η επίγνωση είναι που τον οδήγησε στην εκείνη προσευχή που αναφέρουν κάποιες βιογραφίες του, στην οποία ζητούσε από το Θεό την αποκάλυψη των υπερκόσμιων μυστηρίων. Μετά από αυτό οδηγήθηκε στις επικλήσεις των Αγγέλων και στην αποκάλυψη του βιβλίου του Λόγου, το LiberLoagaeth. Μα αυτό που κάνει το κείμενο της Ιερογλυφικής Μονάδας, διαμάντι της μεσαιωνικής γραμματείας είναι η σύνδεση της αρχαίας ελληνικής επιστήμης και φιλοσοφίας, του γνωστικισμού και ειδικότερα τουΒαλεντινιανισμού και των μεσογειακών πνευματικών ρευμάτων, με τη δυτική πνευματική εσωτερική παράδοση.

Όπως αναφέρουμε και στον πρόλογό μας, «στο πρόσωπο του συγγραφέα της Ιερογλυφικής Μονάδας μιλά ζωντανά και σε πρώτο πρόσωπο, η αρχαία ελληνική και η ελληνιστική φιλοσοφία, αλλά και τα μυστήρια της εγγύς ανατολής. Ο Ηράκλειτος, ο Πλάτωνας, και ο Πυθαγόρας αλλά και Ιωάννης από την άλλη όχθη της θάλασσας, συναντούν τον ιδιότυπο μυστικισμό της Μεσοποταμίας. Και όλη αυτή η αλχημική μεταμορφωτική κι ενωτική διαδικασία εξελίσσεται μέσα σ’ ένα ιδιόρρυθμο μαθηματικό μυαλό, που απεγνωσμένα αναζητά την πηγή της γνώσης και την οικουμενική γλώσσα.». Πράγματι είναι καταπληκτικό το πόσες γνώσεις είχε ο συγγραφέας για όλο το φάσμα των λεγόμενων ουμανιστικών- ανθρωπιστικών επιστημών και το πόσο αρμονικά δένει την αρχαία ελληνική παράδοση με τη μεσαιωνική αλχημεία, την Καμπάλα, τα μαθηματικά, την ευκλείδεια γεωμετρία και το ευρύτερο πεδίο, που ονομάστηκε αργότερα δυτικός εσωτερισμός.
ΕΠΙΛΟΓΙΚΆ

Φίλοι και Φίλες, πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν τόσο για το Ντη, όσο και για την Ιερογλυφική Μονάδα και ακόμα περισσότερα θα μπορούσαν να ειπωθούν αλλά δεν θα ήθελα να σας κουράσω άλλο, αυτά για τα οποία μιλήσαμε καθώς και πολλές άλλες έρευνες σχετικά με το θέμα του Ντη, της Μονάδας αλλά και της Ενωχιανής Παράδοσης μπορείτε να βρείτε ήδη στο Βlog μας που είναι μια πλατφόρμα ενημέρωσης σχετικά με τον Άγγλο Δόκτορα και το έργο του.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κο Σωτήρη Μπαρσάκη, καθώς είναι εκείνος που άδολα και αφιλοκερδώς μας βοηθάει με τα sites, τον ευχαριστώ τόσο εγώ όσο και η Εύη από την Καρδιά μας. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κο Λοίζο Ντεβεντέρη και την προσφορά του εξοπλισμού του Projector της παρουσίασης. Ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστάμε στην εκπληκτική κα Δήμητρα Μπενίση, η οποία ετοίμασε αυτό τόσο ατμοσφαιρικό δρώμενο, το οποίο έντυσε με την αγάπη και το ταλέντο της προσφέροντας σε όλους μας ένα υπέροχο αποτέλεσμα. Η κυρία Μπενίση είναι μέλος του συγκροτήματος των «Βαρδισσών, ένα καταπληκτικό εναλλακτικό συγκρότημα, το οποίο προσωπικά με ενθουσίασε ήδη από την πρώτη φορά που το είδα live, καθώς η ερμηνεία των υπέροχων μελών του της Δήμητρας, της κας Ματούλας Παπαδάκη και της Eύας, άγγιξε ευαίσθητες χορδές της καρδιάς μου και για αυτό τους ευχαριστώ.

Ακολούθως θα ήθελα να ευχαριστήσω την Αρχαιολόγο, Κα Σταυρούλα Κωνσταντοπούλου, η οποία στάθηκε όλο αυτόν τον καιρό άξια συνεργάτιδα, παρόλο που ανήκουμε σε διαφορετικά πεδία έρευνας και πολλές φορές έχουμε εντελώς άλλη οπτική του ίδιου θέματος, ωστόσο συνυπήρξαμε και συνυπάρχουμε αρμονικά σε μια αγαστή συνεργασία, κάτι που προσωπικά θεωρώ σπάνιο στις μέρες μας. Επίσης ευχαριστούμε τον κοΑλεξίου, που προλόγισε την Ι.Μ και ο οποίος λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν είναι σήμερα κοντά μας. Σε αυτό το σημείο δεν θα μπορούσαμε να μην ευχαριστήσουμε τον κύριο Γιάννη Χναράκη, ο οποίος με το σπάνιο ταλέντο του, την αγάπη του για την γραφιστική τέχνη και την άδολη συνεργασία του δημιούργησε το εξώφυλλο του βιβλίου μας άλλα και όλα τα Bannersτης διαδικτυακής παρουσίας της Μονάδας.

Επίσης, θα θέλαμε, για άλλη μια φορά, να ευχαριστήσουμε και την εκδότρια μας την κα Χριστίνα Σαββανή για την συμπαράσταση, την υποστήριξη της και για την απόφαση της να εκδώσει ένα τέτοιο βιβλίο, αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά πόσο τολμηρές και πρωτοπόρες είναι οι εκδόσεις Locus-7 και Άλλωστε. Φυσικά Τέλος μα πρώτα από όλους θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε μέσα από τα βάθη της ψυχής μας όλους εσάς που είστε εδώ σήμερα μαζί μας αλλά και όλους όσους μας στηρίζετε με τα καλά σας λόγια, την κριτική σας, και φυσικά την αγάπη σας, δίνοντας μας δύναμη να συνεχίσουμε, σχεδόν απρόσκοπτα αυτό που κάνουμε και να σας προσφέρουμε ότι καλύτερο μπορούμε.

Σας ευχαριστούμε από την καρδιά μας!



"Εξωγήινη Ζωή & Νοημοσύνη" (Εκπομπή Φυγόκεντρος)



Σε ποιους πλανήτες υπάρχει ζωή; Έχουν επικοινωνήσει ή όχι μαζί μας νοήμονες πολιτισμοί; Σε ποια περίπτωση τα βαρυτικά κύματα μπορούν να μεταφέρουν "μηνύματα" στη γη….





Σπάνιο εύρημα: Βρέθηκε «εξωγήινη» μούμια με τρία δάκτυλα στο Περού (βίντεο)



Σπάνιο εύρημα: Βρέθηκε «εξωγήινη» μούμια με τρία δάκτυλα στο Περού (βίντεο)

Ένα σπάνιο εύρημα εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην έρημο του Παράκας, στο Περού.

Ένα μουμιοποιημένο σώμα, κουλουριασμένο, με μακρόστενο κρανίο και τρία δάχτυλα μακριά στο κάθε χέρι και πόδι πυροδότησε νέες φήμες -μέχρι και θεωρίες συνωμοσίας περί… εξωγήινων- και έγινε αφορμή για πιο ενδελεχή έρευνα για την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.

Το σώμα έχει ύψος 1.68 και είναι πολύ κοντά στις ανθρώπινες αναλογίες. Αυτό, ωστόσο, που διαφοροποιεί την κατάσταση είναι τα τρία μακριά δάχτυλα, το επιμηκυμένο κρανίο και η έλλειψη μύτης και αυτιών.

Επίσης, το σώμα καλύπτεται από μια λευκή στρώση σκόνης που χρησιμοποιείται για να στεγνώσει το δέρμα και να διατηρήσει τα υπολείμματα, ενώ τα εσωτερικά όργανα είναι πιθανότατα άθικτα!
Η ομάδα με επικεφαλής τον Κονσταντίν Κορότκοφ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης, τον Χοσέ ντε Χεσούς Μπενίτες, ιατροδικαστή της Εθνικής Ιατρικής Σχολής του Μεξικού και την καθηγήτρια Νατάλια Ζαλόζναγια, διευθύντρια του Ιατρικού Ινστιτούτου MIBS, εξέτασε πρώτη το σώμα και έδωσε τα πρώτα έγκυρα δεδομένα.

Η χρονολόγηση της μούμιας υπολογίζεται μεταξύ 245 – 410 μ.Χ. Στην περιοχή όπου εντοπίστηκε η σπάνια μούμια, βρέθηκαν πετρογλυφικά που απεικονίζουν ανθρωποειδή με τρία δάχτυλα και μακρόστενο κρανίο.
Οι επιστήμονες δεν έχουν δώσει ακόμα επίσημες απαντήσεις, ωστόσο δεν αφήνει περιθώριο για… θεωρίες συνωμοσίας περι εξωγήινων -παρά το απόκοσμο της εμφάνισης της μούμιας που μοιάζει με… το παιδί που θα έκαναν το Alien και ο E.T.

5 σημάδια πως μια ανώτερη δύναμη προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί σας





Μπορούν να έρθουν με σημαντικά μηνύματα ή απλώς να σας δώσουν την καθησυχαστική τους παρουσία και να σας αφήσουν να ξέρετε πως όλα είναι εντάξει. Ωστόσο συνήθως τείνουμε να αγνοούμε αυτά τα φαινομενικά γεγονότα ως υπερδραστήρια φαντασία και να τα ταξινομούμε στο μυαλό μας σαν μια επεξεργασία θλίψης.

Αλλά αν μπορούσαμε να αυξήσουμε την επίγνωση μας λίγο περισσότερο, ίσως θα βρίσκαμε μια παρηγοριά πως δεν είμαστε ποτέ μόνοι μας.

1) Εμφανίζονται στα όνειρα σας

Ένα ζωηρό όνειρο από έναν μακαρίτη αγαπημένο ταξινομείται ως ένα διαυγές όνειρο ή ως όραμα. Αυτό είναι λόγω της δραστικότητας του ονείρου. Αρκετά συχνά είναι τόσο έντονα που σας ξυπνάνε στη μέση της νύχτας γεμίζοντας σας με συναισθήματα. Μπορεί να έχετε συνειδητά επίγνωση στο γεγονός ότι ονειρεύεστε ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιείτε.

2) Αισθάνεστε το άγγιγμα τους

Συχνό αίσθημα μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, είναι η αίσθηση του απαλού χαϊδέματος ή στην πλάτη ή στο χέρι είναι καθαρό σημάδι παρηγοριάς από τον αποθανόντα. Πολλοί ίσως να νιώθουν πως δεν είναι μόνοι τους και αισθάνονται την παρουσία κάποιου άλλου στο δωμάτιο.

3) Ανεξήγητα φαινόμενα

Δεν είναι ασυνήθιστο για τα αποθανόντα πνεύματα να επιδρούν στα ηλεκτρικά εξαρτήματα του σπιτιού. Μπορεί να βρείτε καμένες λάμπες ή άλλες συσκευές να είναι εκτός ελέγχου για κανέναν εμφανή λόγο. Σκεφτείτε το, αν ήσασταν στην άλλη πλευρά… δε θα το κάνατε;

4) Εξαφανίζονται ή εμφανίζονται αντικείμενα

Υπάρχει μεγάλος απολογισμός των αποθανόντων να “κλέβουν” πράγματα από το σπίτι μόνο για να τα εμφανίσουν αργότερα στο πιο περίεργο σημείο. Μπορεί να αισθάνεστε πως έχετε χάσει το μυαλό σας, αλλά μην ανησυχείτε απλά προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή σας! Και προφανώς δεν ακούτε.

Αντίθετα, μπορεί να συνειδητοποιήσετε πως έχετε χάσει κάτι το οποίο είναι πολύ σημαντικό για εσάς και όταν ξεκινήσετε να αγχώνεστε… ξαφνικά εμφανίζεται στο πιο περίεργο μέρος, εύκολο για εσάς να το βρείτε και θα μπορούσατε να ορκιστείτε πως είχατε κοιτάξει εκεί.

5) Τα μυρίζετε

Η αίσθηση της όσφρησης είναι η πιο δυνατή από τις αισθήσεις μας και απλώς μια εισπνοή μπορεί να φέρει χιλιάδες αναμνήσεις.

Οι πιο συνηθισμένες μυρωδιές είναι αυτές του καπνού ή του τσιγάρου ενώ κανείς δεν καπνίζει, των αρωμάτων και των λουλουδιών.


Πώς οι Αδελφές Ψυχές Μπορούν να Θεραπεύσουν η Μία την Άλλη



Πιστεύετε ότι ο/η σύντροφός σας αποτελεί την αδελφή ψυχή σας;

Όταν δείτε ότι η αδελφή ψυχή σας είναι λυπημένη, ενοχλημένη, εθισμένη σε κάτι, πολύ ευαίσθητη ή φοβισμένη, στην πραγματικότητα είναι σαν να κοιτάζετε έναν καθρέφτη κι όλα αυτά αντανακλούν την αόρατη πλευρά σας.

Οι αδελφές ψυχές αγαπιούνται τόσο πολύ, ώστε οι ενέργειές τους αντικατοπτρίζουν τα πάντα μέσα τους.

Σας δείχνει κάτι που είστε, έχετε ήδη υπάρξει ή έχετε ξεχάσει και θα πρέπει να το ελέγξετε. Κοιτάξτε τις επιθυμίες, τις πεποιθήσεις της και τι έχει να σας πει. Αυτές είναι οι δικές σας ανάγκες και οι πεποιθήσεις που αντανακλώνται ξανά σε σας. Η αδελφή ψυχή σας σας μεταφέρει μέσα από ένα πνευματικό ταξίδι που κανένας άλλος δεν μπορεί να δημιουργήσει για εσάς.


Ο/η σύντροφός σας σας παρουσιάζει τα πράγματα μέσα από τη βαθύτερη δυνατή αγάπη και σας οδηγεί πίσω στη δική σας πηγή αντανακλώντας οτιδήποτε σας αφορά. Οι ενέργειες ανάμεσα στις αδελφές ψυχές αναλαμβάνουν (με λέξεις και με πράξεις) να σας δείξουν ποιοι είστε ή τι χρειάζεται να αλλάξετε.

Μερικά πράγματα είναι βαθιά κρυμμένα μέσα σας ή ξεχασμένα. Απλώς εξετάστε τα λόγια, τους φόβους και τη συμπεριφορά της αδελφής ψυχής σας για να δείτε τον εαυτό σας. Αν είστε ειλικρινείς, τότε θα βιώσετε την ανώτερη αγάπη ανάμεσα στις ψυχές που θα μπορούσε ποτέ να βιώσει κανείς. Αυτή αντανακλά το καλό και το κακό μέσα σας. Πρόκειται για μια δέσμευση που έχει ήδη γίνει προτού καν γεννηθείτε. Συμφωνήσατε να γνωριστείτε και να θεραπεύσετε ο ένας τον άλλο μέσω της αντανάκλασης της ψυχής και του εγώ σας.
Θεραπεύστε ο ένας τον άλλον γρήγορα

Αν η γυναίκα δεν μπορεί να ξεπεράσει τους φόβους της, τότε είναι πιθανό ότι και ο άντρας της δεν θα τα καταφέρει. Αν έχει εμμονή με κάποιον εθισμό ή ένα πρόβλημα στη ζωή της, είναι πάρα πολύ πιθανό ότι και ο άντρας θα ακολουθεί την ίδια ακριβώς πορεία. Αν εκείνος το παρατηρήσει αυτό και είναι πρόθυμος να απαλλαγεί από τον εθισμό ή τον φόβο να εγκαταλείψει ένα μέρος ή μια εμμονή, τότε αυτομάτως θα θεραπευτεί και η γυναίκα του.

Έτσι, αν δύο αδελφές ψυχές έχουν επίγνωση αυτής της σχέσης της ψυχής τους, μπορούν να θεραπεύσουν ο ένας τον άλλο αντικατοπτρίζοντας τον εθισμό, τη θλίψη, τον φόβο ή τη συμπεριφορά. Όταν ένας από τους δύο απαλλαγεί από οποιοδήποτε από τα παραπάνω, μπορεί αυτομάτως να θεραπευτεί. Αυτό γενικά δεν συμβαίνει σε μια άλλη κανονική σχέση ή συνεργασία. Αν δείτε ότι ο/η σύντροφός σας υποφέρει από κάτι (κατάθλιψη, λύπη, εθισμό, αρρώστια κλπ), τότε δείτε την αντανάκλαση μέσα σας και απλώς πείτε «θέλω να απελευθερωθώ από αυτό για να θεραπευτούμε και οι δύο». Έτσι, θα θεραπευτείτε και οι δύο. Χρειάζεται αγάπη προς τον εαυτό σας για να δείτε αυτά τα σημάδια και αγάπη ανάμεσά σας για να θεραπευτείτε.

Η αλλαγή έρχεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αυτό που χρειάζεστε είναι αντανάκλαση και γνώση! Αυτός είναι ο λόγος που οι σχέσεις των αδελφών ψυχών είναι η υψηλότερη μορφή μεταμόρφωσης που μπορεί να συμβεί σε όλες τις σχέσεις. Η δέσμευση στη σχέση σας (και φυσικά το να σταματήσετε να αποφεύγετε τα προβλήματά σας) σημαίνει επίσης και δέσμευση απέναντι στον εαυτό σας. Αυτό λειτουργεί αμφίδρομα. Πώς μπορείτε να γυρίσετε την πλάτη σας στην αδελφή ψυχή σας; Είναι το ίδιο με το να μην αγαπάτε τον εαυτό σας. Αν αγαπάτε τον εαυτό σας, θα αγαπάτε και την αδελφή ψυχή σας και εκείνη θα σας αγαπά περισσότερο αγαπώντας επίσης τον εαυτό της.

Η αποφυγή είναι σαν να αποφεύγετε εσάς τους ίδιους. Αν ο/ η σύντροφός σας θυμώνει επειδή τον/την παραμελείτε, προσέξτε μήπως η συμπεριφορά σας δείχνει ότι παραμελείτε τον εαυτό σας. Μπορεί να είστε θυμωμένος με τον εαυτό σας για κάποιο λόγο ή μπορεί να προσποιείστε ότι είστε κάποιος που δεν είστε. Ο/η σύντροφός σας είναι ευαίσθητος ή κρύβει τις αδυναμίες του;

Οι αδελφές ψυχές προβάλλουν την αγάπη και το φως μεταξύ τους. Στο τέλος, θα σας οδηγήσει στο να δεχτείτε και να συναντήσετε τον αληθινό εαυτό σας κι όχι το εγώ σας. Όσο περισσότερο αποφεύγετε ορισμένα προβλήματα που έχετε μεταξύ σας, τόσο περισσότερο θα τρέχετε μακριά από τον εαυτό σας. Δεν υπάρχει βαθύτερη αγάπη από αυτή ανάμεσα σε εσάς και την αδελφή ψυχή σας που έχει δεσμευτεί να αντικατοπτρίζει απολύτως εσάς και μόνο!

Άρθρο της συγγραφέως και δημοσιογράφου Leda De Zwaan

enallaktikidrasi.com

Η φυλακή του Σωκράτη και οι κατοικίες των Νεράιδων




ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΛΑΞΕΥΤΗ ΣΤΟ ΒΡΑΧΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ, ΠΙΘΑΝΩΝ ΤΡΙΩΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ, ΜΕ ΤΡΙΑ ΥΠΟΣΚΑΦΑ ΔΩΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΒΡΑΧΟ. ΚΑΤΑ ΓΕΝΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΝΩΣΤΗ Η ΧΡΗΣΗ ΤΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ ΑΥΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥΣ.

ΟΜΩΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ (ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ) ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΑΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΕΚΕΙ ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ. ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΜΕ ΜΠΕΤΟΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΩΣ ΚΡΥΠΤΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ. 

ΣΗΜΕΡΑ, ΑΝ ΚΑΙ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΗ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΒΑΡΙΕΣ ΣΙΔΕΡΕΝΙΕΣ ΠΟΡΤΕΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΠΠΟΥ ΑΠΟ ΘΗΣΕΙΟ. ΣΤΑ ΝΕΟΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΛΑΤΡΕΥΟΤΑΝ ΟΙ ΚΑΛΟΚΥΡΑΔΕΣ NΥΜΦΕΣ ΑΠΟ ΚΟΠΕΛΕΣ ΠΟΥ ΕΨΕΛΝΑΝ ΣΤΙΧΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΦΙΚΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΟΥΣ. 

ΕΠΙΣΗΣ, ΠΟΛΛΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΜΑΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟΓΡΑΦΟ ΝΙΚΟΛΑΟ ΠΟΛΙΤΗ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ''ΠΑΝΤΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ'' ΤΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΩΣ ΤΟΠΟ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΤΩΝ ΞΩΤΙΚΩΝ, ΝΕΡΑΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝ.


ΠΗΓΕΣ:
Ν. ΠΟΛΙΤΗΣ - ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ
http://city-of-athens.com/gr/filakes-socrates/athens-sights/470.html






























Ενωχιανή Γραφή : Η Μυστηριώδης Γλώσσα των “Αγγέλων”



Το 1581 οι Αποκρυφιστές John Dee και Edward Kelley υποστήριξαν πως κατόρθωσαν να επικοινωνήσουν με τους Αγγέλους, οι οποίοι τους παρείχαν τις βάσεις για την ανάπτυξη μίας γλώσσας με την οποία θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν με την «Άλλη Πλευρά». Οι δύο άντρες κατέγραψαν αυτή την «Αγγελική Γλώσσα» που ονομάστηκε Ενωχιανή Γραφή που είχε το δικό της Αλφάβητο, Γραμματική και Συντακτικό. Η γλώσσα πήρε το όνομά της από τον Βιβλικό Πατριάρχη «Ενώχ» που ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που γνώριζε την ύπαρξή της.

Ο Δρ. John Dee (1527 – 1609) ήταν Μαθηματικός, Αστρονόμος/Αστρολόγος και Αποκρυφιστής και έζησε την περισσότερη ζωή του στο Δυτικό Λονδίνο. Ήταν ένα μορφωμένος άντρας που σπούδασε στο Κολλέγιο St. John’s του Cambridge και έγινε δεκτός στους κύκλους της επικρατούσας Ελίτ, λειτουργώντας ως Επιστημονικός σύμβουλος της Βασίλλισας Ελισάβετ I. Κατά την πρώιμη ζωή του ο Dee δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον για το υπερφυσικό, αργότερα όμως απογοητεύτηκε από την Επιστήμη και ξεκίνησε να πειραματίζεται με τον Αποκρυφισμό. Ο Dee αναζητούσε να ανακαλύψει την χαμένη πνευματική γνώση και να ανακτήσει την Σοφία που ο ίδιος πίστευε πως βρισκόταν κρυμμένη στα αρχαία βιβλία. Ανάμεσα στα βιβλία αυτά ήταν το Βιβλίο του Ενώχ, που ο Dee εξέλαβε ως ένα βιβλίο που περιέγραφε το Μαγικό Σύστημα που χρησιμοποίησε ο Πατριάρχης της Βίβλου.

[otw_shortcode_content_toggle title=”Η Ιερογλυφικη Μοναδα” opened=”opened”]Μία ενδιαφέρουσα μελέτη Πάνω στο μαγικό Έργο του John Dee έχει μετατραπεί σε ένα εξαιρετικό βιβλίο με τίτλο “Ιερογλυφική Μονάδα” από τους Π.Κάρδαρη και Ε. Θώμου. [/otw_shortcode_content_toggle]




Ο Οψιδιανός Καθρέπτης και “Η Σφραγίδα του Θεού” του John Dee – Βρετανικό Μουσείο

Από το 1581 ως το 1585 ο Dee ξεκίνησε να εξασκεί μία μεγάλη σειρά από μαγικά γεγονότα. Το 1581 όταν και ήταν 54 χρονων έγραψε στο ημερολόγιό του πως ο Θεός είχε στειλει τους Αγγέλους για να επικοινωνήσουν απευθείας με την Ανθρωπότητα. Το 1582 συνεργάστηκε με τον Edward Kelly για να επικοινωνήσει με αυτούς τους Αγγέλους. Κατά την διάρκεια των ερευνών τους καταγράφηκαν εκαντοντάδες συνομιλιών με πνεύματα, συμπεριλαμβανουμένης εκέινης που αποκάλυψε την Αγγελική γλώσσα που ονομάστηκε Ενωχιανή Γραφή και αποτελούταν από γράμματα άγνωστης προέλευσης. Η Ενωχιανή Γραφή αποκαλύφθηκε στου Dee και Kelley μέσα από «συνεδρίες» πρόγνωσης όπου διάφοροι πίνακες και κείμενα τους δόθηκαν από τους Αγγέλους.

Είναι καταγεγραμμένο πως οι Dee και Kelly χρησιμοποιούσαν αντικείμενα αντικατοπτρισμού για τις συνεδρίες αυτές, όπως για παράδειγμα ένα μαύρο οψιδιανό καθρέπτη και μία κρυστάλλινη σφαίρα. Ο Dee χειριζόταν το τελετουργικό και απεύθυνε προσευχές προς τον θεό και τους Αρχαγγέλους για 15 λεπτά με μία ώρα. Τότε τοποθετούσαν ένα λίθο στο τραπέζι και καλούσαν τους Αγγέλους. Ο Dee και ο Kelly παρακολουθούσαν μές από το λίθο και κατέγραφαν όλα όσα έβλεπαν και άκουγαν. Λέγεται μάλιστα πως οι Άγγελοι τους είχαν ενημερώσει πως όσοι εξασκούσαν την Μαγεία αυτή θα αποκτούσαν υπερφυσικές δυνάμεις και την ικανότητα να αλλάζουν την πολιτική δομή της Ευρώπης, και να προαναγγείλουν τον ερχομό της Αποκάλυψης. Ο Dee πίστευε πως όσα έκανε θα ωφελούσαν τις επόμενες γενεές και κατέγραψε τις πληροφορίες σε μία σειρά από χειρόγραφα και σημειωματάρια. Δεν περιέγραψε βέβαια ποτέ την Γλώσσα που χρησιμοποίησε σε αυτές τις Συνεδρίες ως Ενωχιανή Γραφή, προτιμώντας να την αποκαλεί ως «Αγγελική Γραφή» και «Επουράνιο Λόγο» και «Αδαμική» επειδή θεωρούσε πως την χρησιμοποιούσε ο Αδάμ στον Κήπο της Εδέμ.


Απόσπασμα από την Ενωχιανή Γραφή, που διαβάζεται από τα δεξιά προς τα αριστερά

Η Ενωχιανή Γραφή έχει αποτυπωθεί σε δύο διαφορετικές παραλλαγές, με την μία να έχει ελάχιστες διαφορές από την άλλη. Η Πρώτη εκδοχή βρέθηκε στο Χειρόγραφο του Dee, τα Πρώτα πέντε Βιβλία Μυστηρίου, και η δεύτερη είναι μέσα στο Liber Logaeth, που περιείχε τις απεικονίσεις του Kelley. Το κείμενο είναι γραμμένο από τα δεξιά προς τα αριστερά και περιέχει προφορές. Τα Ενωχιανά γράμαμτα έχουν τα αντίστοιχα αγγλικά όμως προφέρονται διαφορετικά. Η Αγγελική Αλφάβητος χρησιμοποιήθηκε για την πρακτική χρήση της Ενωχιανής Μαγείας μέσα από τα Αγγελικά Κλειδιά του Ενώχ. Αυτά τα κλειδιά αποκαλύφθηκαν στον Kelly το 1584 στην Κρακωβία της Ρωσίας, σε μία χρονιά που έγραψε στα ημερολόγιά του μία σειρά από δεκαεννέα μαγικές επικλήσεις. Τα Αγγελικά κλειδιά αποτελούνται από 48 ποιητικές στροφές και σχετίζονται με διάφορες λειτουρίες του Ενωχιανού Μαγικού Συστήματος.


Τελετουργικό Νεκρομαντείας από τους Dee και Kelly

Μετά την απώλεια μέρους των Χειρόγραφων του John Dee οι ερμηνείες που αφορούν την σημασία, την εγκυρότητα αλλά και την αυθεντικότητα της Ενωχιανής Γραφής ποικίλουν. Μερικοί Αποκρυφιστές θεωρούν πως είναι η παλαιότερη Γλώσσα του Κόσμου, και προηγείται από όλες τις υπόλοιπες. Σε άλλους κύκλους θεωρειται από τις ισχυρότερες μορφές Μαγείας και είναι μια μέθοδος επικοινωνίας με οντότητες από άλλες διαστάσεις. Οι επικριτές σημειώνουν πως ο τρόπος που έχει συνταχθεί η Ενωχιανή Γραφή παραπέμπει πάρα πολύ στην Αγγλική γλώσσα, που ήταν και η μητρική Γλώσσα των Dee και Kelley. Οι ομοιότητες συμπεριλαμβάνουν λέξεις όπως την λέξη luciftias, όρος που μεταφράζεται ως «Φωτεινότητα», που ομοιάζει με το Lucifer που μεταφράζεται ως εκείνος που φέρει το Φως.

Οι Σύγχρονοι Αποκρυφιστές δυσκολεύονται να αναδομήσουν την Ενωχιανή Γραφή, αν και η πρόοδος που έχει επιτευχθεί από την μελέτη των αυθεντικών χειρόγραφων είναι αρκετή. Από αυτές τις μελέτες αρκετές ομάδες και συγγραφείς έχουν δημιουργήσει ένα λειτουργικό Σύστημα Μαγείας. Η Ενωχιανή Γραφή έγινε δημοφιλής στους κύκλους των Αποκρυφιστών, όπως το Ερμητικό τάγμα της Χρυσής Αυγής, τον Aleister Crowley, τον Israel Regardie και τον Anton LaVey, ιδρυτή της Εκλησσίας του Σατανά. Αρκετοί σατανιστές περιλαμβάνουν τα Ενωχιανά Κλειδιά στα Τελετουργικά τους ενώ μερικοί υιοθετούν και χρησιμοποιούν ολόκληρη την Ενωχιανή Γραφή..
ancient
 ΠΗΓΗ


ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ: ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΒΟΓΟΜΙΛΩΝ



Στη Σκιά του Άλλου Θεού. Γνωστικοί ● Ζωροάστρες ● Μιθραϊστές ● Μανιχαίοι ● Μεσσσαλιανοί ● Αλαουίτες ● Γεζίντι ● Μπεκτασήδες ● Παυλικιανοί

ΒΟΓΟΜΙΛΟΙ – BOGOMILS Η ΣΚΙΑ ΜΙΑΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΠΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΕΙ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

«Διάγουμε ένα βίο σκληρό και περιπλανητικό. Πάμε από πόλη σε πόλη σαν πρόβατα εν μέσω λύκων. Υποφέρουμε από τις διώξεις όπως οι απόστολοι και οι μάρτυρες. Η ζωή μας διάγεται με αποχή, προσευχή και ακατάπαυστη εργασία. Όμως όλα αυτά είναι εύκολα, γιατί δεν είμαστε πλέον αυτού του κόσμου» Ο μεσαιωνικός συγγραφέας Εβέρβνιους για τους ιερείς των Βογόμιλων

«Οι εκπεσόντες από τον Ουρανό άγγελοι, εισέρχονται στα σώματα των γυναικών μετά από σαρκική επιθυμία κι έτσι γεννιέται πνεύμα εκ πνεύματος και σαρξ εκ σαρκός. Μ’ αυτόν τον τρόπο συμπληρώνεται η βασιλεία του Σατανά σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο και εις πάντα τα έθνη» Liber Apocryphus Sancti Ioanni ή Tainata Kniga. Το λεγόμενον Ψευδοευαγγέλιον. Τουτέστιν Βίβλος Απόκρυφος των Βογομίλων ή το «Χειρόγραφο του Καρκασόν» (πλήρες από πλάνες)

«Καταγγέλλουν τους πλουσίους, απεχθάνονται τον Τσάρο, γελοιοποιούν τους ανώτερους, καταδικάζουν τους ευγενείς κι απαγορεύουν τους δούλους να υπακούουν στους κυρίους τους» Κοσμάς ο Ιερέας, Κατά των Βογομίλων

Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη, κοντά στην περιοχή της αρχαίας Πέλλας, βρίσκονται μια σειρά από παράξενα μεσαιωνικά μνημεία, που μέχρι πρόσφατα προβλημάτιζαν τους αρχαιολόγους, ενώ ενοχλούσαν και συνεχίζουν να ενοχλούν τη, γνωστή για την αλαζονεία και μισαλλοδοξία της, Ορθόδοξη Εκκλησία της χώρας μας. Πρόκειται για δεκάδες λίθινους σταυρούς, κυκλικού τύπου, ορισμένοι εκ των οποίων φτάνουν σε ύψος τα δύο μέτρα. Τυλιγμένοι με λειχήνες, λυγισμένοι και φθαρμένοι από το βάρος των αιώνων αυτοί οι αινιγματικοί σταυροί είναι μοναδικοί στον ελλαδικό χώρο και αποτελούν αδιάψευστους μάρτυρες όχι μόνον της παρουσίας αλλά και της ακμής κατά το Μεσαίωνα θρησκευτικών ομάδων που δεν άνηκαν στο ορθόδοξο δόγμα, που υιοθετήθηκε επίσημα από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Πρόκειται για μνημεία-κατάλοιπα των Βογόμιλών, μιας νεομανιχαϊστικής αίρεσης που εμφανίστηκε στο χώρο της Θράκης και της Μακεδονίας τον 10 μ.κ.ε. αιώνα και, παρά τις διώξεις των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και της ορθόδοξης «Ιεράς Εξέτασης», κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι τον 15ο μ.κ.ε. αιώνα. Οι ίδιοι μπορεί να εξαφανίστηκαν (στη Βοσνία εξισλαμίστηκαν, ενώ στη Βουλγαρία έγιναν Καθολικοί) αλλά τα μνημεία τους –όσα τουλάχιστον επέζησαν από τη μανία των Ορθόδοξων διωκτών τους– συνεχίζουν να μας τους θυμίζουν. Και αυτό είναι κάτι που ενοχλεί την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους εγχώριους «ορθόδοξους Ταλιμπάν», που δεν έπαψαν στιγμή να θεωρούν «εθνικό καθήκον» την εξάλειψη αυτών των «αιρετικών» μνημείων.

Αποτελεί κοινό μυστικό πως το ορθόδοξο ιερατείο, πιέστηκε πολύ από τους Ευρωπαίους ρομαντικούς και διαφωτιστές κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, για να αποδεχθεί την ανάγκη ανάδειξης και προστασίας των αρχαίων ελληνικών ναών, στους οποίους λατρεύονταν οι παλιοί θεοί των Ελλήνων. Είναι γνωστό άλλωστε πως πολλοί αρχαιοελληνικοί ναοί καταστράφηκαν από τους ίδιους τους Χριστιανούς και σε ορισμένους από αυτούς κτίστηκαν πάνω στα θεμέλια τους ορθόδοξες εκκλησίες.

Παρ’ όλα αυτά το ορθόδοξο ιερατείο αναγκάστηκε να ανεχθεί την ύπαρξη τους και να αναγνωρίσει το αυτονόητο: πως οι Έλληνες δεν ήταν πάντα Χριστιανοί, και πως τα αρχαία μνημεία «έχουν δικαίωμα» να υπάρχουν. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με τα μνημεία άλλων θρησκειών και πολιτισμών, που υπήρχαν διάσπαρτα στον ελλαδικό χώρο. Μέχρι πρόσφατα η εξαφάνιση αυτών των μνημείων θεωρούνταν «εθνικό χρέος».

Μέχρι το 1923 εκατοντάδες μουσουλμανικά τεμένη υπήρχαν διασκορπισμένα σ’ ολόκληρη την Ελλάδα και λειτουργούσαν κανονικά, όπως συμβαίνει σήμερα μόνο στη Δυτική Θράκη. Όλα αυτά τα τεμένη καταστράφηκαν μετά το 1923, οι μιναρέδες τους «αποκεφαλίστηκαν» και αφέθηκαν να φθαρούν από το χρόνο, ακόμη κι εκείνα τα μνημεία που είχαν μεγάλη ιστορική και πολιτιστική σημασία. Το ίδιο συνέβη και με αρκετές συναγωγές και νεκροταφεία των Εβραίων. Το ίδιο συνεχίζει να συμβαίνει και στις μέρες μας με τα ταφικά μνημεία των Βογόμιλων, μιας μεσαιωνικής αίρεσης που συνεχίζει να στοιχειώνει τα Βαλκάνια.






Ξετυλίγοντας το μυστήριο των Βογόμιλων

Βογόμιλοι. Όταν πληροφορήθηκα για πρώτη φορά γι’ αυτή την παράξενη μεσαιωνική αίρεση, που συνεχίζει να στοιχειώνει τα Βαλκάνια, το ενδιαφέρον μου άναψε και σύντομα μπήκα σε μια απίστευτη διανοητική περιπέτεια προκειμένου να ξετυλίξω το κουβάρι του «γνωστικιστικού όφεως» Γνωστικοί, Οφίτες, Μανιχαίοι, Μασαλιανοί, Παυλικιανοί, Βογόμιλοι και Καθαροί –όλοι αξεδιάλυτα δεμένοι μεταξύ τους στην πορεία του Γνωστικισμού μέσα στην ιστορία– παρέλασαν μέσα στις σελίδες πολλών σχετικών βιβλίων που διάβασα. Οι Βογόμιλοι όμως βρίσκονταν πάντα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός μου. Ίσως επειδή εμφανίστηκαν στα Βαλκάνια.

Ίσως γιατί υπήρξε η κομβική αίρεση για τη διάδοση νέο-μανιχαϊστικών και γνωστικιστικών πεποιθήσεων προς την Ευρώπη. Γι’ αυτό και αναζήτησα τα ίχνη των Βογόμιλων, τα ίχνη ενός χαμένου κρίκου του γνωστικιστικού «όφεως», ο οποίος εμφανίστηκε στην Ελληνιστική Αίγυπτο για να καταλήξει, μέσω Μικρά Ασίας και Βαλκανίων, στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης, στην Προβηγκία, όπου κι εκφράστηκε στο πρόσωπο των της αίρεσης των Καθαρών (ή Αλβιγήνων).

Ακολουθώντας τη μακριά σκιά των Βογόμιλων στα Βαλκάνια περιπλανήθηκα στις φθαρμένες νεκροπόλεις της Βοσνίας, που ακόμη δεν έχει συνέλθει από τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο των αρχών της δεκαετίας του 1990 –παλιοί «δαίμονες» που έπρεπε να εξιλεωθούν. Για πάνω από τρεις αιώνες (12ος-15ος μ.κ.ε. αιώνας) η Βοσνία ήταν βυθισμένη στην «αιρετική πλάνη» του Βογομιλισμού και αποτέλεσε καταφύγιο των διωκόμενων αιρετικών της Ευρώπης και ιδιαίτερα των Καθαρών. Εκεί ιδρύθηκε η λεγόμενη Βοσνιακή Εκκλησία, που επιβίωσε αντιστεκόμενη γενναία στις «σταυροφορίες» των Καθολικών και Ορθόδοξων γειτόνων της κι αποτέλεσε κόμβο για τη διάδοση των νεογνωστικιστικών πεποιθήσεων στην Ευρώπη.

Στη σημερινή Βοσνία όλο και περισσότεροι Σλάβοι μουσουλμάνοι, γνωστοί πλέον και ως Μποσνιάκοι, ανάγουν την καταγωγή τους στους αιρετικούς Βογόμιλους του ύστερου μεσαίωνα (12ος-15ος αι. μ.κ.ε.) οι οποίοι και προσηλυτίστηκαν μαζικά στο Ισλάμ όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν οριστικά τα εδάφη τους το 1463 μ.κ.ε. Στην αρχή πέρασαν στο Ισλάμ οι Βόσνιοι φεουδάρχες, προκειμένου να μη χάσουν τα κτήματα και τα προνόμια τους. Κατόπιν προσηλυτίστηκαν οι αγρότες και οι δουλοπάροικοι κι έτσι ένα μεγάλο τμήμα των Βόσνιων εξισλαμίστηκε.

Έτσι η Βοσνία, η χώρα των αιρετικών Βογόμιλων, μεταμορφώθηκε σε ισλαμικό κέντρο της περιοχής. Οι νέοι προσήλυτοι έδειξαν μεγαλύτερο ζήλο, από τους ίδιους τους Οθωμανούς, στην προώθηση του Ισλάμ στην Ευρώπη: η μετέπειτα κατάκτηση της Ουγγαρίας είναι έργο κυρίως των Βόσνιων, πρώην Βογόμιλων, μπέηδων. Ο εξισλαμισμός συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του 16ου αιώνα και τα τελευταία απομεινάρια των Βογόμιλων εξαφανίστηκαν οριστικά στα τέλη του 17ου αιώνα. Ή μήπως δεν εξαφανίστηκαν εντελώς;

Η Εμφάνιση των Βογόμιλων

Οι Βογόμιλοι υπήρξαν μια από τις μακροβιότερες (10ος-15ος μ.κ.ε. αιώνας) γνωστές αιρετικές ομάδες στον χριστιανικό κόσμο. Αν και αρχική τους κοιτίδα θεωρείται η βυζαντινή Θράκη ή -σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή- η Μακεδονία, οι Βογόμιλοι εξαπλώθηκαν γρήγορα σ’ ολόκληρη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ιδιαιτέρα στη Βουλγαρία, στη Σερβία και στη Βοσνία κι από εκεί, μέσω του κινήματος των Καθαρών, στη βόρεια Ιταλία και στη νότιο Γαλλία (Προβηγκία).

Η μακραίωνη ιστορία των Βογόμιλων έχει ως αφετηρία της τον 9ο μ.κ.ε. αιώνα, όταν έλαβαν χώρα μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών στο εσωτερικό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Την ίδια εποχή άρχισε κι ο εκχριστιανισμός των Βουλγάρων με την απόφαση του βασιλιά Μπόρις Α’ να βαπτιστεί και να πάρει το όνομα Μιχαήλ (864). Ο Μπόρις επιδίωξε μέσω του χριστιανισμού να ενοποιήσει την εθνολογικά ανάμεικτη χώρα του, αλλά επειδή οι σχέσεις Βυζαντίου-Βουλγαρίας ήταν εχθρικές και ο λαός δεν έβλεπε με καλό μάτι τους Έλληνες ιεραποστόλους, τους οποίους και θεωρούσε ως το «μακρύ χέρι» της Κωνσταντινούπολης, δυσφορούσε για τις επιλογές της ηγεσίας του.

Γι’ αυτό και αρκετοί Βούλγαροι δεν προσηλυτίστηκαν στην Ορθοδοξία αλλά επέλεξαν πιο αιρετικούς δρόμους. Έτσι οι αιρετικοί Παυλικιανοί, κυρίως αρμενικής καταγωγής, που τους μετέφερε βίαια στη Θράκη τον 7ο μ.κ.ε. αιώνα ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε’, ήταν οι πρώτοι που διέδωσαν το Χριστιανισμό στη Βουλγαρία, έστω και με τη μορφή μιας νεομανιχαϊστικής αίρεσης.

Στη Θράκη λοιπόν, κάτω από την ισχυρή επίδραση του παυλικιανισμού διαμορφώθηκε λίγο αργότερα ο Βογομιλισμός. Αυτός προήλθε από μια όψιμη σύνθεση στοιχείων του παυλικιανισμού με τον μεσσαλιανισμό, στη σκιά πάντα των δυιστικών (μανιχαϊστικών) δοξασιών και προσέλαβε σλαβικό χαρακτήρα με τη διάδοση του ανάμεσα στους ημιχριστιανικούς σλαβικούς λαούς της χερσονήσου μας, που συνέχιζαν να λατρεύουν τον Ήλιο και τη Σελήνη μαζί με το Χριστό!

Το πότε ακριβώς εμφανίστηκε ο Βογομιλισμός δεν είναι ιστορικά εξακριβωμένο. Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Θεοφύλακτο η «νέα αίρεση» εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βούλγαρου Τσάρου Πέτρου (927-949 μ.κ.ε.) όπως δείχνει και μια σχετική συλλογή από αναθεματισμούς. Υπάρχουν και παλαιότερα στοιχεία για τους Βογόμιλους, για «τους αδιάντροπους, που πιστεύουν ότι ο Σατανάς είναι ο μεγαλύτερος γιος του Θεού» (Κοσμάς ο Πρεσβύτερος), αλλά τα μέσα του 10ου μ.κ.ε. αιώνα μπορούν να θεωρηθούν ως εποχή της εμφάνισής τους.

Αιρεσιάρχης του Βογομιλισμού θεωρείται ο Μπόγκομιλ, ένας ιεροκήρυκας που έδρασε στην περιοχή της Φιλιππούπολης την περίοδο της βασιλείας του Πέτρου (927-965 μ.κ.ε.). Από τ’ όνομα του, που σημαίνει στα ελληνικά Θεόφιλος (Μπογκ = Θεός και Μιλ = Φίλος), οι οπαδοί του ονομάστηκαν Βογόμιλοι (Θεόφιλοι). Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή το όνομα τους προέρχεται από τη θρησκευτική επίκληση «Κύριε Ελέησον» (Bog Milovi), που σημαίνει ότι Βογόμιλοι είναι «Αυτοί που ζητούν το Έλεος του Θεού». Άλλες μεταγενέστερες ονομασίες των Βογόμιλων ήταν «Αδελφοί του Ελεύθερου Πνεύματος», «Αδελφοί της Ασίας», «Αδελφοί Σεραφείμ», «Φιλάδελφοι» κ.α.

Το κίνημα των Βογόμιλων ανατάραξε τις αγροτικές μάζες της σλαβικής ενδοχώρας των Βαλκανίων, δίδαξε, αφύπνισε και δημιούργησε ένα μαχητικό πνεύμα αντίστασης απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας. Παρ’ ότι ντυμένος με τα πέπλα θρησκευτικής αίρεσης, ο βογομιλισμός ήταν στη βάση του ένα «κοινωνικό» κίνημα, ως «διαμαρτυρία» των σλαβόφωνων επαρχιών απέναντι στην εξουσία των βυζαντινών πόλεων, με την έννοια ότι συσπείρωνε μεγάλες μάζες του σλαβικού στοιχείου της βαλκανικής ενάντια στην κεντρική βυζαντινή εξουσία. Πως όμως πέτυχε κάτι τέτοιο; Χάρη στις ιδιόμορφες δοξασίες του, που έκανε τις μάζες των ημιχριστιανών Σλάβων της χερσονήσου, να πιστεύουν ότι ο Σατανάς κατοικοεδρεύει στην Αγιά Σοφιά!

Η συλλογιστική τους ήταν απλή: Ο Ουρανός ανήκει στον Ιησού και η Γη στο Σατανά. Ποιοι, λοιπόν, έχουν την εξουσία στη Γη; Οι Βυζαντινοί, άρα είναι εκπρόσωποι του Σατανά και γι’ αυτό πρέπει να τους πολεμήσουμε.

Η «Αιρετικά καρδιά» της Μακεδονίας

Μαζί μ’ αυτή τη σκέψη μια ριπή παγωμένου αέρα με χαστούκισε ευεργετικά. Οι αναμνήσεις από τη Βοσνία μου φάνηκαν ξαφνικά μακρινές. Βρισκόμουν στις Πρέσπες, στη «μυστική καρδιά» της Μακεδονίας, κέντρο του Βογομιλισμού στα Βαλκάνια τον 11ο μ.κ.ε. αιώνα. Περπατούσα πάνω ανεμοδαρμένο νησάκι του Αγίου Αχίλλειου, που βρίσκεται μέσα στη λίμνη της Μικρής Πρέσπας, και κατευθυνόμουν προς την ομώνυμη βασιλική του 10ου μ.κ.ε. αιώνα.

Εκτός από τους λιγοστούς μόνιμους κατοίκους το νησάκι διέθετε κι αρκετές αγελάδες, που βοσκούσαν ελεύθερα και κούρευαν με την όρεξή τους το καταπράσινο χορτάρι. Η εικόνα των καλοδιατηρημένων ερειπίων του Αγίου Αχίλλειου με ταξίδεψαν στην εποχή του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ. Δεν αποτελεί πλέον μυστικό πως ο Βογομιλισμός αποτελούσε το θρησκευτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο πολλών οπαδών του Σαμουήλ, ο οποίος ίδρυσε ένα ισχυρό «Δυτικοβουλγαρικό» κράτος στις αρχές του 11ου μ.κ.ε. αιώνα. Συντρίφτηκε όμως από τον σκληρό βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β’, το λεγόμενο Βουλγαροκτόνο, ο οποίος τύφλωσε παραδειγματικά τους 14.000 Βούλγαρους –οι περισσότεροι των οποίων ήταν Βογόμιλοι– αιχμάλωτους, που συνέλαβε στη μάχη στο Κλειδί (1014 μ.κ.ε.).

Θυμάμαι χαρακτηριστικά την επίσκεψη μου το 1998 στο μοναστήρι Βόντοτσα (βρίσκεται στην κοιλάδα της Στρώμνιτσα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας), το πόσο μου έκανε εντύπωση η θλίψη στο πρόσωπο του μοναχού Μετόντιε (Μεθόδιος), όταν μου διηγήθηκε την ιστορία της ίδρυσης της μονής: «Βόντι ότσι», σημαίνει «βγάζω μάτι» στα σλαβικά. Η μονή Βόντοτσα δημιουργήθηκε από τους τυφλούς Βούλγαρους αιχμαλώτους από τη μάχη στο Κλειδί. Σε κάθε εκατό τυφλούς αφηνόταν κι ένας μονόφθαλμος για να τους οδηγεί.



Έτσι διατηρείται πάντα η αυτοκρατορική εξουσία: Δια πυρός και σιδήρου!

Λέγεται πως ο Βούλγαρος Τσάρος Σαμουήλ δεν άντεξε τη στεναχώρια από την ήττα στη μάχη και την τραγική μοίρα των στρατιωτών του και πέθανε από καρδιακή προσβολή. Το 1966, 952 χρόνια μετά τον θάνατο του Σαμουήλ, ο καθηγητής αρχαιολογίας του ΑΠΘ Νικόλαος Μουτσόπουλος, που για πολλά χρόνια μελετούσε τις αρχαιότητες της Μακεδονίας, ανακάλυψε τον τάφο του Σαμουήλ στο νησάκι του Αγίου Αχίλλειου που βρίσκεται στη μικρή Πρέσπα. Ο τάφος βρίσκονταν στα τα ερείπια μιας μεγαλόπρεπης Βασιλικής που κτίστηκε το 990 μ.κ.ε. από τον τσάρο Σαμουήλ. Να πως περιέγραψε ο Έλληνας αρχαιολόγος αυτή τη μεγάλη ανακάλυψη:

«Κατάλαβα αμέσως ποιος ήταν όταν είδα το αγκυλωμένο χέρι. Όλα τα οστά είχαν το χρώμα της αυτοκρατορικής πορφύρας και στο ύψος της λεκάνης υπήρχε χρυσοΰφαντο ύφασμα τέτοιο που μόνο στην αυλή της Κωνσταντινούπολης μπορούσες να βρεις. Το στόλιζαν δύο παπαγάλοι τοποθετημένοι πλάτη-πλάτη. Η συγκίνησή μας έγινε μεγαλύτερη όταν ήλθε η επιβεβαίωση από τις Ακαδημίες Επιστημών της Σόφιας, της Μόσχας και του Εριβάν στην Αρμενία. Ήταν ο Σαμουήλ». Ο τάφος ανακαλύφθηκε ανέπαφος επειδή επάνω στην καλυπτήρια πλάκα στηριζόταν αρχικά κτιστό αρκοσόλιο (arcosolium) που εμπόδιζε την μετακίνησή της.

Στη σλαβική ενδοχώρα της Μακεδονίας ο Βογομιλισμός διατηρούσε ισχυρά ερείσματα από τον 10ο μ.κ.ε. αιώνα. Επηρέαζε μεγάλες αγροτικές μάζες, που είχαν ξεκάθαρες αντιφεουδαρχικές τάσεις. Αυτή η διυστική αίρεση απαντούσε απλά στα αιώνια ερωτήματα ενός φτωχού κι ακαλλιέργητου λαού, όπως ήταν οι Σλάβοι της ενδοχώρας:

Γιατί ο Θεός να δίνει σε μερικούς ανθρώπους πολλά καλά και λίγα κακά, ενώ στους υπόλοιπους να δίνει πολλά κακά και λίγα καλά; Γιατί να υπάρχουν λίγοι πλούσιοι (φεουδάρχες), ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι να υποφέρουν από φτώχεια και δυστυχία; Το βογομιλικό κίνημα στη Μακεδονία ήταν εχθρικό προς τους Βυζαντινούς και τους Βούλγαρους κυρίαρχους, προς τους τοπικούς φεουδάρχες και προς εκκλησιαστική ιεραρχία. Οι Βογόμιλοι επιτίθονταν, λοιπόν, στις ανώτερες τάξεις των αξιωματούχων και των κληρικών και επειδή ο Σαμουήλ έτρεφε παρόμοιες πεποιθήσεις, κέρδισε τη συμπάθεια τους κι έτσι, εντάχθηκαν στις τάξεις του στρατού του. Μετά την ήττα του Σαμουήλ ο Βογομιλισμός δεν εξαφανίστηκε, αντίθετα εξαπλώθηκε όλο και περισσότερο ανάμεσα στους δυσαρεστημένους αγρότες της Βαλκανικής.

Τα άγνωστα Βογομιλικά μνημεία της Μακεδονίας

Ο χώρος της μεσαιωνικής Μακεδονίας υπήρξε ένα από τα κέντρα των Βογόμιλων στα Βαλκάνια. Η παρουσία πάντως ισχυρών βογομιλικών κοινοτήτων στην ενδοχώρα της Θεσσαλονίκης μεταξύ του 10ου και του 14ου αιώνα επιβεβαιώνεται από πολλές βυζαντινές πηγές. Στην πραγματεία του Κατά Πασών των Αιρέσεων, ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Συμεών (15ος αιώνας) ταξινομεί ως υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για τους Ορθόδοξους τους «Βογόμυλους, ανθρωπάρια δυσσεβέστατα, οι οποίοι και Κουδούγεροι ονομάζονται» (Μακαρίου Συμεών Άπαντα, Λειψία 1791, σ.17).

Σύμφωνα μάλιστα με το γνωστό βυζαντινολόγο Στίβεν Ράνσιμαν, η επικρατέστερη προέλευση της ονομασίας «Κουδούγεροι» σχετίζεται με το χωριό Κουτούγερι των Βοδενών, τα σημερινά δηλαδή Καισαριανά Πέλλας (Steven Runciman The Medieval Manichee, Cambridge University Press 1947). Όπως καταλαβαίνεται η περιοχή του κάμπου της κεντρικής Μακεδονίας έβριθε το Μεσαίωνα από «αιρετικούς» Βογόμιλους και αυτό είναι κάτι που ενοχλεί την κυρίαρχη ορθόδοξη εκκλησία της Ελλάδας, που επιδιώκει να κάνει «εθνοκάθαρση» ακόμη και στα μνημεία του παρελθόντος.

Η εξαφάνιση αυτών των «αιρετικών» νεκροταφείων από το χώρο της Μακεδονίας συνεχίζει να θεωρείται «ιερό καθήκον» από τους νεορθόδοξους «Ταλιμπάν». Αυτό συνέβη πριν από μερικά χρόνια στους εντυπωσιακούς μονολιθικούς σταυρούς του παλιού νεκροταφείου της Παλιάς Πέλλας των Γιαννιτσών. Τον Οκτώβριο του 2001, όπως κατήγγειλαν ευαισθητοποιημένοι κάτοικοι της περιοχής, «τα συνεργεία του δήμου, υπό την καθοδήγηση της τοπικής εκκλησιαστικής αρχής εισέβαλαν με μπουλντόζα στο χώρο του παλιού νεκροταφείου, εκθεμελίωσαν και κατέστρεψαν το βογομιλικό νεκροταφείο, χωρίς την επίβλεψη αρχαιολόγου και ενώ η πλειοψηφία των κατοίκων αντιδρά για την επιλεγείσα περιοχή».

Ως δικαιολογία αυτής της ανυπολόγιστης καταστροφής προβλήθηκε η ανάγκη «ανάπλασης» του χώρου και η επιθυμία του τοπικού ιερέα για την εκεί οικοδόμηση μιας νέας εκκλησίας! Στις καταγγελίες η αρμόδια 11η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων αντέδρασε χλιαρά, παρά το γεγονός ότι κατά την αυτοψία που πραγματοποιήθηκε εκεί στις 9 Οκτωβρίου του 2001 «διαπιστώθηκε ότι κατά τη διάρκεια σκαπτικών εργασιών καθαιρέθηκαν λίθινοι σταυροί μεταβυζαντινής περιόδου».





Στην πραγματικότητα μια μπουλντόζα ξερίζωσε τους μεσαιωνικούς σταυρούς και τους μετέφερε σ’ ένα «ακριανό σημείο» και κατά τη μεταφορά πολλοί σταυροί γδάρθηκαν, ενώ ορισμένοι (2-3 σε σύνολο 21) θρυμματίστηκαν κιόλας! Στις πιεστικές ερωτήσεις δημοσιογράφων της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, οι υπάλληλοι της 11ης Εφορείας είχαν το θράσος να δηλώσουν πως «το εν λόγω νεκροταφείο είναι μη αρχαιολογικός, και ως εκ τούτου μη διατηρητέος χώρος», γι’ αυτό και χρησιμοποιούν επίτηδες τον όρο «μεταβυζαντινά μνημεία», άσχετα αν αυτοί οι μονολιθικοί σταυροί χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα! Επισκέφθηκα το εν λόγω νεκροταφείο τον Οκτώβριο του 2005 και με θλίψη είδα τις πεσμένες και θρυμματισμένες μεσαιωνικές ταφόπλακες των Βογόμιλων. Το θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό και δεν τιμά καθόλου μια χώρα που θέλει να λέγεται «κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Στην περιοχή του νομού Πέλλας υπάρχουν πολλά μεσαιωνικά νεκροταφεία και ορισμένα από αυτά χαρακτηρίζονται τυπολογικά «βογομιλικού τύπου», παρουσιάζοντας πολλές ομοιότητες με τις βογομιλικές νεκροπόλεις της Βοσνίας καθώς και με τα μνημεία των Καθαρών της Προβηγκίας, οι οποίοι αποτελούσαν ακόμη μια προέκταση των νεομανιχαίων Βογόμιλων στο χώρο της νότιας Γαλλίας. Αυτό άλλωστε είχε επισημάνει το 1988 στο 8ο Συμπόσιο Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης ο βυζαντινολόγος Νικόλαος Οικονομίδης, που έκανε λόγο για την ομοιότητα αυτών των μνημείων με αντίστοιχες μονολιθικές στήλες της νότιας Γαλλίας, της Βουλγαρίας και της Βοσνίας, που αποδίδονται στους Βογόμιλους και τη «θυγατρική» τους δυτικοευρωπαϊκή μεσαιωνική αίρεση των Καθαρών.

Καθόλου περίεργο λοιπόν που η Μελίνα Μερκούρη, η τότε Υπουργός Πολιτισμού, αποφάσισε να κηρύξει διατηρητέο το μεσαιωνικό νεκροταφείο της Χαλκηδόνας, όπου συναντάμε άλλους 53 λίθινους σταυρούς «βογομιλικού τύπου» (απόφαση αρ. Β2/Φ34/29280/756 της 4 Αυγούστου του 1988). Ωστόσο τα εντυπωσιακά αυτά μνημεία δεν αναφέρονται σε κανέναν τουριστικό οδηγό, σε κανένα βιβλίο, δεν υπάρχει καμιά πινακίδα που οδηγεί σ’ αυτά και γενικώς υπάρχει γύρω τους μια «διατεταγμένη σιωπή». Πρέπει κανείς να ψάξει πολύ για να τα ανακαλύψει.

Αυτό το νεκροταφείο των Βογόμιλων βρίσκεται μόλις 31 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Δεν υπάρχει καμιά πινακίδα που να οδηγεί σ’ αυτό, παρά το γεγονός πως βρίσκεται εκατό μόλις μέτρα από την εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Έδεσσας. Για να εντοπίσει κανείς αυτό το σπάνιο νεκροταφείο θα πρέπει, λίγο πριν μπει στη Νέα Χαλκηδόνα, να στρίψει δεξιά και, αφού ακολουθήσει για λίγο έναν χωματόδρομο, να φθάσει εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Αυτή η εκκλησία είναι μεσαιωνική, όπως μαρτυρούν και οι ογκόλιθοι των τοίχων της –μάλιστα στη βόρεια πλευρά της εκκλησίας υπάρχει εντοιχισμένη μια σπάνια βογομιλική ταφόπλακα που έχει χαραγμένο τον ήλιο και τη Σελήνη, συνηθισμένα σύμβολα των πρώην παγανιστών Σλάβων Βογόμιλων.

Ακριβώς πίσω της υπάρχουν διάσπαρτοι οι μονολιθικοί σταυροί των Βογόμιλων. Κάποιοι είναι σπασμένοι, άλλοι είναι θαμμένοι μέσα στο χώμα και μόλις διακρίνονται, ενώ δύο-τρεις στέκουν ακόμη όρθιοι, αν και γυρτοί, και το ύψος τους φθάνει τα δύο μέτρα. Εννοείται πως ο χώρος είναι καλυμμένος με αγριόχορτα, ενώ κάποιοι επιτήδειοι αρχαιοκάπηλοι έχουν ανασκάψει ορισμένους τάφους για να κλέψουν οτιδήποτε θάφτηκε μαζί με τους νεκρούς.

Η ατμόσφαιρα είναι εντελώς «γκόθικ», πράγμα που επηρεάζει ακόμη και τους ανίδεους σχετικά με τους Βογόμιλους. Τα μνημεία σε ταξιδεύουν. Νομίζεις προς στιγμήν πως δεν βρίσκεσαι στην Ελλάδα, αλλά στους λόφους της Βοσνίας, ακόμη και στα γεμάτα με κέλτικα μνημεία οροπέδια της Σκοτίας. Πρόκειται ασφαλώς για ψευδαίσθηση γιατί το νεκροταφείο αυτό, αν βρισκόταν σε κάποια φυσιολογική ευρωπαϊκή χώρα, θα ήταν περιποιημένο, καλοδιατηρημένο, και θα υπήρχαν παντού πινακίδες που θα υποδείκνυαν την ύπαρξη του. Όχι όμως στην Ελλάδα, όπου τα μεσαιωνικά βογομιλικά μνημεία της Μακεδονίας έχουν μπει στο στο στόχαστρο των «εγχώριων Ταλιμπάν».

Είναι παράξενο πάντως πως αυτά τα «αιρετικά» μνημεία στην αυλή της εκκλησίας των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου κατόρθωσαν να επιζήσουν ως τις μέρες μας και δεν καταστράφηκαν προηγουμένως από τους φανατικούς ορθόδοξους. Το μυστήριο λύνεται αν παρατηρήσει κανείς τα ίχνη της βάσης του μιναρέ που σώζονται ακόμη εκεί. Στα τέλη του 14ου αιώνα, με την έλευση των Οθωμανών, η παλιά βυζαντινή εκκλησία μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος για τους πιστούς του Αλλάχ της περιοχής.

Αυτοί δεν πρέπει να ήταν μόνο νεοφερμένοι Τούρκοι, αλλά και πρώην Βογόμιλοι της Μακεδονίας που πέρασαν στο Ισλάμ προσελκυόμενοι από την ανεικονικότητα της μουσουλμανικής θρησκείας (ως γνωστόν οι Βογόμιλοι απέρριπταν τις εικόνες, το σταυρό και τις εκκλησίες). Αφού εξισλαμίστηκαν οι Βογόμιλοι είχαν κάθε λόγο να σεβαστούν τους τάφους των προγόνων τους και τα σύμβολα της «παλιάς θρησκείας» τους. Έτσι οι μεσαιωνικοί τάφοι παρέμειναν σχεδόν ανέπαφοι μέχρι το 1923, όταν οι μουσουλμάνοι της Μακεδονίας ανταλλάγησαν με τους ορθόδοξους της Μικρά Ασίας και εκδιώχθηκαν στην Τουρκία.

Η θρησκευτική κοσμοθέαση και οι πεποιθήσεις των Βογόμιλων

Οι πρώτοι Βογόμιλοι, σύμφωνα με τις περιγραφές του Κοσμά του Ιερέα, απέρριπταν ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη και βασίζονταν κυρίως στην Καινή Διαθήκη. Οι μετέπειτα Βογόμιλοι κράτησαν από την Παλαιά Διαθήκη τους Ψαλμούς και τα δεκαέξι βιβλία των Προφητειών. Από την Καινή Διαθήκη σεβόντουσαν περισσότερο τα Ευαγγέλια του Ιωάννη. Ερμήνευαν τις Γραφές αλληγορικά για να υποστηρίξουν έτσι τις δυϊστικές και αντί-μυστηριακές τους ιδέες.

Οι Βογόμιλοι δεν έπαιρναν κατά γράμμα την ιστορία των Ευαγγελίων. Αντίθετα ισχυρίζονταν ότι η ζωή του Χριστού ήταν συμβολική και περιείχε βαθύτερες αλήθειες, οι οποίες «παραχαράκτηκαν» από την Εκκλησία. Η Αγία Τριάδα θεωρούνταν πλάνη και απορρίπτονταν. Οι Βογόμιλοι έλεγαν ότι δεν υπάρχει Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, αλλά ότι αυτά τα τρία ονόματα άνηκαν μόνον στον Πατέρα. Σύμφωνα με τους ίδιους, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, αφού τέλειωσαν την αποστολή τους, επέστρεψαν στον Πατέρα. Τέλος ο σταυρός απορρίπτονταν ως διαβολικός, εφόσον ήταν το όργανο που χρησιμοποιήθηκε για τη θανάτωση του Ιησού.

Η απόκρυφη βιβλιογραφία που δημιουργήθηκε για τους Βογόμιλους συμπλήρωσε την εικόνα που έχουμε γι’ αυτούς. Στο ψευδο-βογομιλικό Μυστικό Βιβλίο ανακατεύεται ολόκληρη η πρώιμη χριστιανική μυθολογία, παγανιστικά (αρχαία και σλαβικά) στοιχεία, ορφισμός, ανατολική φιλοσοφία και ιστορίες της γέννησης του Ιησού και της ζωής της Μαρίας. Ο συγκρητισμός αποτελεί τη βάση της φιλοσοφίας των Βογόμιλων. Το βογομιλικό δόγμα είναι βαθιά πεσιμιστικό, πράγμα λογικό εφόσον αναδύθηκε στις πιο προβληματικές και κρίσιμες περιόδους του Μεσαίωνα.

Για να γίνει κανείς Βογόμιλος αρκούσε να συμμετάσχει σε μια τελετή που ονομάζονταν «βάπτισμα δια του πυρός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή», σε αντιπαραβολή με το ορθόδοξο βάπτισμα, το οποίο και απέρριπταν. Αρνιόταν επίσης την εκκλησία, τους τύπους, τους αγίους, τα μυστήρια και κάθε μορφή εξωτερικής λατρείας. Πίστευαν μόνο στην προσευχή ως τρόπο άμεσης επικοινωνίας με το Θεό. Ζούσαν όσο το δυνατόν ασκητικά. Απέφευγαν την κρεωφαγία, την οινοποσία και τη θανάτωση των ζώων! Όλα ξεκινούσαν από τη βαθιά τους πεποίθηση ότι ο υλικός κόσμος και το ανθρώπινο σώμα ήταν σατανικά δημιουργήματα. Αντίθετα ο ουρανός και η ψυχή του ανθρώπου ήταν δημιουργήματα του Θεού.

Για να επιβιώσουν ωστόσο οι κοινότητες τους κάποιοι έπρεπε να εργάζονται και να κάνουν παιδιά. Γι’ αυτό οι κανόνες τους χώριζαν σε δύο ομάδες: μόνον οι «Τέλειοι» ή «Εκλεκτοί» (τους αποκαλούσαν επίσης «Παρηγορητές» και «Αγαθούς Ανθρώπους») μπορούσαν να ζουν ασκητικά, να διδάσκουν και να προσηλυτίζουν. Οι υπόλοιποι, οι Πιστοί και οι Ακροατές, μπορούσαν να ζουν την απλή και καθημερινή ζωή και να εξασφαλίζουν την υλική επιβίωση της κοινότητας. Μπορούσαν να παντρεύονται, να εργάζονται, να κάνουν παιδιά, να πολεμούν κ.α.





Οι Βογόμιλοι ήταν δυιστές, αλλά όχι τόσο καθαρόαιμοι, όσο οι Παυλιακιανοί και οι Μανιχαίοι

Ξεκινούσαν με την πεποίθηση της πτώσης του Σατανά (ή Σαταναήλ), τον οποίο και θεωρούσαν ως το μεγαλύτερο γιο του Θεού (ο Ιησούς ήταν ο μικρότερος). Πίστευαν ότι ο Σαταναήλ, ο «κοσμοποιητής», έπεσε στη γη, όταν αυτή ήταν ακόμη σκεπασμένη με νερά. Χώρισε τα ύδατα κι έκανε τη γη κατοικήσιμη. Δημιούργησε τον κόσμο. Προσπάθησε να δημιουργήσει και τον άνθρωπο, αλλά κατάφερε να φτιάξει μονάχα το σώμα του. Δεν μπόρεσε όμως να το ζωντανέψει. Τότε ζήτησε τη βοήθεια του Θεού. Ο Θεός όμως του είπε ότι θα έδινε στον άνθρωπο ζωή μόνο αν έπαιρνε ο Σαταναήλ τις ψυχές από τον παράδεισο. Αυτός συμφώνησε κι έτσι ο Θεός εμφύσησε τη ζωή στον άνθρωπο.

Ο Σαταναήλ όμως, επειδή ζήλευε τον θεόπνευστο άνθρωπο, δεν κράτησε την υπόσχεση του. Εξαπάτησε τον Αδάμ και την Εύα, που γέννησε τον σατανικό Κάιν. Αυτός, σκότωσε τον αδελφό του Άβελ, επιβάλλοντας έτσι την κυριαρχία του Σαταναήλ στον κόσμο. Ο Σαταναήλ παρουσιάστηκε αργότερα στους Εβραίους ως ο ανώτερος και απόλυτος Θεός, αποκαλώντας τον εαυτό του Γιαχβέ. Ο Θεός όμως, για να προστατεύσει τον άνθρωπο, έστειλε τον Ιησού Χριστό, τον λυτρωτή.

Αυτός, ο δεύτερος υιός του Θεού ήρθε στον κόσμο για να τον απαλλάξει από την «διαβολική κυριαρχία» του μεγαλύτερου αδερφού του. Ο Σαταναήλ σχεδίασε το θάνατο του «ανατρεπτικού» Ιησού, χωρίς όμως να γνωρίζει την αντοχή του στους φυσικούς πόνους: το σώμα του Ιησού δεν ήταν παρά μια «σάρκινη ενδυμασία». Με την ανάσταση του Ιησού ο Σαταναήλ είχε νικηθεί. Έχασε τη θεϊκή του δύναμη κι επίσης την αγγελική κατάληξη «ηλ» κι έγινε έτσι απλός «Σατανάς».

Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η κοσμολογία των Βογόμιλων, που έβλεπαν τον άνθρωπο ως πεδίο μάχης ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό, ανάμεσα στον Χριστό και στον Σαταναήλ. Όπως οι αρχαίοι γνωστικοί πίστευαν κι αυτοί στη «θεϊκή σπίθα» ή αλλιώς στο ανθρώπινο πνεύμα, που είχε όμως παγιδευτεί σ’ αυτό το διαβολικό κόσμο, στη «μαύρη σιδερένια φυλακή».

Οι αντιεξουσιαστές του Μεσαίωνα

Οι Βογόμιλοι δεν ήταν απλώς μια θρησκευτική κίνηση αλλά και μια κοινωνική. Ήταν ένα αναρχικό κίνημα, σύμφωνα και με τα λεγόμενα του Κοσμά του Ιερέα, ο οποίος έγραψε στο περιβόητο Κατά Βογομίλων: «Καταγγέλλουν τους πλουσίους, απεχθάνονται τον Αυτοκράτορα, γελοιοποιούν τους ανωτέρους, καταδικάζουν τους ευγενείς κι απαγορεύουν σ’ όλους τους δούλους να υπακούουν στους Κυρίους τους». Κάποτε αυτό μπορούσε να ηχούσε ως μομφή, σήμερα όμως φτάνει στ’ αυτιά μου ως έπαινος.

Οι Βογόμιλοι δεν ήταν παρά ένα είδος αντιεξουσιατών του Μεσαίωνα! Γι’ αυτούς τους κατατρεγμένους αιρετικούς του μεσαίωνα η απομονωμένη περιοχή των μακεδονικών λιμνών ήταν πάντα ένα φυσικό καταφύγιο. Κοντά στη πόλη της Οχρίδας, στις όχθες της ομώνυμης λίμνης, βρίσκονται τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου του τσάρου Σαμουήλ. Λίγο νοτιότερα, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία, βρίσκεται και το βυζαντινό μοναστήρι του οσίου Ναούμ, όπου πολλοί απόγονοι των Βογόμιλων μεταστράφηκαν στην ορθοδοξία για ν’ αποφύγουν τις διώξεις:

«Όταν είπε και από που κατάγεται και ότι οι δικοί του δεν ανήκουν ούτε στο Ανατολικό ούτε στο Δυτικό χριστιανισμό, αλλά στη ‘θρησκεία των παππούδων’ δηλαδή ήταν Βογόμιλοι ή Παταρένοι, τον υποχρέωσαν να περάσει μερικά χρόνια σε μετάνοια, ως δόκιμος, πριν ενταχθεί στην Αδελφότητα», Μίλοραντ Πάβιτς, Η Εσωτερική Πλευρά του Ανέμου.

Τόσο οι Βογόμιλοι όσο και οι Παυλικιανοί, που υπήρξαν και οι πνευματικοί πατέρες τους, υπέστησαν σκληρές διώξεις από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, τους Βούλγαρους, τους Σέρβους και τους Ούγγρους βασιλείς, και όσοι επιβίωσαν αναγκάστηκαν να μεταστραφούν. Στη Βοσνία οι Βογόμιλοι έγιναν μουσουλμάνοι, στη Μακεδονία έγιναν ορθόδοξοι και στη Βουλγαρία καθολικοί. Οι τελευταίοι Παυλικιανοί της Βουλγαρίας έγιναν καθολικοί τον 18ο αιώνα και μέχρι πρόσφατα διασώζονταν η ονομασία Pauliciani σε μια παλιά γειτονιά της Φιλιππούπολης. Η πλειονότητα των σημερινών Βούλγαρων καθολικών είναι απόγονοι Παυλικιανών και Βογόμιλων. Αν και δεν έχουν υπάρχουν πλέον Βογόμιλοι, εντούτοις έχουν επιβιώσει πολλές βογομιλικές δοξασίες και ιδέες, που συνεχίζουν να επηρεάζουν την κοσμοθέαση των λαών της Βαλκανικής.



Η εκδίκηση των Βογόμιλων

Καταδιωγμένοι, κυνηγημένοι, συκοφαντημένοι και βασανισμένοι, οι Βογόμιλοι εμφανίστηκαν σε δύσκολους καιρούς, έπειτα από καταστροφές κι επιδημίες, όταν υπήρχε η υπόνοια πως ο Θεός είχε «εγκαταλείψει τα πράγματα του κόσμου να κινούνται στην τύχη» (P. Gautier). Οι βογομιλικές ιδέες διαδόθηκαν κυρίως μεταξύ των Σλάβων της βαλκανικής χερσονήσου, οι οποίοι «κατάλαβαν πολύ βαθύτερα τον αδελφικό λόγο του Ευαγγελίου, και ετέθησαν επικεφαλής των κατωτέρων στρωμάτων της ανθρωπότητας εκείνης της εποχής» (Μπογιάν Μπόεβ).

Θα έλεγε κανείς πως οι Σλάβοι, εξαιτίας των αρχαϊκών πατριαρχικών κοινωνικών δομών τους, ιδιαίτερα μάλιστα του συστήματος της ζάντρουγκα (μιας πατρογραμμικά διευρυμένης οικογένειας που λειτουργεί σε κοινό χώρο), ήταν κατά κάποιο τρόπο έτοιμοι να δεχθούν τον Βογομιλισμό, που επικροτούσε την κοινοκτημοσύνη και την επιστροφή στον «αντικαπιταλιστικό» Χριστιανισμό των πρώτων αιώνων. Αρκετοί μάλιστα ερευνητές έφτασαν στο σημείο να ανιχνεύσουν στο σύστημα της ζάντρουγκα πρώιμες «κομμουνιστικές τάσεις» στους Σλάβους των Βαλκανίων!

Το σίγουρο πάντως είναι πως οι Σλάβοι της βαλκανικής χερσονήσου διακρίνονται για τις τάσεις αμφισβήτησης οποιασδήποτε εξουσίας. Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται και στην πνευματική κληρονομιά του βογομιλισμού, ιδεολογικά κατάλοιπα του ανιχνεύονται ακόμη και σήμερα στην αναρχική τάση των βαλκανικών λαών. Βέβαια η κληρονομιά των Βογόμιλων δεν περιορίζεται μόνον στα Βαλκάνια, καθώς αυτό το κίνημα κατάφερε να διαδοθεί στη Δύση και ν’ αποτελέσει το πνευματικό και ιδεολογικό υπόβαθρο των Καθαρών και άλλων νεομανιχαϊστικών αιρέσεων της Ευρώπης.

Η βογομιλική επίδραση κυρίως στη Γαλλία φαίνεται και μέσα από τη λέξη Bougre, που είναι παραφθορά της λέξης Bulgarus (Βούλγαρος), μια λέξη που υποδεικνύει περιφρονητικά τον αιρετικό και τον «αποτρόπαιο αμαρτωλό». Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στη Δύση ο οπαδός του Βογομιλισμού ταυτίζονταν σχεδόν πάντα με το Βούλγαρο. Αυτοί λοιπόν οι Bulgari/Bougres έμειναν τελικά γνωστοί στη Γαλλία ως Καθαροί. Κάτω από την επιρροή του βογομιλισμού δημιουργήθηκαν στη Δύση πολλές μυστικές και αποκρυφιστικές αδελφότητες, που προετοίμαζαν τη νέα συνειδητότητα ενός νέου πολιτισμού. Ανάμεσα τους ξεχωρίζει η αδελφότητα των Ροδόσταυρων, την οποία ίδρυσε ο Καθαρός (Βογόμιλος) Κρίστιαν Ρόζενκροιτς (Χριστιανός Ροδόσταυρος), που έζησε τον 14ο μ.κ.ε. αιώνα.

Από την άλλη ο Βογομιλισμός εκδικήθηκε εκείνους που τον πολέμησαν. Σύμφωνα με τον Μωρίς Μέτερλινγκ: «Κάθε λαός, κάθε κοινωνία, κάθε φυλή, που κάνει αδικίες, βίαιες πράξεις κλπ. έλκει πάνω του σαν μαγνήτης τις δυνάμεις της καταστροφής και θα περάσει από μια καταστροφή ή θα εξαφανιστεί». Οι Βυζαντινοί, που καταδίωξαν πεισματικά τους αιρετικούς Παυλικιανούς και Βογόμιλους της Μικράς Ασίας, απώλεσαν μέσα σε λίγα χρόνια τον έλεγχο αυτής της ζωτικής χερσονήσου, της «σπονδυλικής στήλης» της αυτοκρατορίας τους, καθώς με την εμφάνιση των Τούρκων οι περισσότεροι αιρετικοί μεταστράφηκαν στον ισλαμισμό.

Ο σφαγιασμός και η εξορία των Βογόμιλων από τους Βούλγαρους τσάρους ήταν ακριβώς ένα από τα κύρια αίτια της πτώσης της Βουλγαρίας υπό τον Τουρκικό ζυγό, που είχε ως συνέπεια μια σκληρή κατοχή διάρκειας πέντε αιώνων, στη διάρκεια της οποίας οι Βούλγαροι κινδύνεψαν να χάσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα. Οι Σέρβοι, που επίσης καταδίωξαν σκληρά τον Βογομιλισμό, αναγκάστηκαν τη δεκαετία του 1990 να τον αντιμετωπίσουν στο πρόσωπο των εξισλαμισθέντων Βογόμιλων της Βοσνίας, που κάτω από τον μανδύα ενός ιδιόμορφου ισλαμισμού στράφηκαν και πάλι κατά των ορθόδοξων Σέρβων.

Στη σημερινή δύσκολη περίοδο που διέρχονται οι λαοί των Βαλκανίων, πολλές βογομιλικές ιδέες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσουν. Μια τέτοια βογομιλική ιδέα είναι και η άποψη αρκετών κατοίκων της βαλκανικής πως «ο κόσμος κυβερνάται από το Κακό» και πως αυτοί που έχουν τη δύναμη στον κόσμο, π.χ. οι Αμερικανοί, είναι «όργανα του Σατανά».

Όλοι οι δυσαρεστημένοι και απελπισμένοι άνθρωποι, που βίωσαν την κατάρρευση των κομμουνιστικών συστημάτων των χωρών τους, αναζητούν απλές απαντήσεις στο ακατανόητο φαινόμενο της δυστυχίας τους. Η απογοήτευση για την κατάσταση στον κόσμο οδηγούν σε αναβίωση των Βογομιλικών ιδεών. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο Βογομιλισμός εμφανίστηκε σε περιόδους καταστροφών και διάχυτης απαισιοδοξίας. Η αισιοδοξία και η πίστη στις θετικές δυνάμεις του ανθρώπου αποτελεί το τέλειο αντίδοτό του.

@Γιώργος Στάμκος: ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΒΟΓΟΜΙΛΩΝ

Το Βιβλίο κοστίζει 20 ευρώ (με ΔΩΡΕΑΝ τα έξοδα αποστολής/αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ), κυκλοφορεί σε περιορισμένα αντίτυπα, δεν διατίθεται σε βιβλιοπωλεία και μπορείτε να το παραγγείλετε άμεσα στο 2392110215 ή στο 6945522050 (μπορείτε να στείλετε και SMS) ή στο mail: stamkos@post.com

ΝΕΟ: ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ! Το Απαγορευμένο» Βιβλίο

ΟΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΩΝ ΒΟΓΟΜΙΛΩΝ στη Σκιά του Άλλου Θεού Γνωστικοί ● Ζωροάστρες ● Μιθραϊστές ● Μανιχαίοι ● Μεσσσαλιανοί ● Αλαουίτες ● Γεζίντι ● Μπεκτασήδες ● Παυλικιανοί





terrapapers.com